ยกระดับฐานะด้วยอสังหาริมทรัพย์

"ผมให้เวลาพวกคุณอีกแค่สามวินาทีในการเก็บกระเป๋าออกจากชั้นนี้... ก่อนที่โฉนดทั้งหมดจะเปลี่ยนเป็นชื่อของผมครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกของคิน ดังแทรกขึ้นกลางบรรยากาศหรูหราของล็อบบี้เพนต์เฮาส์โครงการ 'แอสตรา ทาวเวอร์' คอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรีใจกลางย่านธุรกิจ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่เคยดังระงมเมื่อครู่พลันเงียบกริบราวกับถูกกดสวิตช์ กวินท์ ทายาทนักนำเข้าอัญมณีชื่อดัง ขยับคอเสื้อสูทแบรนด์เนมด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยผสมความดูแคลน สายตาคมกริบกวาดมองคินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสมเพชเวทนา "แกฝันกลางวันอยู่หรือเปล่าไอ้คิน? ชั้นนี้ราคาแปดสิบล้าน! แค่ค่าส่วนกลางรายเดือนของที่นี่ แกยังต้องผ่อนลมหายใจเลยมั้ง อย่ามาทำเป็นกร่างในสถานที่ที่คนมีระดับเขาอยู่กันเลย รปภ.! ลากตัวยาจกนี่ออกไปให้พ้นสายตาฉันที" กวินท์โบกมือไล่อย่างรังเกียจ ขณะที่ไฮโซสาวสวยอีกสองคนที่เกาะแขนเขาอยู่ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก นันท์นภัส อดีตแฟนสาวที่เพิ่งบอกเลิกคินไปเมื่อสัปดาห์ก่อนเพราะเขาถังแตก ยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่ได้พูดอะไร แต่รอยยิ้มมุมปากนั้นชัดเจนว่าเธอกำลังสมเพชอดีตคนรักเก่าที่ยังไม่เจียมตัว ริน ซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังคินในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ขยับแว่นตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายตาคมกริบ เธอยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่มีตราประทับทองคำแท้ให้คินด้วยความเคารพ "เอกสารพร้อมแล้วครับคุณคิน ทางผู้บริหารสูงสุดของโครงการกำลังรอเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์แบบเหมาทั้งชั้นอยู่ครับ" รินรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันดังพอที่จะทำให้คนที่ยืนอยู่รัศมีสามเมตรได้ยินชัดเจน กวินท์แค่นเสียงหัวเราะพรืดออกมา "เหมาทั้งชั้น? ฮ่าๆๆ! สมองกระทบกระเทือนมาจากไหนวะเนี่ย ริน เธอโดนมันหลอกลวงอะไรอยู่หรือเปล่า ถึงได้มาเป็นลูกน้องให้ไอ้คนตกอับนี่ มาเป็นเด็กเสี่ยของฉันดีกว่าไหม ได้กินของอร่อยและใช้ของแบรนด์เนมสมฐานะกว่าเยอะ" คินไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของเขากลับยิ่งเยือกเย็นและอันตรายมากขึ้น เขารับแฟ้มเอกสารนั้นมาถือไว้ในมืออย่างไม่รีบร้อน สายตาคมปลาบจับจ้องไปยังกวินท์ ราวกับราชสีห์ที่กำลังมองดูเหยื่อตัวน้อยที่กำลังเดินเข้าสู่กรงมรณะด้วยความโง่เขลา "คนเรามักจะประเมินค่าความจนของคนอื่นสูงเกินไป... แต่กลับประเมินความร่ำรวยที่แท้จริงต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสมอ" คินเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าริน พริบตานั้นเอง ประตูลิฟต์ส่วนตัวก็เปิดออก ผู้จัดการฝ่ายขายประจำโครงการในชุดสูทเนี๊ยบวิ่งกระหืดกระหอบออกมา พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่กรมธนารักษ์และทนายความประจำตึกอีกสามคน สีหน้าของพวกเขาตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความนอบน้อมขั้นสุด "ท่านประธานคินครับ! ขออภัยที่ทำให้ต้องรอนาน เอกสารสิทธิ์ห้องชุดเพนต์เฮาส์ทั้งชั้น 45 ทั้งหมด 4 ยูนิต มูลค่ารวมสามร้อยล้านบาทถ้วน ได้รับการอนุมัติจากสำนักงานใหญ่เรียบร้อยแล้วครับ!" ผู้จัดการฝ่ายขายโค้งคำนับจนแทบขนานกับพื้น สร้างความตกตะลึงจนกวินท์หน้าถอดสีในทันที "ทะ... เมื่อกี้แกเรียกมันว่าอะไรนะ?" กวินท์เสียงหลง หน้าตาซีดเผือกราวกับคน见了ผี คินก้าวเข้าไปหากวินท์ช้าๆ กลิ่นอายความกดดันระดับมหาเศรษฐีแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด รินก้าวตามติดพร้อมกับถือเครื่องรูดบัตรสีดำขนาดยักษ์ที่ทำจากไทเทเนียมฝังเพชร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบัญชีลับระดับพรีเมียมจากระบบที่คินครอบครอง "แปดสิบล้านสำหรับนายอาจจะเป็นเงินก้อนโตที่ต้องเอาหน้าไปกู้ยืมธนาคาร... แต่สำหรับฉัน มันเป็นแค่เศษเงินทอนในการซื้อพื้นที่ส่วนตัวเพื่อไม่ให้มีสุนัขมาเห่ารบกวนสายตาต่างหากล่ะครับ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณูผิว กวินท์ส่ายหน้าหวือ "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่เด็กติดเกมกระจอกๆ ที่โดนไล่ออกจากบริษัท! แกเอาเงินมาจากไหน?!" คินไม่ได้ตอบคำถามโง่ๆ นั้น เขาเพียงแต่ยื่นบัตรไทเทเนียมสีดำสนิทให้กับผู้จัดการโครงการ รินทำหน้าที่กดจำนวนเงินสามร้อยล้านบาทลงไปบนเครื่องอย่างคล่องแคล่ว ทุกสายตาในล็อบบี้ต่างจดจ้องมาที่หน้าจอเล็กๆ นั้นด้วยหัวใจที่เต้นระทึก *ติ๊ด! เสียงอนุมัติวงเงินดังขึ้นกังวาน พร้อมกับไฟสีเขียวสว่างวาบ* "การทำธุรกรรมเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ยินดีต้อนรับท่านประธานคินสู่ความเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์มูลค่าสูงสุดของเครือแอสตราครับ!" เสียงประกาศจากเครื่องรูดบัตรดังชัดเจน บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่เคยดูถูกเหยียดหยามคิน นันท์นภัสอ้าปากค้าง ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกและเสียดายอย่างสุดซึ้ง ดวงตาของเธอมองคินด้วยความรู้สึกที่พังทลาย—ผู้ชายที่เธอเพิ่งเหยียบย่ำและทิ้งไปเมื่อวานนี้ บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าของตึกที่เธอกำลังยืนอยู่ทั้งหมดแล้ว คินดึงบัตรสีดำกลับมาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น เขากวาดสายตามองกวินท์ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือกจนเขียวคล้ำ ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น "ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าของตึกคนใหม่..." คินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูกวินท์ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น "ผมขอใช้สิทธิ์ตามกฎของนิติบุคคล ขับไล่ผู้เช่าที่ไร้รันท์และไร้มารยาทอย่างคุณ... ออกไปจากตึกของผมภายในห้าวินาทีนี้ครับ" กวินท์เบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกสักคำ ความอัปยศและความพินาศพรั่งพรูเข้ามาถมทับจนเขาแทบกระอักเลือด ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอแสดงเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีรหัสพื้นที่ แต่กลับมีตัวเลขระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ *ติเตือน: ตรวจพบความเคลื่อนไหวจาก "กลุ่มทุนเงา" ที่เคยหักหลังคุณในอดีต กำลังเข้าซื้อหุ้น 51% ของบริษัทคู่แข่งเพื่อทำลายคุณในคืนนี้* คินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เขากดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังลอดออกมาจากลำโพง ท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในห้อง ["คิน... นายคิดว่านายชนะแล้วจริงๆ งั้นเหรอ? มองออกไปที่ระเบียงข้างหลังนายสิเพื่อนรัก... ของขวัญต้อนรับการกลับมาของนาย กำลังจะจุดชนวนขึ้นแล้ว"] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งความสะใจนี้ด้วยกันนะครับ ผู้กล้าตกอับ