เมื่อรินคือเลขาสาวทรงเสน่ห์

"ผมว่าตระกูลวรโชติคงลืมไปแล้วกระมังครับว่า หนี้สินก้อนโตสี่ร้อยล้านบาทเมื่อสามปีก่อน ใครเป็นคนยื่นมือเข้าไปอุ้มเอาไว้จากกองเพลิงล้มละลาย" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร ที่ซึ่งบรรดาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลในแวดวงเกมออนไลน์และธุรกิจแฟนตาซีต่างมารวมตัวกันในค่ำคืนนี้ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้สวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป คินยืนกอดอกด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขากำลังจ้องมองไปยัง 'พงษ์ภัทร' ประธานเฒ่าแห่งตระกูลวรโชติผู้กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นกลัว บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่คินด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดหวั่น เยาะเย้ย และอยากรู้อยากเห็น ใครเลจะคาดคิดว่าเด็กหนุ่มเกมเมอร์ผู้เคยถูกตระกูลนี้เหยียบย่ำจนจมดินในอดีต จะสามารถพลิกฟื้นขึ้นมาเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของตลาดหุ้นในปัจจุบันได้ด้วยพลังของ 'ระบบเศรษฐี' "คิน... แก... แกอย่าบังอาจเกินไปนะ!" พงษ์ภัทรเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะชี้หน้าเด็กหนุ่ม "ต่อให้แกจะมีเงินซื้อหุ้นของบริษัทฉันไปครึ่งหนึ่ง แต่วันนี้มันเป็นงานเปิดตัวผู้บริหารระดับสูงคนใหม่ของกลุ่มบริษัทในเครือ 'สตาร์ไลท์ โฮลดิ้ง' คนที่จะมาคุมบังเหียนธุรกิจทั้งหมด... แกไม่มีสิทธิ์มาสร้างความวุ่นวายในงานนี้!" คินหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดุดัน "สิทธิ์งั้นหรือครับ?" คินก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้าช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องกังวาน "คุณพงษ์ภัทรครับ... คุณยังไม่เข้าใจสถานการณ์อีกสินะครับว่า ตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นคนถือไพ่เหนือกว่าในมือ" นิ้วเรียวยาวของคินยกขึ้นเคาะนาฬิกาข้อมือราคาแพงระยับ ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดยักษ์กลางห้องโถงก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับตัวเลขบัญชีทรัพย์สินและเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์บริษัทในเครือตระกูลวรโชติทั้งหมดที่ถูกเทขายอย่างไร้ความปราณี มูลค่ามหาศาลนับหมื่นล้านถูกระบุไว้ชัดเจน เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที บรรดาผู้ทรงเกียรติในงานต่างหน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่า แท้จริงแล้ว 'สตาร์ไลท์ โฮลดิ้ง' ที่ทุกคนกำลังพยายามประจบประแจงในคืนนี้ บัดนี้ได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของคินเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้ว! "ถ้าเช่นนั้น..." คินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตราย "ผมคิดว่าถึงเวลาอันสมควรแล้ว ที่เราควรจะมารู้จักกับ 'ผู้บริหารระดับสูง' ที่คุณพงษ์ภัทรเพิ่งกล่าวถึงเสียที" สิ้นคำพูดของคิน ไฟทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็หรี่ลงเหลือเพียงแสงสปอตไลท์ดวงเดียวที่สาดส่องไปยังประตูทางเข้าหลัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างามดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสนิทที่ถูกมนต์สะกดด้วยความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนในที่นั้น ร่างของหญิงสาวในชุดสูทเข้าร่วมสมัยสีดำสนิทก้าวเดินเข้ามา รอยยิ้มมั่นใจและสายตาที่เฉียบคมดุจเหยี่ยวทำให้ทุกคนต้องกลั้นหายใจ ทรงผมที่เคยรวบตึงแบบเรียบง่ายถูกจัดแต่งใหม่ให้ดูทรงอำนาจ กรอบแว่นสายตาดีไซน์หรูขับเน้นใบหน้าสะสวยที่เต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียวและเยือกเย็น เสน่ห์อันลึกล้ำและทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอยามเมื่อก้าวผ่านแสงไฟ เธอคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... ริน เลขาสาวผู้เคยสวมแว่นตาหนาเตอะ นั่งก้มหน้าก้มตาคีย์ข้อมูลในห้องทำงานแคบๆ คอยส่งข้าวส่งน้ำและอยู่เคียงข้างคินในวันที่เขาตกอับที่สุด! บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ หลายคนอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ตระกูลวรโชติและเหล่าหุ้นส่วนต่างเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ผู้หญิงที่พวกเคยดูถูกว่าเป็นแค่ 'เศษสวะรับจ้าง' คนหนึ่ง บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาในฐานะ 'ประธานเจ้าหน้าที่บริหารฝ่ายปฏิบัติการ (COO)' ผู้กุมอำนาจสูงสุดของอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายแสนล้านเคียงข้างคิน! รินกวาดสายตาคมกริบมองไปยังบรรดาผู้บริหารระดับสูงที่เคยเหยียดหยามเธอและคินในอดีต รอยยิ้มมุมปากของเธอช่างงดงามทว่าเยือกเย็นเสียจนทำให้คนที่ถูกมองต้องหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว "สวัสดีท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ/ค่ะ... อ้อ ขออภัยด้วยครับ" รินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิททรงอำนาจ "ดิฉัน รินวดี ในนามของผู้จัดการระดับสูงและประธานร่วมแห่งอาณาจักรสตาร์ไลท์ โฮลดิ้ง ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่... จุดจบของพวกคุณอย่างเป็นทางการครับ" รินก้าวขึ้นไปยืนเคียงข้างคินอย่างสง่างาม มือเรียวบางยื่นไปประสานกับฝ่ามืออุ่นของคินอย่างมั่นคง ทั้งสองยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวหรือลังเลใจอีกต่อไป พงษ์ภัทรทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าชราภาพซีดเผือดไร้สีเลือด เมื่อตระหนักได้ว่าเกมนี้ตระกูลของตนได้พ่ายแพ้ราบคาบและไม่มีวันหวนคืนสู่จุดเดิมได้อีกตลอดกาล คินก้มลงมองหน้าพงษ์ภัทรที่กำลังสั่นเทาด้วยความสมเพช ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้วงเงินจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้วโยนลงตรงหน้าชายชราดั่งเศษกระดาษ "ระบบเศรษฐีได้ทำการชำระบัญชีเสร็จสิ้นแล้วนะครับ..." คินเอื้อnด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "และตอนนี้... ได้เวลาที่พวกคุณต้องชดใช้หนี้ทั้งหมดด้วยชีวิตและความพินาศแล้วครับ" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนับสิบลำก็บินวนกระหึ่มเหนือหลังคาอาคารจัดเลี้ยง พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำนับร้อยคนที่พังประตูเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมดไว้ในกำมือ ก่อนที่หน้าจอระบบจะแสดงผลยอดเงินคงเหลือมหาศาลกระพริบเตือนสีแดงฉานขึ้นพร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนว่า... [ ติ๊ง! บรรลุเงื่อนไขการกวาดล้างตระกูลเป้าหมาย 100% เตรียมรับรางวัลพิเศษ: สิทธิ์ในการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ทั่วทั้งทวีปเกมออนไลน์และโลกแห่งความจริงในอีก 10 วินาทีข้างหน้า... ] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ นายน้อย "ผู้กล้าตกอับ" นำความสะใจมาเสิร์ฟให้ทุกท่านเสมอครับ!