ใครกันแน่ที่ต้องคุกเข่า

“รถยนต์คันนี้… คงเป็นรถเช่าราคาถูกที่ไปกู้หนี้ยืมสินมาขับอวดรวยสินะคิน นายคิดจริงๆ หรือว่าแค่ขับรถคันละไม่กี่ล้านแล้วจะทำให้ฉันเสียดายที่ทิ้งนายไปเมื่อสามเดือนก่อน?” เสียงหัวeาะเยาะหยันของ ‘พิม’ ดังขึ้นท่ามกลางลานจอดรถวีไอพีของโรงแรมหรูระฟ้า เธอยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับแนบเนื้อขับเน้นรูปร่างให้ดูโดดเด่น ข้างกายเธอมียชายวัยกลางคนสวมสูทสั่งตัดพิเศษ ท่าทางกร่างระเบิด นามว่า ‘ธนา’ เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่เคยเหยียบย่ำคินให้จมดินในวันที่เขาไม่มีแม้แต่บาทเดียว คินนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยของซูเปอร์คาร์เครื่องยนต์ V8 เทอร์โบคู่ที่เพิ่งคำรามกรามสนั่นเมื่อครู่ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลาเดินเข้ามาในกรง ริน เลขาคู่ใจสาวแว่นที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ ขยับแว่นตาเล็กน้อย นิ้วเรียวบางของเธอปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งแสดงข้อความแจ้งเตือนจากระบบเศรษฐีไร้ขีดจำกัด รินหันมาสบตากับคินเพียงเสี้ยววินาที ทั้งคู่สื่อสารกันด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง—รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของคิน “รถเช่าอย่างนั้นหรือครับพิม” คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที “คุณนี่ยังมีความสามารถพิเศษในการมองโลกแบบผิดเพี้ยนเสมอต้นเสมอปลายดีแททนะครับ” “ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคิน!” ธนาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางก้าวเข้ามาใกล้ตัวรถพร้อมกับใช้มือตบเบา ๆ ที่ฝากระโปรงรถอย่างดูแคลน “แกมันก็แค่ขยะเปียกที่ฉันเคยเขี่ยทิ้งจากวงการเกม นายคิดว่าเงินไม่กี่ล้านจะทำให้แกดูยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้งั้นรึ? รู้ไว้ซะว่ากระเป๋าแบรนด์เนมใบที่ยัยพิมสะพายอยู่เนี่ย ราคาเท่ากับค่าใช้จ่ายทั้งเดือนของแกในอดีตด้วยซ้ำ!” เสียงหัวเราะของธนาดังก้องไปทั่วลานจอดรถ พิมพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ เธอมองคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็ก ๆ ที่เธอสามารถเหยียบให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้ คินไม่โต้เถียง เขาเพียงแต่ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูรถก้าวลงมายืนเต็มความสูง ร่างกายที่สมส่วนภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดเข้ารูปทำให้รัศมีรอบตัวของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความดิบดุดันของมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่นแผ่ซ่านออกมาจนธนาถึงกับชะงักฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา “อยากเห็นนักไม่ใช่หรือครับว่าผมมีปัญญาซื้อหรือแค่เช่ามา” คินเอ่ยเบา ๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ เขายกข้อมือซ้ายขึ้น นาฬิกาข้อมือเรือนหรูรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันที่มูลค่าสูงกว่าคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองทั้งตึกกระทบกับแสงไฟสปอตไลท์จนประกายระยิบระยับบาดตา ก่อนที่คินจะหันไปพยักให้ริน รินกดเปิดหน้าจอแท็บเล็ตส่วนตัวที่เชื่อมต่อโดยตรงกับระบบลับของคิน ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ก็ถูกฉายสะท้อนขึ้นบนกระจกใสของอาคารด้านหลังพิมและธนาอย่างจงใจ ตัวเลขจำนวนเงินในบัญชีหลักทรัพย์สีดำทมิฬเริ่มวิ่งหมุนด้วยความเร็วสูงราวกับกงล้อแห่งโชคชะตา ก่อนจะหยุดนิ่งที่ตัวเลขยอดเงินสุทธิ… *1,250,480,000,000 บาท* หนึ่งล้านล้านสองแสนหหมื่นล้านบาทถ้วน! ลมหายใจของพิมสะดุดกึก รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของเธอแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถלนออกมานอกเบ้า เธอกวาดสายตามองตัวเลขมหาศาลนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองของเธอน็อกสนิทจนประมวลผลอะไรไม่ออก ร่างกายของพิมสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเลขนั้นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่มันคือความจริงที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ผู้หญิงอย่างเธอจะจินตนาการถึง ธนาหน้าซีดเผือก สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ขาทั้งสองข้างของเธอก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หลายร้อยล้านของเขาเมื่อเทียบกับตัวเลขตรงหน้าแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับเศษฝุ่นผงใต้รองเท้า “เป็นไปไม่ได้…” พิมพึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ น้ำตาแห่งความตกตะลึงและหวาดกลัวเริ่มเอ่อคลอเบ้าตา “นะ… นายไปเอาเงินมาจากไหนคิน? นายมันก็แค่… แค่เด็กติดเกมคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ!” คินก้าวเข้าไปใกล้พิมทีละก้าวอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดัง ‘ก๊อก… ก๊อก…’ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของพวกเขา “โลกมันเปลี่ยนไปไกลแล้วครับพิม” คินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่ตอนนี้ยืนแข็งทื่อเป็นหิน “คนที่เคยคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากคุณในอดีต… วันนี้เขาไม่ได้ยืนอยู่จุดเดิมอีกต่อไปแล้ว” ธนาที่ตั้งสติได้บ้าง พยายามฝืนยิ้มแห้ง ๆ แม้ริมฝีปากจะสั่นระริก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ “คิน… น้องคินครับ… เรื่องเมื่อครู่พี่แค่ล้อเล่นหน่ะ เราคนเคยรู้จักกัน ทำไมต้องถือสา…” “ใครเพื่อนคุณ?” คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปราณี “ริน จัดการเคลียร์พื้นที่ให้ผมที ผมไม่อยากให้บรรยากาศแถวนี้ต้องแปดเปื้อนด้วยเศษสวะ” “รับทราบค่ะท่านประธาน” รินตอบรับด้วยรอยยิ้มเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ในจังหวะนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของเครือธุรกิจระดับโลกก็บินแหวกนภาลงมาจอดสนิทบนลานจอดดาดฟ้าของโรงแรม แรงลมจากใบพัดตีสะบัดจนผมของธนาและพิมกระเซิงไม่เป็นทรง ทีมบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบชีวิตก้าวลงมาจากเครื่องพร้อมอาวุธครบมือ พวกเขายืนตั้งแถวรอรับคำสั่งจากคินอย่างพร้อมเพรียง พิมเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นคอนกรีตอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความสิ้นหวังสุดขีด สำนึกได้ในวินาทีนั้นเองว่า เธอกำลังสูญเสียโอกาสที่จะได้ครอบครองชายผู้กุมอำนาจสูงสุดของโลกใบนี้ด้วยมือของเธอเอง แต่ก่อนที่คินจะก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์เพื่อเดินทางไปจัดการอาณาจักรธุรกิจใหม่ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง… *แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบความเคลื่อนไหวของ "บุคคลปริศนา" ที่พยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับสุดยอดของอาณาจักรคุณ และบุคคลนั้นกำลังยืนรอคุณอยู่ที่ห้องเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด… ในฐานะภารกิจลับบทใหม่* คินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดเฮลิคอปเตอร์ ดวงตาคมกริบหันกลับไปมองตึกระฟ้าเบื้องหลังด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ลึกล้ำกว่าเดิม …เกมสนุกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองครับ *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ)*