บทพิสูจน์ความจงรักภักดี

"ฉาน... เธอคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันคะ?" เสียงของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว เม็ดฝนด้านนอกกำลังซัดสาดกระทบกระจกบาน  ใหญ่จนเกิดเสียงดังทึบ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันจากสายตาของกลุ่มนักลงทุนกระเป๋าหนักนับสิบคนที่นั่งล้อมโต๊ะประชุม ฉาน—ทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดังผู้กุมส่วนแบ่งตลาดเกมออนไลน์กว่าครึ่งประเทศ—หัวسเราะในลำคอด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม รินในชุดสูททำงานเรียบง่ายและแว่นตากรอบบางดูราวกับเลขาไร้พิษภัยคนหนึ่งในสายตาของพวกคนรวย "ก็แค่ผู้หญิงที่เกาะไอ้เด็กสวะคินกินไม่ใช่หรือไง?" ฉานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพลางเคาะนิ้วลงกับโต๊ะหินอ่อน "มันหมดตัว กลายเป็นหมาข้างถนนไปแล้ว เธอจะยังทนอยู่กับมันทำไม? หรือว่า... เงินห้าล้านที่ฉันเสนอให้เมื่อวานมันยังน้อยไป? สำหรับผู้หญิงที่ไม่มีต้นทุนอย่างเธอ การได้นอนกับฉันสักคืนอาจจะทำเงินได้มากกว่าที่เธอทำงานทั้งชีวิตด้วยซ้ำนะ ริน" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากบรรดาผู้บริหารรอบโต๊ะ พวกเขาต่างมองรินด้วยสายตาหิวกระหาย ราวกับเธอเป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่สามารถตีราคาและซื้อหาได้ด้วยเศษเงิน แต่รินไม่ได้ก้มหน้าหนี หรือแสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างที่พวกมันคาดคิด เธอเพียงแค่ถอดแว่นสายตากรอบบางออกอย่างช้าๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเช็ดหยดละอองฝนที่ติดอยู่บนเลนส์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาฉานตรงๆ แววตาภายใต้กรอบแว่นนั้นไม่ได้มีความสั่นไหว มีเพียงความว่างเปล่า... และความสมเพชเวทนา "คุณพูดถูกค่ะ ฉาน... ฉันเคยอยู่กับคินในวันที่เขาล้มละลาย ในวันที่เขากินมาม่าประทังชีวิต ในวันที่ไม่มีแม้แต่หลังคาจะซุกหัวนอน" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง กังวานชัดเจนไปทั่วทั้งห้อง "แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่เคยคิดจะหันหลังให้เขาเลย?" ฉานขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกหงุดหงิดที่หญิงสาวไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น "ทำไมล่ะ? หรือว่ารสนิยมเธอชอบเลี้ยงหมาจรจัด?" "เพราะในวันที่คุณและคนพวกนี้มองเขาเป็นแค่ขยะ... คินคือคนที่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องความฝัน และไม่เคยขายศักดิ์ศรีของตัวเองให้ใคร" รินเหยียดยิ้มเย็นชา "ส่วนคุณ... ก็เป็นได้แค่เศษเงินที่ถูกพ่อแม่สปอยล์จนคิดว่าตัวเองซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ แต่แทบไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเขา" "นังตัวดี! กล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีต่อหน้าฉัน!" ฉานตบโต๊ะเสียงดังลั่นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีของทายาทมหาเศรษฐีถูกเหยียบย่ำต่อหน้าคนสนิท ทำให้เขาหมดความอดทน "แกคิดว่ามีไอ้คินคอยหนุนหลังแล้วจะใหญ่ค้ำฟ้าหรือไง! บอกให้รู้ไว้ซะ ตอนนี้บัญชีของบริษัทมันถูกอายัดหมดแล้ว ระบบเกมที่มันสร้างกำลังจะกลายเป็นของฉัน! พวกแกมันก็แค่พวกยาจกที่กำลังจะคุกเข่าขอทานฉันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลุ่มนักลงทุนเริ่มพากันพยักหน้าเห็นด้วย เตรียมพร้อมที่จะรุมทึ้งซากธุรกิจของคินที่กำลังจะล่มสลาย ทว่า ในวินาทีที่ความเร่าร้อนและความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือราคาถูกของรินดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนจะวางโทรศัพท์เครื่องนั้นลงกลางโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น ฉานหัวเราะลั่น "อะไรกัน? จะโทรเรียกผัวขี้แพ้ของเธอมาเก็บศพหรือไง?" รินไม่ได้ตอบคำถาม เขากลับเลื่อนหน้าจอไปด้านหน้าให้ฉานและทุกคนได้เห็นตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนนั้นชัดเจน ยอดเงินในบัญชีส่วนกลางของระบบอาณาจักรธุรกิจ... มีเลขศูนย์ต่อท้ายยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน และสถานะบัญชีถูกอัปgrate เป็น **"ระดับอัลตร้าแบล็ค - อภิมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด"** ไม่ใช่แค่ห้าล้าน... แต่ตัวเลขนั้นมากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลฉานรวมกันเสียอีกหลายเท่าตัว! รินเงยหน้าขึ้น สบตากับฉานที่ตอนนี้ใบเริ่มถอดสี รอยยิ้มเยาะหยันกลับมาประดับบนใบหน้าของเลขาวยสาวอีกครั้ง "คุณบอกว่าคินเป็นหมาข้างถนน... แต่คุณรู้ไหมคะว่า หมาตัวที่ว่านั่น เพิ่งซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทคุณเมื่อหนาวที่แล้ว และตอนนี้..." เธอยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องรับรองวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามืออันทรงพลังของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิท แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยความเยือกเย็นไร้ความปราณี คินก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของอำนาจและเงินตราแผ่ซ่านกดดันจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ เขากวาดสายตาหยุดลงที่ฉานซึ่งตอนนี้ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ราวกับเห็นมัจจุราชเดินได้ คินเดินตรงเข้าไปหาริน เอื้อมมือหนาไปโอบไหล่บางของเลขาคู่ใจไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปมองหน้าฉานที่กำลังหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "ขอโทษทีนะ... พอดีฉันไม่ได้เป็นหมาข้างถนน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แต่ฉันคือเจ้าของกรงขัง ที่พวกแกทั้งหมดกำลังจะถูกขังลืมต่างหากล่ะครับ" ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของฉานก็แผדเสียงดังลั่นขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับจะประกาศความพินาศ รัวเร็วและรุนแรงจนฉานต้องยกมือสั่นเทาขึ้นมารับสาย ปลายสายคือเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของพ่อบ้านประจำตระกูล *“คุณฉานครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นทั้งหมดของเราถูกเทขายในเวลาเดียวกัน! บัญชีธนาคารถูกอายัดโดยระบบส่วนกลางของกลุ่มทุนปริศนา! พวกเรา... พวกเราล้มละลายแล้วครับคุณชาย!”* โทรศัพท์มือถือหลุดจากมือร่วงลงกระทบพื้นพรมเสียงดังสนั่น ฉานทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองได้ไปท้าทายพญามารที่แท้จริงเข้าเสียแล้ว คินปรายตามองเศษสวะที่กำลังคุกเข่าแทบเท้าด้วยความสมเพช ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น รูดมันผ่านเครื่องอ่านข้อมูลทางการเงินส่วนกลางที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเพื่อยืนยันการซื้อกิจการทั้งหมดของฉานในพริบตาเดียว *ปี๊บ... อนุมัติสำเร็จ ยินดีต้อนรับท่านประธานสูงสุดสู่การเป็นเจ้าของอาณาจักรใหม่ครับ* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสมรภูมิแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!