ศัตรูรวมตัวหวังโค่นล้ม

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัคคราภิรมย์ กลุ่มชายสูงวัยในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับนับสิบชีวิตกำลังจ้องมองหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้น บนหน้าจอนั้นปรากฏกราฟราคาหุ้นของกลุ่มบริษัทในเครือเซนทูเรียนที่พุ่งทะยานอย่างไร้เหตุผล จนน่ากลัว "มันเป็นใครกันแน่! ใครหน้าไหนมันบังอาจกว้านซื้อหุ้นในมือของเราไปจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสิบนาที!" เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของเจ้าสัวบูรพา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน ชายชราผู้กุมอำนาจในวงการธุรกิจมานานกว่าสามทศวรรษ กำลังมือสั่นเทาด้วยความโกรธ เขานั่งไม่ติดเก้าอี้ เมื่อแผนการรวมตัวบีบให้ 'คิน' คายหุ้นทั้งหมดออกมาร่วงหล่นไม่เป็นท่า กลับกลายเป็นกับดักมรณะที่ย้อนกลับมาหักคอพวกเขาเสียเอง รินในชุดสูทสีดำเข้ารูปยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ประธาน เธอกวาดสายตามองเหล่าเศรษฐีเก่าที่เคยเหยียบย่ำคินในอดีตด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ มือเรียวบางเลื่อนแฟ้มเอกสารสีทองลงบนโต๊ะตรงหน้าเจ้าสัวบูรพา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไมิดังชัดเจนเปรียบเสมือนเสียงเคาะโลงศพของอาณาจักรพวกเขาเอง "ไม่ต้องตามหาตัวให้เสียเวลาหรอกครับท่านเจ้าสัว เพราะคนที่กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ในตอนนี้... นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว" สิ้นเสียงของริน ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ คินก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเยือกเย็นและสง่างาม ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มสะท้อนแสงไฟจากเพดาน ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของเหล่าผู้ทรงอิทธิพลที่ซีดเผือดลงทีละคน บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความกดดันที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจของคนในห้องยังต้องสะดุด "แก... ไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า!" เจ้าสัวบูรพาผุดลุกขึ้นชี้หน้าคินด้วยความตกตะลึง "แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้นเพื่อซื้อหุ้นพวกนี้! บริษัทมหาชนที่มีมูลค่าเป็นแสนล้าน แกไม่มีทางหาเงินมาฮุบมันได้ในชั่วข้ามคืนแน่!" คินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ค่อยๆ เดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธานที่ว่างอยู่ ซึ่งตอนนี้มันไม่ใช่ของเจ้าสัวอีกต่อไปแล้ว เขานั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะวางสมาร์ทโฟนสีดำสนิทลงบนโต๊ะ "เงินจากไหนไม่สำคัญหรอกครับท่านเจ้าสัว... สำคัญตรงที่ว่า ตอนนี้พอร์ตหุ้นทั้งหมดของพวกท่าน อยู่ภายใต้การควบคุมของผมแล้วต่างหาก" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องดังขึ้นพร้อมกันอย่างน่าขนลุก เมื่อพวกเขากดเปิดหน้าจอเพื่อเช็กสถานะบัญชี สีหน้าของแต่ละคนก็เปลี่ยนเป็นสีขาวซีดราวกับศพไร้วิญญาณ ทรัพย์สิน บ้าน รถยนต์ และอำนาจที่สั่งสมมาทั้งชีวิต ถูกอายัดและโอนถ่ายสิทธิ์เรียบร้อยแล้วด้วยอำนาจเงินตราอันไร้ขีดจำกัดของระบบ "ระบบเศรษฐีทำงานได้มีประสิทธิภาพดีจริงๆ ว่าไหมครับริน" คินหันไปยิ้มให้เลขาคนสนิท "เรียนท่านประธาน ระบบรายงานว่า ขณะนี้สถานะของบุคคลทั้งหมดในห้องนี้ ถูกลดระดับลงเป็น 'ลูกจ้างระดับล่าง' ที่มีหนี้สินผูกพันกับบริษัทในเครือเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะลาออก จนกว่าจะชดใช้หนี้หมด" รินรายงานด้วยเสียงเรียบ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นฉายแววสะใจอย่างปิดไม่มิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมใหญ่อีกครั้ง บรรดาเศรษฐีเก่าที่เคยเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมชั้นสูง บัดนี้ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง บางคนถึงกับมือไม้สั่นทำเอกสารร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น ความเย่อหยิ่งทระนานในอดีตถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีด้วยเงินตราเพียงไม่กี่พันล้านที่คินทุ่มลงไป เจ้าสัวบูรพาหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม มือเหี่ยวย่นคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อพยุงร่างอันสั่นเทา สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเหยียดหยามเมื่อวันก่อน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและร้องขอความเมตตา "คิน... หลานคิน... เราคุยกันได้นะ พอกเถอะ... ไว้ชีวิตคนแก่คนนี้สักคน..." เสียงของเจ้าสัวสั่นเครือ ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีใดๆ คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้มลงมองชายชราที่เคยเหยียบย่ำอนาคตของเขาในอดีตด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ความปราณี และเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งในฤดูหนาว "ตอนที่พวกท่านไล่ผมออกจากบริษัทอย่างไร้เยื่อใย... พวกท่านเคยคิดถึงคำว่า 'ไว้ชีวิต' บ้างไหมครับ?" คินโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างหูของเจ้าสัว "จำไว้ว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของนรกที่พวกท่านสร้างขึ้นเอง... เชิญทำความสะอาดโต๊ะทำงานของพวกท่านซะ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป หน้าที่ของพวกท่านคือการเป็นทาสรับใช้ในตึกที่เคยเป็นของตัวเอง" คินสะบัดชายเสื้อสูท หันหลังเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่เหลียวกลับมามองความพินาศเบื้องหลังอีกเลย รินเดินตามหลังเขาออกไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้เหล่าเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตโผเข้ากอดกันร้องไห้อย่างหมดอาตัยตายอยาก แต่ในขณะที่คินกำลังก้าวเดินไปที่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังชั้นล่าง หน้าจอมือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นสะท้อนอย่างรุนแรง หน้าจอสีดำปรากฏข้อความเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน: [คำเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับระดับสูงจากบุคคลนิรนาม] [เป้าหมาย: บัญชีเงินฝากหลักและอำนาจระบบทั้งหมดกำลังถูกแฮกจากภายนอก] [บุคคลปริศนาส่งข้อความตรงถึงคุณ: "เกมสนุกดีนี่... คิน นายคิดว่านายชนะแล้วจริงๆ เหรอ?"] คินหยุดเดินกะทันหัน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวง ขณะที่ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนรออยู่ด้านใน... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสมรภูมิแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!