จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงระยับถูกกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนจนของเหลวสีแดงฉานกระเซ็นเปรอะเปื้อนผ้าปูโต๊ะสีขาวบริสุทธิ์ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มไฮโซตระกูลดังดังประสานกันขึ้นราวกับฝูงไฮยีน่าที่กำลังรุมทึ้งเหยื่อ "ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาเหยียบย่างเข้ามาในงานกาล่าการกุศลของมูลนิธิตระกูลคาร์เตอร์?" เสียงแหลมสูงของไฮโซสาวนามว่า "ลิเดีย" แผดขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังร่างของหญิงสาวสวมแว่นกรอบบาง ซึ่งกำลังก้มลงเก็บเอกสารการลงทุนนับร้อยแผ่นที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความอดทนอดกลั้นที่เธอสะสมมาตลอดการทำงานหนักเคียงข้างคินเกือบจะพังทลายลงในวินาทีนี้ "ฉัน... ดิฉันแค่มาส่งเอกสารสำคัญให้ท่านประธานครับ" รินเอ่ยเสียงสั่น พยายามประคองสติท่ามกลางความอับอายที่ถูกจงใจสร้างขึ้น "ท่านประธานงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆๆ!" ชายหนุ่มทายาทตระกูลใหญ่ผู้ถือหุ้นหลักก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมใช้ปลายรองเท้าหนังราคาแพงเขี่ยเอกสารบนพื้นให้กระจายออกไปอีก "แกหมายถึงไอ้เด็กเหลือขอที่เพิ่งพลิกฟื้นบริษัทกระจอกๆ นั่นขึ้นมาน่ะเหรอ? อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยนับริน เธอเป็นแค่เลขา... เป็นแค่ผู้หญิงที่คอยกางขาให้มันใช้งานบนเตียงเท่านั้นแหละ!" เพียะ! ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงระดับ VVIP ในชั่วพริบตา เมื่อฝ่ามือเรียวบางของรินทนไม่ไหวจนต้องตวัดลงบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้หยิ่งผยอง ทว่า ผลลัพธ์กลับไม่ใช่ความสะใจ แต่เป็นการกระชากคอเสื้อของเธอขึ้นด้วยแรงมหาศาล "อีตัวดี! กล้าดียังไงมาตบฉัน!" ชายหนุ่มเงื้อมือขึ้นหมายจะตบซัดคืนเพื่อประกาศศักดาต่อหน้าแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพล ทว่า... มือข้างนั้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ อุณหภูมิภายในห้องโถงหรูหราลดฮวบลงจนน่าขนลุก เสียงดนตรีบรรเลงอันไพเราะราวกับถูกตัดขาดด้วยกรรไกรแห่งความตาย บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนผู้คนนับร้อยต้องหายใจติดขัด เมื่อร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวผ่านประตูบานคู่เข้ามา คิน... ดวงตาคู่นั้นเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับยมบาลที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากขุมนรกโลกันตร์ สูทสีดำสนิทตัดเย็บด้วยมือเข้ารูปรับกับไหล่กว้างและท่าทีที่เปี่ยมด้วยอำนาจล้นเหลือ เขาย่างก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนพื้นปูนและหัวใจของทุกคนในที่นั้นให้ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คินไม่ได้มองหน้าใครเลยแม้แต่คนเดียว สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดมองเอกสารที่กระจัดกระจายบนพื้น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่รอยแดงช้ำบนแก้มของริน หัวใจของคินกระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวระดับมหันตภัยแผดเผาขั้วหัวใจจนแทบคลั่ง ระบบเศรษฐีในจิตใต้สำนึกของเขา ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเรี่ยวดังสนั่นหู [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความเสียหายทางจิตใจและศักดิ์ศรีของเลขาประจำตัว (ระดับความสำคัญ: สูงสุด)] [เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: "การกวาดล้างทางเศรษฐกิจและสังคม" (Economic Annihilation Protocol)] [วงเงินเครดิตไร้ขีดจำกัดถูกปลดล็อก: สามารถซื้อกิจการ ทรัพย์สิน และอนาคตของทุกคนในห้องนี้ได้ภายใน 3 นาที!] คินย่อตัวลงช้าๆ เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นพรมราคาแพง แล้วช่วยรินเก็บเอกสารแต่ละแผ่นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม มือหนาอบอุ่นกุมมืออันสั่นเทาของเธอไว้เบาๆ สายตาที่เคยแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกยามที่มองสตรีผู้เคียงบ่าเคียงไหล่เขามาในยามยาก "เจ็บมากไหมครับ... ริน" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถาม แฝงไว้ด้วยกระแสจิตสังหารที่ทำเอาคนรอบข้างขนลุกซู่ "ฉ...ฉันไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน" รินส่ายหน้าเบาๆ หยาดน้ำตาคลอเบ้าแต่ไม่ยอมให้ไหลออกมา คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายืดตัวตรงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มไฮโซที่เมื่อครู่ยังหัวเราะเยาะอย่างได้ใจ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดุจพญามัจจุราช "เมื่อกี้... มือข้างไหนที่แตะต้องเธอ?" คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย "แก... แกเป็นใครวะไอ้สวะ! รู้ไหมว่ากูเป็นใคร ลูกชายเจ้าของธนาคาร..." ชายหนุ่มผู้ลงมือยังไม่เจียมตัว ตะคอกกลับด้วยความโกรธ คินไม่ปล่อยให้มันพูดจบ มือเรียวยาวควักการ์ดสีดำสนิทขอบทองคำแท้ (Black Card ระดับสูงสุดของโลกที่ออกโดยธนาคารกลางสวิส) ออกมาโยนลงบนโต๊ะตรงหน้า พร้อมกับกดโทรศัพท์สปีกเกอร์โฟนหาผู้บริหารสูงสุดของตลาดหลักทรัพย์และกลุ่มทุนที่หนุนหลังตระกูลพวกมัน "ผม 'คิน' ประธานบริหารเครือข่ายอุตสาหกรรมล้ำสมัย... ผมขอประกาศ ณ วินาทีนี้" เสียงของคินก้องกังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยงผ่านระบบกระจายเสียง "กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลคาร์เตอร์ และหุ้นเครือข่ายธนาคารของไอ้ขยะพวกนี้ให้หมดภายใน 5 นาที... ไม่ว่าพวกมันจะเรียกราคาเท่าไหร่ คูณเข้าไปอีกสิบเท่า แล้วทำให้พวกมันล้มละลายกลายเป็นขอทานไร้บ้านให้ดูเดี๋ยวนี้!" สิ้นเสียงคำสั่ง ทรศัพท์มือถือของทุกคนในกลุ่มไฮโซก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของเหล่าคุณชายคุณหญิงที่เคยเย่อหยิ่งค่อยๆ ซีดเผือด ไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากเมื่อปลายสายรายงานสถานการณ์ความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา คินก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มผู้ที่เคยเงื้อมือจะทำร้ายริน โน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่บาดลึกถึงวิญญาณ "เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง... แต่เงินของฉัน สามารถซื้อชีวิตและความตายของพวกแกได้ในพริบตาเดียว จำคำนี้ไว้ให้ดี" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนับสิบลำก็บินมาจอดตรึงอยู่บนดาดฟ้าเหนือห้องจัดเลี้ยง พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำกองกำลังพิเศษนับร้อยคนที่พังกระจกเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมดไว้โดยสมบูรณ์ ก่อนที่คินจะหันมาจูงมือรินให้เดินก้าวออกไปท่ามกลางความตื่นตระหนกและเสียงกรีดร้องขอชีวิตของเหล่าผู้ดีจอมปลอมที่กำลังคุกเข่าลงแทบเท้าของพวกเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าสู้รบกับความสะใจในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ นายน้อย "ผู้กล้าตกอับ" นำความสะใจมาเสิร์ฟให้ทุกท่านเสมอครับ!