บทเรียนแรกสำหรับคนทรยศ

เสียงกระแทกของแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะหินอ่อนดัง *เพล้ง* สะท้อนก้องไปทั่วห้องรับรองวีไอพีของภัตตาคารลอยฟ้า เม็ดของเหลวสีแดงฉานกระเซ็นเปรอะเปื้อนชายกระโปรงผ้าไหมราคาแพง แต่เจ้าของร่างนั้นกลับไม่มีแก่ใจจะสนใจความเสียหายแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและมั่นอกมั่นใจในยามที่เหยียบย่ำผู้อื่น บัดนี้กลับแดงก่ำ ร่างบางสั่นเทิ้มราวกับใบไม้ไผ่ในกระแสลมหนาว "คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่คะ... คิน?" เสียงนั้นสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ น้ำตาหยดใสไหลพรากลงมาตามแก้มที่เคยผ่านการแต่งแต้มอย่างประณีต แต่วินาทีนี้เครื่องสำอางราคาแพงกลับเลอะเลือนจนดูน่าสมเพช "พิมพ์" กัดริมฝีปากจนห่อเลือด สายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ราวกับเธอกำลังมองเห็นสัตว์ประหลาดที่เพิ่งคลานออกมาจากขุมนรก คินไม่แม้แต่จะชายตามองแก้วไวน์ที่แตกกระจาย เขายังคงจิบชาเขียวอุ่นๆ ในมือด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เสื้อสูทสั่งตัดเข้ารูปขับเน้นรูปร่างสง่างามและความน่าเกรงขามที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนโดยธรรมชาติ ด้านข้างของเขาคือริน เลขาสาวแว่นที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบเอกสารทางการเงินบนแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่าริมทาง "เล่นตลก?" คินทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับเย็นยะเยือกเสียจนคนที่ได้ยินต้องสันหลังวาบ "คุณพิมพ์กำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าครับ คนที่เล่นตลกกับชีวิตคนอื่นมาตลอดสามปี... คือคุณต่างหาก" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มีน้ำหนักมหาศาลราวกับภูเขา ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน ในวันที่คินถูกขับไล่ออกจากกิลด์และถูกริบทุกอย่างแม้กระทั่งห้องเช่ารูหนู พิมพ์คือคนที่ยืนกอดอกหัวเราะเยาะอยู่ข้างกาย "ภัทร" คุณชายตระกูลดังผู้กุมอำนาจในเกมและโลกความเป็นจริง เธอยื่นใบหย่าและเอกสารตัดขาดความสัมพันธ์ใส่หน้าเขาอย่างไร้เยื่อใย พร้อมกับคำพูดดูถูกที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท—*“คนอย่างเธอ มันก็แค่ขยะที่เกาะฉันกินไปวันๆ อย่าหวังเลยว่าจะมีปัญญาแม้แต่จะก้มลงกราบแทบเท้าฉันในชาตินี้”* แต่ทว่า... โลกใบนี้มันหมุนเร็วกว่าที่คนโง่เขลาจะตามทัน ระบบเศรษฐีระดับพระกาฬตื่นขึ้น พร้อมกับเงินในบัญชีที่ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนก็ไม่มีทางใช้หมด ภายในเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์ คินกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลภัทรเข้าพอร์ตส่วนตัว บีบให้บริษัทมหาอำนาจที่ครอบครัวของพิมพ์ภาคภูมิใจนักหนาล้มละลายกลายเป็นอากาศธาตุในชั่วข้ามคืน และคนที่เคยเหยียบย่ำเขาอย่างภัทร ตอนนี้กลายเป็นเพียงขอทานข้างถนนที่แม้แต่สุนัขยังเมินหนี "คิน... ฉันขอร้องล่ะ" พิมพ์ตัดสินใจทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด เธอพุ่งตัวเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพง สองมือเรียวพยายามเอื้อมไปแตะชายเสื้อสูทของชายหนุ่ม แต่กลับถูกรินขยับตัวเข้ามาบังไว้ด้วยสายตานิ่งสนิทที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ คุณพิมพ์" รินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือน "ท่านประธานของเราไม่มีเวลามารับฟังคำคร่ำครวญของบุคคลภายนอกที่มีสถานะเป็นเพียง 'หนี้เสีย' ของบริษัทหรอกนะคะ" "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไป!" พิมพ์สะอื้นฮัก น้ำตาหยดลงบนพื้นพรมจนเป็นวงเปียกชื้น "แต่... แต่เราเคยรักกันนะคิน สามปีที่เราอยู่ด้วยกัน... คุณลืมมันไปหมดแล้วหรือไง? ภัทรมันหลอกฉัน มันทิ้งฉันทันทีที่มันหมดตัว แต่คุณ... คุณคิน คุณยังใจดีเสมอใช่ไหมคะ? กลับมา... กลับมาหาฉันนะ ให้ฉันได้แก้ตัว นะคะ... คิน" ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องรับรองวีไอพีชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวที่ดังระคนกับเสียงเครื่องปรับอากาศ คินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของกระเบื้องเคลือบราคาแพงดัง *กริ๊ก* ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดจะใช้ชีวิตร่วมด้วย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "ความรักที่คุณพูดถึง... มันมีราคาเท่าไหร่หรือครับ?" คินเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "ในวันที่ผมไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อขนมปังประทังชีวิต คุณเป็นคนบอกเองว่าความรักกินไม่ได้... แล้วตอนนี้ ทำไมคุณถึงกลับมาขอร้องให้ผมใช้ 'เงิน' ซื้อความรู้สึกที่เน่าเฟะของคุณล่ะครับ?" พิมพ์สะดุ้งเฮือก ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด คำพูดเหล่านั้นย้อนกลับมาตบหน้าเธออย่างรุนแรงจนชาไปทั้งแถบ มันคือประโยคเดียวกับที่เธอเคยใช้ขับไล่เขาออกจากชีวิตในวันที่ฝนตกหนักวันนั้น "คิน... ใจร้ายเกินไปแล้วนะ..." เธอพึมพำด้วยริมฝีปากสั่นเทา "ใจร้าย?" คินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำสนิทคู่นั้นไม่มีความลังเลหรือเยื่อใยเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "โลกใบนี้ไม่ได้ใจร้ายกับคุณหรอกครับพิมพ์... มันแค่ยุติธรรมพอที่จะส่งผลกรรมกลับมาหาคนที่เห็นแก่ตัวต่างหาก" เขาโบกมือเบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณ รินพยักหน้ารับก่อนจะกดเปิดหน้าจอโฮโลแกรมกลางอากาศ เอกสารทางกฎหมายฉบับหนึ่งถูกเลื่อนไปตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังคุกเข่า "นี่คือเอกสารสละสิทธิ์และขับไล่ออกจากเขตพื้นที่การค้าทั้งหมดที่คุณและครอบครัวเคยถือครอง" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "รวมถึงหนี้สินจำนวนสามร้อยล้านเครดิตที่ภัทรทิ้งไว้ให้คุณเป็นมรดก... ท่านประธานได้ทำการซื้อหนี้ทั้งหมดมาไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณมีเวลาเจ็ดวันในการเคลียร์หนี้ หรือไม่ก็... ไปใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะแรงงานทาสของเขตเหมืองแร่" "ไม่! ไม่นะ! คิน คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!" พิมพ์กรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก เธอพยายามจะลุกขึ้นพุ่งเข้าหาคินด้วยความโกรธแค้นที่ถูกต้อนจนมุม แต่รินกลับขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่างของพิมพ์ก็ถูกบอร์ดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนรออยู่หน้าประตูกรูกันเข้ามาล็อกตัวกดลงกับพื้นอย่างไร้ความปราณี "ลากออกไป" คินเอ่ยคำสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังไล่แมลงน่ารำคาญออกจากห้อง ร่างของพิมพ์ถูกลากถูไปตามพื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนและคำอ้อนวอนดังลั่นค่อยๆ เบาลงจนกระทั่งประตูกระจกบานใหญ่ปิดสนิทลง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องรับรองวีไอพีอีกครั้ง คินเอนหลังพิงพนักโซฟา ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าใจกลางมหานคร อาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นด้วยระบบเศรษฐีและมันสมองของตัวเอง ยิ่งใหญ่ ไร้เทียมทาน และไม่มีวันถูกใครหักหลังได้อีก "จัดการเรื่องที่เหลือให้เรียบร้อยด้วยนะริน" คินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมอง "รับทราบค่ะ ท่านประธาน" รินตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะก้มลงจัดการเอกสารต่อ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะกลับคืนสู่ความปกติ เสียงเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบเกมออนไลน์ระดับตำนานที่คินไม่ได้ล็อกอินเข้าไปนานก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นมากลางอากาศโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่ทำให้ดวงตาของคินต้องหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ *[ประกาศฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของบุคคลปริศนา... ผู้ครอบครอง "กุญแจแห่งความหายนะ" คนที่ศูนย์ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้วที่เขตแดนต้องห้าม และเป้าหมายแรกของมันคือ... การทำลายล้างฐานบัญชาการทั้งหมดของคุณ]* *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาโดยตลอดนะครับ