การเงินที่ไม่เคยติดขัด

"ถ้าคิดว่าการถอนหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของตระกูลหลิวจะทำให้โครงสร้างการเงินของผมสั่นคลอนได้... พวกคุณคงประเมินคำว่า 'มหาเศรษฐี' ต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของคินดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของอาคารเดอะไพรม์ทาวเวอร์ ปลายรองเท้าหนังขัดมันเหยียบย่างเข้าสู่พื้นที่ตรงกลางอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยผ่านความตกต่ำและรอยยิ้มเย้ยหยันของพวกเศษสวะสังคม บัดนี้กลับฉายแววอำมหิตและเยือกเย็นดั่งพญามัจจุราชที่กำลังมองดูฝูงมดปลวกดิ้นรน บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ประธานหลิวผู้ยิ่งใหญ่แห่งกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ มือที่ถือเอกสารสัญญาสั่นเทาจนกระดาษส่งเสียงเสียดสีกันแกร็กๆ รอบโต๊ะประชุมยาวเหยียดคือบรรดาผู้บริหารระดับสูงและเหล่าญาติสนิทที่เคยร่วมกันหัวเยาะเย้ยคินในวันเปิดตัวเกมออนไลน์เมตาเวิร์สเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ในเวลานี้... พวกเขากำลังก้มหน้ามองพื้น ราวกับกลัวแม้แต่จะสบตากับชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของพวกเขาไว้ในกำมือ ริน ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทและแว่นกรอบบาง ยืนสงบนิ่งเคียงข้างคิน มือเรียวบางกำลังเปิดแท็บเล็ตแสดงกราฟตัวเลขการเงินที่ดิ่งลงเหวของตระกูลหลิวอย่างเลือดเย็น แววตาของเธอภายใต้เลนส์แว่นสะท้อนความสะใจที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน เธอยังจำได้ดีถึงวันที่พวกมันเหยียบย่ำคินจนจมดิน แต่วันนี้... แค่ปลายนิ้วสัมผัสของคิน อาณาจักรที่พวกมันภาคภูมิใจก็พร้อมจะพังทลายลงมาเป็นจุล [ติ๊ง!] [ระบบเศรษฐีระดับพระเจ้า ตรวจพบความพยายามในการกดดันทางเศรษฐกิจจากเป้าหมาย!] [ดำเนินการตอบโต้เสร็จสิ้น: เข้าซื้อกิจการในเครือของตระกูลหลิว 51% ด้วยเงินสดแบบเบ็ดเสร็จ!] [รางวัลพิเศษปลดล็อก: หุ้นส่วนยุทธศาสตร์ของบริษัทข้ามชาติ 'โกลบอล ไพโอเนียร์ กรุ๊ป' (Global Pioneer Group) จำนวน 40% ถูกโอนเข้าสู่บัญชีลับของท่านเรียบร้อยแล้ว!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของคิน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นอย่างบางเบา มันคือรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับยืนอยู่ริมหน้าผาอันสูงชัน "คุณ... คุณคินครับ" ประธานหลิวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาด้วยความหวาดกลัว "เรื่องเมื่อครู่... ถือว่าเป็นความเข้าใจผิด เรา... เรามาเจรจากันได้นะครับ ผมพร้อมจะ..." "เจรจา?" คินทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขายกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ราวกับกำลังไล่แมลงวัน "ในพจนานุกรมของผม คำว่าเจรจาจะใช้กับคนที่คู่ควรเท่านั้น แต่สำหรับปลวกที่พยายามจะกัดกินฐานรากของผม... สิ่งเดียวที่จะได้รับคือความพินาศ" คินหันไปพยักให้รินเล็กน้อย เลดี้สาวผู้รู้ใจกดหน้าจอแท็บเล็ตส่งคำสั่งสุดท้ายทันที รอยยิ้มของคินยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ทว่าแววตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความปราณี "จากวินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลหลิวไม่มีตัวตนในตลาดหุ้นอีกต่อไปแล้วครับ รวบรวมข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากตึกของผมซะ" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นด้วยความตื่นตระหนก บรรดาผู้บริหารต่างพากันลนลานร้องคร่ำครวญ บางคนถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้า แต่คินหาได้สนใจไม่ เขาก้าวเดินผ่านร่างเหล่านั้นไปอย่างไม่ใยดี ราวกับพวกเขาเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า ทว่า ในขณะที่คินกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องประชุม เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อสูทก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกันนั้น หน้าจอสมาร์ทโฟนก็สว่างวาบแสดงข้อความจากธนาคารกลางระดับโลก *[ยอดเงินคงเหลือในบัญชีบัตรเครดิตดำ: ไม่จำกัดวงเงิน]* *[ท่านได้รับการยืนยันสถานะผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่แห่งโกลบอล ไพโอเนียร์ กรุ๊ป อย่างเป็นทางการ]* คินหยุดเดินชั่วขณะ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความแจ้งเตือนมูลค่าทรัพย์สินที่เพิ่มขึ้นจนแทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด ก่อนที่มุมปากจะยกย่องขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมการเงินในโลกใบนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ตีวงกว้างลดระดับลงจอดบนลานดาดฟ้าของตึกระฟ้า เสียงใบพัดกรรโชกแรงพัดผ่านกระจกใสบานใหญ่ ขณะที่รินก้าวตามมาติดๆ พร้อมกับเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้น "นายน้อยครับ... ทางคณะกรรมการบริหารสูงสุดของโกลบอล ไพโอเนียร์ กรุ๊ป กำลังรอการติดต่อจากท่านอยู่เบื้องบน พวกเขาต้องการทราบว่าท่านจะเข้าไปควบรวมกิจการในเอเชียแปซิฟิกด้วยตัวเองเลยหรือไม่ครับ?" คินเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า เสื้อสูทเนื้อดีปลิวไสวไปตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาในช่องทางเดิน ปลายรองเท้าก้าวเดินต่อไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความลังเล ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่เบื้องล่างที่ถูกย้อมด้วยความมืดมิดยามค่ำคืน "ไม่ต้องรอให้ถึงวันพรุ่งนี้หรอครับริน..." คินหยุดยืนที่หน้าประตูทางออกสู่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ แสงไฟสีแดงกะพริบสะท้อนกับโครงหน้าคมคาย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดไรฟัน "ต่อสายตรงถึงประธานใหญ่ของพวกมัน... บอกให้มันเตรียมเก้าอี้ประธานบริษัทไว้ให้ดี เพราะเจ้าของที่แท้จริงกำลังจะไปรับตำแหน่งด้วยตัวเองในอีกสิบนาทีนี้ครับ" แล้วปลายนิ้วเรียวก็กดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้ความเงียบงันและความระทึกขวัญแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งอำนาจที่พร้อมจะขาดผึ่งได้ทุกเมื่อ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ นายน้อย "ผู้กล้าตกอับ" นำความสะใจมาเสิร์ฟให้ทุกท่านเสมอครับ!