การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"แกคิดจริงๆ หรือวะ ว่าเงินสกปรกไม่กี่พันล้าน จะซื้อศักดิ์ศรีของตระกูลอัครเดชาภัทรได้?" เสียงหัวเราะเยาะหยันของ ‘ภาคภูมิ’ ดังสะท้อนก้องท่ามกลางสายลมแรงที่พัดกรรโชกอยู่บนยอดตึกแกรนด์ทาวเวอร์ สูงเสียดฟ้ากว่าแปดสิบชั้น เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ดูราวกับดวงดาวนับล้านดวงที่ถูกเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า ท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้ซึ่งหมู่ดาว มีเพียงความมืดมิดและเมฆฝนที่ตั้งเค้าทะมึนราวกับเป็นพยานในค่ำคืนแห่งการชำระแค้น คินยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำสนิท แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันมีความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกและความดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกชีวิตให้แหลกคามือ รอบตัวเขามีบอดี้สلاحในชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตยืนล้อมกรอบ แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าใกล้รัศมีสามเมตรจากตัวคินเลยสักคน เพราะพวกมันรู้ดีว่า ชายผู้กุมระบบเศรษฐีระดับพระกาฬคนนี้ ไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อพิพากษา "ศักดิ์ศรี?" คินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขามดังลอดริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังมองดูเหยื่อดิ้นรนในวาระสุดท้าย "ภาคภูมิ... แกยังกล้าใช้คำว่าศักดิ์ศรีกับคนที่เคยเหยียบย่ำเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายอย่างฉันเมื่อสามปีก่อนอีกงั้นเหรอ วันที่ฉันหมดตัว วันที่บริษัทสตาร์ทอัพที่ฉันสร้างมากับมือถูกแกฮุบไปอย่างไร้ความปราณี ศักดิ์ศรีของแกมันอยู่ตรงไหน?" ใบหน้าของภาคภูมิบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ เขาชี้หน้าคินด้วยความสั่นเทา แม้ในมือจะถือปืนพกสั้นสีดำสนิทที่เล็งตรงไปยังหน้าอกของอีกฝ่าย แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายที่ถูกจ่อหัวด้วยปากกระบอกปืนที่มองไม่เห็น "แกมันก็แค่ไอ้ขยะเกมเมอร์! ต่อให้ตอนนี้แกจะมีเงินซื้อตึกนี้ได้ทั้งหลัง แต่ในโลกแห่งความจริง อำนาจและเส้นสายมันไม่ใช่สิ่งที่เงินโง่ๆ ของแกจะซื้อได้ทั้งหมดหรอกโว้ย!" ภาคภูมิแผדเสียงคำรามลั่น ลั่นไกปืนเตรียมจะปลิดชีพไอ้คนที่ทำให้จักรวรรดิธุรกิจของเขาล่มสลายภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ทว่า... ก่อนที่นิ้วชี้จะทันได้ออกแรงกดไก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนหรูในมือของคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คินไม่ได้แม้แต่จะชายตามองปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน นิ้วเรียวยาวกดปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับแว่นตาของเขา เผยให้เห็นหน้าต่างอินเทอร์เฟซของระบบเศรษฐีที่กำลังเรืองแสงสีทองอร่าม [แจ้งเตือนจากระบบ: ยอดเงินในบัญชีหลักของคุณได้รับการอัปเดตเรียบร้อยแล้ว] [จำนวนเงินปัจจุบัน: 99,999,999,000,000 บาท (เก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าล้านล้านบาท)] [คำสั่งพิเศษ: ท่านสามารถซื้อกิจการในเครืออัครเดชาภัทรทั้งหมดได้ทันที ด้วยการกดปุ่มยืนยันเพียงครั้งเดียว] คินเหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาภาคภูมิด้วยแววตาสสมเพชเวทนา "แกพูดถูกส่วนหนึ่งนะภาคภูมิ..." คินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังชัดเจนราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง "เงินอาจจะซื้อทุกอย่างไม่ได้... แต่เงินจำนวนมหาศาลขนาดที่สามารถซื้อชีวิต ประวัติศาสตร์ และลมหายใจของตระกูลแกได้ทั้งตระกูลล่ะ? มันพอจะซื้อความเงียบจากปากสุนัขอย่างแกได้ไหม?" "แก... ไอ้สารเลว!" ภาคภูมิสติหลุด เขากดไกปืนทันที *ปัง!* เสียงกึกก้องผ่าความเงียบของค่ำคืน กระสุนปืนพุ่งแหวกอากาศตรงไปยังหน้าผากของคินด้วยความเร็วสูง ทว่าในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้น ร่างของคินกลับหายวับไปจากจุดเดิม ราวกับภาพลวงตา กระสุนเจาะทะลุผ่านความว่างเปล่าไปกระทบเข้ากับกระจกใสด้านหลังจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "หา?!" ภาคภูมิเบิกตาโพรงด้วยความตกตะลึง หัวใจหล่นไปตาตุ่ม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น "ช้าไป..." เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหู เย็นยะเยือกราวกับลมหายใจจากยมโลก ภาคภูมิตัวแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว เมื่อรู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนโลหะที่จดอยู่บริเวณท้ายทอยของตนเอง "คิน... แก... แกทำได้ยังไง..." ภาคภูมิเสียงสั่นเครือ เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้า ในจังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์แก้วบนยอดตึกก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่น ริน เลขาคู่ใจในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มเดินนصفวิ่งเข้ามา ใบหน้าของเธอนิ่งสงบแต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ในมือของเธอถือเอกสารแฟ้มสีดำสนิทที่มีตราประทับลับสุดยอด "คุณคินคะ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง เธอมองหน้าภาคภูมิด้วยหางตาเพียงเล็กน้อยราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "หุ้นทั้งหมดของตระกูลอัครเดชาภัทรถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในตลาดหลักทรัพย์แล้วค่ะ ตอนนี้บัญชีธนาคารของพวกเขาถูกอายัดโดยคำสั่งศาล และทรัพย์สินทุกชิ้น ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์ รถหรู หรือแม้แต่ที่ดินบรรพบุรุษ ตกเป็นของท่านประธานคินแต่เพียงผู้เดียวแล้วค่ะ" รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากของคิน เขาผละมือออกจากท้ายทอยของภาคภูมิ ปัดไหล่เสื้อตัวเองเบาๆ ราวกับรังเกียจที่จะสัมผัสเศษสวะอย่างมัน ภาคภูมิเข่าทรุดฮวบทันที โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างอย่างไร้สติ เขาพึมพำกับพื้นคอนกรีตซ้ำไปซ้ำมา "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้... ฉันสร้างมันมาทั้งชีวิต... ฉันคือทายาทอัครเดชาภัทร..." "ตระกูลที่สร้างขึ้นมาด้วยการเหยียบย่ำคนอื่น... ก็สมควรที่จะล่มสลายอย่างไร้ค่าแบบนี้แหละ" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปราณีใดๆ ทั้งสิ้น แต่ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างควรจะจบลงด้วยชัยชนะอันสมบูรณ์แบบนั้นเอง... *ครืนนนนนนน—!* เสียงคำรามต่ำดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องฟ้าเบื้องบน เมฆฝนสีดำสนิทที่เคยตั้งเค้าอยูู่่ดีๆ ก็แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นแสงไฟสปอตไลท์สีแดงฉานสาดส่องลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ทหารไร้สัญชาติลำมหึมาที่บินวนอยู่เหนือยอดตึก ลมพายุหมุนกรรโชกอย่างรุนแรงจนรินต้องยกมือขึ้นบังใบหน้า ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทสวมหน้ากากโลหะครึ่งซีกก้าวออกมาที่ขอบประตู ก่อนจะกระโดดลงมาสู่พื้นยอดตึกความสูงแปดสิบชั้นโดยไม่ใช้ร่มชูชีพแม้แต่น้อย! *ตูมมมม!* แรงกระแทกจากการลงพื้นทำให้คอนกรีตร้าวเป็นทางยาว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่เมื่อฝุ่นควันจางลง ร่างนั้นก็ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าคินและรินอย่างมั่นคง พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าสยดสยองที่มุมปากใต้หน้ากาก "ยินดีด้วยนะ... คิน นายชนะหมากรุกกระดานนี้แล้ว..." เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเหล็กเสียดสีกันดังขึ้น "แต่..." ชายปริศนายื่นมือซ้ายออกไป เผยให้เห็นอุปกรณ์ควบคุมปริศนาที่กำลังนับถอยหลังด้วยตัวเลขสีแดงฉาน... ศูนย์วิจัยลับใต้ดินทั้งหมดกำลังจะระเบิด และคนที่ถูกขังอยู่ข้างล่างนั้น... คือคนที่คินรักที่สุดในชีวิต ดวงตาของคินเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสมรภูมิแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!