เสียงกรีดร้องของพวกผู้ดีปลอมๆ

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน แค่เศษสวะที่เคยเกาะผู้หญิงกินในอดีต วันนี้กลับกล้าอาจหาญใส่สูทราคาถูกมายืนจองหองกลางงานกาล่าการกุศลของตระกูลเราอย่างนั้นหรือ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของห้องโถงคริสตัลระยิบระยับ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลออสเตรียส่องกระทบใบหน้าของ 'พงศธร' ทายาทคนรองแห่งอาณาจักรคูเปอร์โฮลดิ้ง เขากำลังยกแก้วไวน์ราคาแพงขึ้นจิบด้วยท่าทางหยิ่งผยอง สายตาที่มองตรงมายังร่างสูงโปร่งของคินเต็มไปด้วยความเหยียดหยามราวกับกำลังมองแมลงสาบตัวหนึ่งบนพื้นรองเท้า รอบกายของพงศธรมีกลุ่มไฮโซและนักธุรกิจหน้าตาดีรายล้อม พวกเขาหัวingหัวเราะผสมโรงตามอย่างสนุกสนาน โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า บรรยากาศรอบตัวของคินกำลังลดฮวบลงจนอุณหภูมิลดต่ำลงราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ คินไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที เขายกปลายนิ้วขึ้นจัดกระดุมเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีอย่างใจเย็น สายตาสีรัตติกาลกวาดมองผู้คนที่เคยเหยียบย่ำเขาในอดีตทีละคน ชายหนุ่มระบายยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงหัวเราะรอบบริเวณค่อยๆ เงียบลงอย่างน่าประหลาด ริน ซึ่งยืนเคียงข้างในชุดราตรีเรียบหรูแต่สง่างาม ขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย เธอไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวบางเปิดแท็บเล็ตสีดำสนิทในมือขึ้นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ดังพอให้ได้ยินกันทั่ว "คุณคินครับ... รายชื่อแขกที่ไม่มีการ์ดเชิญ แต่แอบอฝากตัวเข้ามาหาผลประโยชน์ในงานนี้ ถูกตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ มีทั้งหมดสิบสองคน และหนึ่งในนั้น... กำลังยืนทำท่าทางอวดเบ่งอยู่ตรงหน้าเรานี่เองครับ" พงศธรหน้าเสียไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมากลบเกลื่อนความประหม่า "ฮึ! เลขาไร้ค่ากับเจ้านายตกอับ เล่นละครอะไรกันวะ งานนี้เป็นของตระกูลฉัน พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาไล่คนอื่นออกไป?" คินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาพงศธรช้าๆ เสียงรองเท้าหนังขัดเงากระทบกับพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่บีบเค้นหัวใจของคนฟังได้อย่างเหลือเชื่อ ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้าไปใกล้ ทำให้ทายาทตระกูลคูเปอร์ต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "สิทธิ์งั้นเหรอ?" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดุดันจนคนฟังรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก "พงศธร... นายจำไม่ได้จริงๆ หรือว่าบริษัทที่พ่อของนายกำลังกราบกรานขอร้องให้ร่วมทุนอยู่ในตอนนี้ แท้จริงแล้วเป็นของใคร?" พงศธรชะביด ใบหน้าเริ่มซีดเผือด "แก... แกหมายความว่ายังไง?" คินโบกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย รินจึงจัดการกดปุ่มส่งสัญญาณภาพขึ้นไปยังจอยักษ์กลางงานทันที หน้าจอ LED ขนาดมหึมาสว่างวาบขึ้น พร้อมกับปรากฏเอกสารการเข้าซื้อกิจการ 98.5% ของคูเปอร์โฮลดิ้ง ที่ถูกเซ็นอนุมัติด้วยลายเซ็นของ 'ประธานบริษัทลึกลับ' และชื่อนั้นก็คือ... คิน เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทั่วทั้งห้องโถง บรรดาแขกเหรื่อต่างหน้าถอดสีเมื่อตระหนักว่า ชายหนุ่มที่พวกตนกำลังรุมดูแคลนเมื่อครู่ แท้จริงแล้วคือ "เจ้าของ" ตัวจริงเสียงจริงผู้กุมชะตากรรมของตระกูลคูเปอร์ไว้ทั้งหมดในกำมือ พงศธรเข่าอ่อนยวบลงแทบจะกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด "มะ... ไม่จริง! นี่มันเรื่องโกหก! แกไม่มีทางมีเงินมากมายขนาดนี้!" คินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพงศธร ก้มตัวลงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง มือหนายื่นไปตบเบาๆ ที่แก้มของทายาทผู้หยิ่งผยองอย่างจงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรี "เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่างหรอกพงศธร... แต่มันซื้อความพินาศของแกได้ในเวลาไม่ถึงวินาที" คินหันไปมองหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของงานที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ไม่ไกล "จัดการโยนขยะพวกนี้ออกไปให้พ้นสายตาฉันทีครับ และอย่าให้พวกมันเหยียบเข้ามาในตึกนี้อีกเป็นอันขาด" "รับทราบครับท่านประธาน!" หัวหน้าการ์ดรีบคำนับรับคำสั่งทันทีอย่างลนลาน ร่างของพงศธรและกลุ่มเพื่อนถูกลากตัวออกไปท่ามกลางเสียงกรีดร้องโวยวายด้วยความอัปยศ เสียงร้องขอความเมตตาค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วห้องโถง คินหันกลับมาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง เขากวาดสายตามองกลุ่มนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่ตอนนี้ต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รินก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบเบาๆ ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "ท่านประธานครับ... มีสายด่วนจากธนาคารกลาง แจ้งว่าบัญชีหลักของคุณได้รับการโอนเงินทุนสำรองก้อนใหม่เข้ามาเรียบร้อยแล้วครับ" คินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา หน้าจอปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากระบบเศรษฐี พร้อมกับยอดเงินในบัญชีที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัดเดิมไปหลายเท่าตัว และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนพิเศษจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกับโฮโลแกรมสีทองที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ... [ติ๊ง! ตรวจพบความพึงพอใจระดับสูงสุด ระบบปลดล็อก "สิทธิ์การเข้าซื้อหุ้นใหญ่ 100% ของตลาดหุ้นหลัก" ทันที ต้องการใช้งานเลยหรือไม่?] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสมรภูมิแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ตอนหน้าครับ!