ระบบสั่งให้เช็กอินที่คฤหาสน์หรู

“คุณคินครับ... นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ ยอดประมูลคฤหาสน์ ‘มหาศิลาพิมาน’ มันสูงเกินกว่าที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศจะเอื้อมถึงเสียอีก คนที่ถือครองโฉนดใบนี้ได้ ไม่ใช่แค่คนรวย แต่มันคือตำนานครับ” เสียงของทนายความวัยกลางคนสั่นเครือ แววตาของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาเหยียบแสน คินไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากสมาร์ตโฟนในมือ ปลายนิ้วของเขากำลังไถหน้าจออย่างแผ่วเบา ราวกับสิ่งที่คนตรงหน้าพูดถึงเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป “ตำนานเหรอครับ?” คินแค่นยิ้มที่มุมปาก “สำหรับคนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับผม... มันก็แค่ที่พักผ่อนที่ระบบเพิ่งจะโยนมาให้เลือกเช็กอิน” บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองของสำนักงานกฎหมายชั้นนำเงียบกริบ รินที่ยืนอยู่ข้างกายคินในชุดสูทเข้ารูปสีเข้ม ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ในใจของเธอจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น แต่ในฐานะเลขานุการส่วนตัวของคิน เธอต้องรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ไม่ให้ใครเห็นพิรุธ “เชิญตรวจดูเอกสารสิทธิ์ครับคุณคิน” ทนายความเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลมาตรงหน้า “ที่นี่ถูกออกแบบมาให้เป็นป้อมปราการแห่งความมั่งคั่ง ระบบรักษาความปลอดภัยระดับทางการทหาร และที่สำคัญ... มีเพียงชื่อเดียวเท่านั้นที่ถูกจารึกไว้ในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์ถาวร” คินหยิบปากกาหมึกซึมราคาสูงขึ้นมาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว กึก... เสียงปากกากระทบกระดาษเป็นจังหวะที่หนักแน่นและเด็ดขาด ทันทีที่หมึกสีน้ำเงินเข้มแต้มลงไป ระบบในสมาร์ตโฟนของเขาก็ส่งเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในความเงียบ [ติ๊ง! ภารกิจลับ: เช็กอินที่คฤหาสน์มหาศิลาพิมานสำเร็จ!] [รางวัล: กรรมสิทธิ์คฤหาสน์มูลค่า 12,000 ล้านบาท พร้อมระบบบริหารจัดการอัจฉริยะขั้นสูง] “เรียบร้อยแล้วนะครับ” คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ “ริน ไปเตรียมรถ เราจะไปดู ‘บ้านใหม่’ ของเรากัน” ระหว่างทางสู่มหาศิลาพิมาน รถสปอร์ตหรูสีดำสนิทแล่นผ่านใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยสายตาของฝูงชนที่มองด้วยความอิจฉา คินมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไม่ได้ต้องการบ้านหลังนี้เพื่ออวดรวย แต่เขาต้องการพื้นที่... พื้นที่ที่ปลอดภัยพอจะใช้เป็นฐานที่มั่นในการลากตัว ‘พวกมัน’ ออกมาตบหน้าให้หายแค้น “คุณคินคะ” รินเอ่ยทำลายความเงียบ “ทางตระกูลวรโชติ ซึ่งเป็นเจ้าของเดิมของที่ดินแถบนี้ กำลังจับตามองการเคลื่อนไหวของเราอยู่ค่ะ พวกเขาคงไม่พอใจนักที่เห็นคนนอกเข้ามาครอบครองอสังหาริมทรัพย์ที่พวกเขาหมายตามานาน” คินหันมายิ้มให้ริน รอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจแม้ในยามที่ต้องเผชิญกับพายุใหญ่ “ให้พวกเขามองไปเถอะครับริน ยิ่งพวกเขามอง ผมก็ยิ่งมีความสุข เพราะนั่นหมายความว่าสิ่งที่ผมกำลังจะทำ... มันจะยิ่งสร้างความเจ็บปวดให้กับพวกเขาสิบเท่า” เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่เขตพื้นที่ของคฤหาสน์มหาศิลาพิมาน ทัศนียภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้แม้แต่คนที่มีหัวใจแข็งแกร่งอย่างคินยังต้องชะงัก ประตูรั้วเหล็กกล้าลวดลายวิจิตรบรรจงค่อยๆ เปิดออกอัตโนมัติด้วยระบบสแกนใบหน้า ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถ กลิ่นอายของอำนาจและเงินตราก็อบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่า... ในจังหวะที่คินกำลังจะก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนหรูหรา เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา “คิดว่าซื้อที่นี่ได้แล้ว จะทำตัวเป็นเจ้าของบ้านที่นี่ได้จริงๆ งั้นรึ?” น้ำเสียงหยิ่งผยองดังมาจากชายหนุ่มในชุดสูทแบรนด์เนมที่ยืนพิงรถหรูอยู่ข้างทาง เขาคือทายาทของตระกูลวรโชติ ศัตรูคู่อาฆาตที่เคยร่วมวางแผนโกงคินในอดีต คินหยุดเดินช้าๆ เขาไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่ค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนตัวกลับมาด้วยแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “การมีเงินซื้อน่ะง่ายครับคุณวรโชติ” คินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “แต่การที่ทำให้คนที่เคยเหยียบย่ำผมต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนขอให้ผม ‘เมตตา’ ต่างหาก... คือสิ่งที่ผมกำลังจะทำให้คุณดูในวันนี้” สิ้นคำพูดของคิน เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดรออยู่บนดาดฟ้าคฤหาสน์ก็สตาร์ทเครื่องขึ้นจนเกิดแรงลมพัดกระโชกแรง คินหยิบบัตรเครดิตสีดำใบเดิมออกมา รูดมันผ่านเครื่องอ่านบัตรที่เขาพกติดตัวไว้ตลอดเวลา ก่อนจะยื่นหน้าจอที่แสดงยอดเงินมหาศาลให้ศัตรูดู แสงไฟจากจอสมาร์ตโฟนสะท้อนเข้าตาคนตรงข้ามจนเขาต้องผงะถอยหลัง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นจากระบบสื่อสารของตระกูลวรโชติที่ระบุว่า หุ้นทุกตัวที่พวกเขาสะสมไว้กำลังถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตภายในไม่กี่วินาที “เกมเริ่มแล้วนะครับ... หวังว่าคุณจะยืนระยะได้นานกว่าห้านาทีนะ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสมรภูมิแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!