คลื่นลูกใหม่ที่ไม่มีใครต้านทาน

เสียงปรบมือดังกึกก้องจนผืนแผ่นกระจกใสกั้นห้องประชุมชั้นร้อยแปดสั่นสะเทือน แต่สำหรับคินแล้ว มันเป็นเพียงเสียงรบกวนไร้สาระที่เขากำลังรอเวลาให้มันเงียบลงเท่านั้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะราคาแพงกวาดมองมหาเศรษฐี เจ้าพ่อเทคโนโลยี และสื่อมวลชนสำนักใหญ่ทั่วโลกที่นั่งเบียดเสียดกันแน่นขนัด ทุกคนในห้องนี้ต่างมีชื่อเสียงและกุมอำนาจเศรษฐกิจในมือ แต่ในวินาทีนี้ พวกเขากำลังกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดตัวน้อยๆ ที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง บนจอภาพโฮโลแกรมยักษ์กลางห้องประชุม ปรากฏโครงสร้างปัญญาประดิษฐ์และสถาปัตยกรรมควอนตัมที่ล้ำหน้าเกินกว่ายุคสมัยปัจจุบันไปอย่างน้อยสองทศวรรษ มันไม่ใช่แค่ซอฟต์แวร์ แต่มันคือ "การปฏิวัติอารยธรรมมนุษย์" ที่คินสร้างขึ้นด้วยระบบเศรษฐีในมือ "ท่านประธานคินครับ..." น้ำเสียงสั่นเครือของตัวแทนจากบริษัทซอฟต์แวร์ยักษ์ใหญ่ระดับโลกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าครอบงำ "เทคโนโลยีการประมวลผลระบบประสาทเทียมชุดนี้... มันอยู่นอกเหนือขอบเขตทางฟิสิกส์ในปัจจุบันด้วยซ้ำ คุณ... คุณทำมันขึ้นมาได้อย่างไรในเวลาแค่ไม่ถึงปี?" คินไม่ตอบ เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น สายตาเหลือบมองริน เลขาคู่ใจที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง เธอสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าประดับด้วยแว่นสายตากรอบบางที่สะท้อนแสงไฟจากจอโฮโลแกรม รินส่งยิ้มบางเบาให้เขา เป็นรอยยิ้มที่รู้ทันทุกย่างก้าวและพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าขวางทาง "วิทยาศาสตร์ไม่ได้หยุดนิ่งครับคุณมิลラー..." คินวางแก้วกาแฟลง เสียงกระทบกับโต๊ะหินอ่อนดัง "กริ๊ก" ชัดเจนท่ามกลางความเงียบ "แต่มันเป็นพวกคุณต่างหาก ที่หยุดคิดตั้งแต่วันที่คิดว่าตัวเองอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกน็อกเหล่าผู้ทรงอิทธิพลหน้าซีดเผือด หลายคนเคยเป็นคู่ค้าที่เคยเหยียดหยามเขาในวันที่เขาเป็นแค่เกมเมอร์ตกอับ ไร้ค่า และถูกหักหลังจนแทบไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินซุกหัวนอน แต่ในวันนี้ คนพวกนั้นกลับต้องมานั่งกุมขมับ กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัว เพราะอำนาจการผูกขาดเทคโนโลยีทั้งหมดในอนาคตกำลังจะอยู่ในกำมือของชายหนุ่มผู้นี้เพียงผู้เดียว "ท่านครับ..." รินกระซิบเบาๆ พร้อมกับยื่นแท็บเล็ตสีดำสนิทที่ปรากฏสัญลักษณ์ระบบเศรษฐีขึ้นมา "ทางกลุ่มทุนตระกูลวอลเตอร์ส่งข้อเสนอสุดท้ายมาแล้วครับ พวกเขาต้องการซื้อลิขสิทธิ์ระบบควอนตัมนี้สิบเปอร์เซ็นต์แลกกับมูลค่าห้าหมื่นล้านดอลลาร์ และ..." เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย "พวกเขายื่นเงื่อนไขให้เราก้มหัวขอขมาเรื่องเก่าด้วยครับ" คินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเยียบเย็นจนรินยังต้องแอบลอบกลืนน้ำลาย ห้าหมื่นล้านดอลลาร์งั้นหรือ? สำหรับคนอื่นมันคือตัวเลขที่พลิกชีวิตได้สิบชาติ แต่สำหรับคินที่มีระบบเศรษฐีคอยเปย์เงินสดและอำนาจไร้ขีดจำกัด ตัวเลขพวกนั้นก็เป็นเพียงเศษกระดาษที่เขาใช้เช็ดรองเท้าเท่านั้น "ห้าหมื่นล้าน..." คินทวนคำเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีความดุดันและกดดันจนผู้บริหารระดับสูงหลายคนถึงกับหายใจไม่ออก "บอกพวกมันไป ว่าฉันไม่ได้ทำธุรกิจเพื่อต่อรองกับสุนัขที่เคยเห่าใส่ฉัน แต่ฉันทำเพื่อซื้อลมหายใจของพวกมันต่างหาก" นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอแท็บเล็ตของริน ปลดล็อกระบบการเงินระดับสูงสุด หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังสะท้อนในโสตประสาทของคินคนเดียว *[ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามกดดันจากกลุ่มทุนภายนอก ระบบอนุมัติงบประมาณพิเศษ "กวาดล้างตลาดทุน" วงเงิน: ไม่จำกัด (Unlimited Funds)]* *[ท่านต้องการซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลวอลเตอร์ในตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลกทันทีหรือไม่? (Y/N)]* คินมองตัวเลือกตรงหน้าด้วยแว่นตานิ่งสนิท มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของโลกไว้ในกำมือ เขากดปุ่ม "Y" ลงไปอย่างไร้ความลังเล ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยจากสมาร์ทโฟนของผู้บริหารระดับสูงนับสิบคนในห้องประชุมก็ดังระรัวขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงนัดมรณะ ใบซีดเซียวของพวกเขากลายเป็นสีขาวเผือกเมื่อมองหน้าจอโทรศัพท์ที่รายงานข่าวการล่มสลายแบบฉับพลันของหุ้นตระกูลวอลเตอร์ มูลค่าบริษัทนับแสนล้านละลายหายไปในอากาศภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที "นะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น! หุ้นของเราถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตในพริบตาได้อย่างไร!" ประธานกลุ่มทุนวอลเตอร์ล้มฟุบลงกับเก้าอี้ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คินเดินช้าๆ ไปหยุดอยู่ที่กระจกใสเบื้องหน้า มองลงไปยังมหานครเบื้องล่างที่แสงไฟกำลังระยิบระยับ เขากลัดกระดุมเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งสนิทจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ยินดีต้อนรับสู่ยุคสมัยของผมครับ... และนี่คือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของพวกคุณ" ทว่า ในจังหวะที่คินกำลังจะหันกลับมาสั่งการรินให้ปิดฉากเกมนี้ ประตูห้องประชุมนิรภัยที่ควรจะถูกปิดตายด้วยระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด กลับค่อยๆ ถูกเปิดออกด้วยเสียงโลหะเสียดสีกันน่าขนลุก ร่างเงาปริศนาก้าวเท้าเข้ามาท่ามกลางความมืด พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องกังวาน "แปะ... แปะ... แปะ..." "เก่งมากคิน... สมกับที่เป็นอัจฉริยะที่ฉันเคยเขี่ยทิ้ง" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับแสงไฟสลัวที่ส่องกระทบใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญ—บุคคลที่ควรจะตายไปในกองเพลิงเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสมรภูมิแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!