ตบหน้าให้ดังด้วยตัวเลขเจ็ดหลัก

แรงลมมหาศาลจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นแบล็กฮอกD-Series ตีพัดจนชุดสูทราคาแพงของแขกเหรื่อในงานกาล่าดินเนอร์หรูระดับห้าดาวปลิวสะบัด เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่นจนแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับบนเพดานสั่นไหว สายตาทุกคู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมเรดิโอว์พลาซ่าต่างเบนความสนใจจากความอัปยศที่กลุ่มตระกูลหลิวพยายามยัดเยียดให้คิน พุ่งขึ้นไปมองยังฟากฟ้าเป็นตาเดียว รินผลักแว่นกรอบบางบนสันจมูกเล็กน้อย ดวงตาภายหลังเลนส์สะท้อนภาพเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่สลักตราสัญลักษณ์อินทรีทองคำ—สัญลักษณ์แห่งกองทุนอาณาจักรบลูสโตน โฮลดิ้งส์ ทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนล้านเครดิตที่ถูกซื้อกิจการและควบรวมเข้ากับระบบของคินอย่างไร้รอยต่อเมื่อสามนาทีที่แล้ว "คุณคินครับ... ทีมกฎหมายและเจ้าหน้าที่กองทุนแจ้งว่า ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ" เสียงกระซิบของรินราบเรียบ ทว่าเจือไปด้วยความสะใจที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นมานานปี เธอยื่นแท็บเล็ตสีดำด้านที่หน้าจอปรากฏตัวเลขยอดเงินสดหมุนเวียนในบัญชีหลัก: *9,450,000,000 เครดิต* คินไม่ตอบคำถาม เขายังคงยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ “คุณชายกานต์” ทายาทรุ่นที่สามแห่งตระกูลผู้ดีเก่าที่กำลังถือไมโครโฟนด้วยมืออันสั่นเทา สีหน้าของกานต์ซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เมื่อครู่... กานต์เพิ่งประกาศผ่านไมโครโฟนกลางงานด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เพื่อประจานให้แขกผู้มีเกียรติหลายร้อยชีวิตได้ยินว่า คินคือ “ไอ้เกมไส้แห้งที่แม้แต่ค่าอาหารมื้อนี้ก็ยังไม่มีปัญญาจ่าย จนต้องอาศัยเกาะผู้หญิงกิน” พร้อมทั้งเปิดหน้าจอบัญชีธนาคารเปล่าๆ ของคินขึ้นจอโปรเจกต์เตอร์ยักษ์เพื่อประจานความยากจนข้นแค้น "ไอ้... ไอ้คิน แกเอาเงินที่ไหนมาเช่าเฮลิคอปเตอร์ทหารแบบนั้น!" กานต์แผדเสียงลั่นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดระแวงเมื่อเห็นบันไดเชือกถูกหย่อนลงมาจากท้องฟ้า พร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำสวมแว่นตากันแดดสามคนที่โรยตัวลงมาอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีใครคาดคิดว่าสถานการณ์จะพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังเท้าได้รวดเร็วเพียงนี้ คินก้าวเท้าออกไปข้างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังขัดเงา กระทบกับพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังให้ศัตรู "เงินเช่าเฮลิคอปเตอร์เหรอครับ?" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "ผมเกรงว่าคุณจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่... ผมไม่ได้เช่ามันหรอกครับคุณกานต์ เพราะตระกูลของคุณต่างหาก... กำลังจะกลายเป็นลูกจ้างที่ต้องเช่าอากาศหายใจในเครือบริษัทของผมแทน" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีในห้องโถง แขกเหรื่อเริ่มซุบซิบกันด้วยความตกใจ บางคนถึงกับทำแก้วไวน์หลุดมือตกลงพื้นแตกกระจาย "ตลกน่า! แกมันก็แค่เด็กติดเกมที่เพิ่งถูกไล่ออกจากบริษัทพัฒนาเกมไม่ใช่รึไง อย่ามาทำเป็นปากดี!" กานต์พยายามเค้นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความกลัว ใบเริ่มแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกจ้องมองด้วยสายตากล่าวหาจากคนรอบข้าง "ถ้าแกแน่จริง... ไหนล่ะหลักฐานว่าแกมีเงิน? ไหนล่ะตัวเลขเจ็ดหลักที่แกอวดอ้างนักหนา หน้าจอบัญชีเมื่อกี้มันฟ้องอยู่โต้งๆ ว่ามีไม่ถึงสิบคลื่นด้วยซ้ำ!" รินยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอส่งสัญญาณมือเบาๆ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมาร์ตโฟนของแขกทุกคนในงานดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย รวมถึงหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ยักษ์ที่ถูกแฮกเข้าควบคุมโดยระบบอัจฉริยะของรินในเสี้ยววินาที ข้อความบนจอเปลี่ยนจากบัญชีเปล่าๆ กลายเป็นหน้าต่างระบบบริจาคการกุศลประจำปีของมูลนิธิเด็กกำพร้าและผู้ยากไร้แห่งชาติ ซึ่งเป็นโครงการที่ตระกูลหลิวเป็นประธานกิตติมศักดิ์และใช้บังหน้าเพื่อสร้างภาพลักษณ์คนใจบุญ *“ท่านบริจาคเงินสำเร็จ: 5,000,000 เครดิต”* *“ผู้บริจาค: คิน วรากุล (ระบบเศรษฐีอัจฉริยะ)”* ยังไม่ทันที่ใครจะได้หายใจทั่วท้อง หน้าจอแสดงผลก็รีเฟรชตัวเองอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับติดจรวด *“ท่านบริจาคเงินสำเร็จ: 10,000,000 เครดิต”* *“ผู้บริจาค: คิน วรากุล”* *“ท่านบริจาคเงินสำเร็จ: 50,000,000 เครดิต”* *“ผู้บริจาค: คิน วรากุล”* ตัวเลขยอดเงินบริจาคพุ่งทะยานจากหลักหมื่น สู่หลักแสน หลักล้าน และทะลุทะลวงเข้าสู่หลักสิบล้านอย่างไร้ความปราณี ทุกครั้งที่มีการโอนเงิน เสียงแจ้งเตือน *“ติ๊ง!”* จะดังประสานกันระงมราวกับเสียงปรบมือเยาะเย้ยที่ตบลงบนใบหน้าของกานต์และพวกพ้องอย่างรุนแรงจนชาไปหมด "อะ... อะไรกันเนี่ย! บ้าไปแล้ว! ระบบร่มเหรอ? หรือพวกแกแต่งตัวเลขขึ้นมาเอง!" กานต์สติหลุดกระเจิง เขาพุ่งเข้าไปทุบหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ด้วยความคลุ้มคลั่ง ลืมสิ้นมาดคุณชายผู้สูงศักดิ์ คินหยุดยืนห่างจากกานต์เพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสสีดำสนิทคู่นั้นมองกานต์ราวกับมองมดปลวกที่ไร้ค่า "ระบบไม่ได้ร่มหรอกครับคุณกานต์..." คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันให้ทุกคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ "เงินห้าสิบล้านเครดิตเมื่อครู่ เป็นเพียงแค่เศษเงินทอนที่ผมตั้งระบบให้มันหักอัตโนมัติทุกครั้งที่คุณพยายามพูดจาดูถูกผมก็เท่านั้นเองครับ" คินยกข้อมือซ้ายขึ้น นาฬิกาเรือนหรูราคาเรือนละหลายสิบล้านส่องประกายวาววับภายใต้แสงไฟ "และถ้าคุณยังไม่หยุดเห่า... ผมเกรงว่ามูลนิธิการกุศลที่คุณรัก อาจจะมีเงินทุนหมุนเวียนล้นจนต้องสร้างตึกใหม่ใหม่อีกสักสิบหลัง... ด้วยบัญชีธนาคารของคุณพ่อคุณ ที่ผมเพิ่งกดปุ่ม ‘ซื้อหนี้สินทั้งหมด’ ไปเมื่อนาทีที่แล้วนี่เองครับ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องโถงก็เปิดผางออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มชายชุดสูทสีเทากลุ่มใหญ่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา พร้อมกับทนายความอาวุโสของธนาคารกลางที่ถือแฟ้มเอกสารสีแดงเพลิงเดินตรงมาคุกเข่าลงเบื้องหน้าคิน "ท่านประธานครับ... การเข้าซื้อกิจการเครือโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ของตระกูลหลิวเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ ท่านมีคำสั่งประการใดต่อกับเศษสวะพวกนี้ไหมครับ?" กานต์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง โทรศัพท์มือถือในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นหน้าจอแตกละเอียด ขณะที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ด้านนอกยังคงคำรามก้องราวกับเสียงหัวเราะเยาะจากสรวงสวรรค์ คินก้มลงมองกานต์ที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงนะครับ... คุณชาย" --- *(รี้ดเดอร์ที่รักครับ ตอนหน้ามารarชมกันต่อว่าตระกูลหลิวจะดิ้นรนอย่างไรเมื่อต้องกลายเป็นขอทานชั่วข้ามคืน ขอบคุณสำหรับการติดตามเสมอนะครับ!)*