เมื่อประธานคนใหม่คือคนที่พวกคุณเคยไล่ออก

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับกลิ่นอายความเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ... บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ชั้น 40 ของบริษัท "โกลบอล เทคโนโลยี่" ในยามบ่ายนี้ไม่ได้แตกต่างอะไรจากลานประหาร "ใครคือคนอนุมัติงบการตลาดโปรเจกต์นี้? โง่เง่าสิ้นดี!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเอกสารรายงานนับร้อยแผ่นที่ถูกปาใส่หน้าชายวัยกลางคนสวมสูทแบรนด์เนมราคาแพงจนกระดาษกระจายเกลื่อนพื้น หัวหน้าแผนกการตลาดอย่าง "ธนดล" ถึงกับหน้าซีดเผือด เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่สั่นเทาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ในอดีต ธนดลคือคนที่เคยโยนกล่องกระดาษใส่หน้า "คิน" เมื่อสามปีก่อน พร้อมกับคำพูดดูแคลนว่า *'ไสหัวออกไปจากบริษัทของเราซะไอ้เด็กกระจอก แกมันก็แค่โปรแกรมเมอร์ไร้ค่าคนหนึ่ง!'* แต่ทว่าในวันนี้... ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานบริหารตัวนั้น กลับไม่ใช่ธนดลอีกต่อไป คินนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างยิ่ง สวมสูทรell-tailored สีดำสนิทที่ตัดเย็บด้วยมือจากมิลาน นาฬิกาข้อมือ Patek Philippe รุ่นหายากสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ทุกอณูความเยือกเย็นและดุดันแผ่ซัมซับบรรยากาศกดดันจนแม้แต่เสียงหายใจของบอร์ดบริหารคนอื่นๆ ยังแทบไม่ได้ยิน "จำผมได้ไหมครับ... คุณธนดล" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง ธนดลเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาเบิกกว้าง สมองของเขาพยายามประมวลผลภาพตรงหน้ากับความทรงจำเก่าก่อน แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ก็ไม่มีทางเป็นไปได้! เด็กหนุ่มที่เขาเคยไล่ออกจากบริษัทเหมือนหมูเหมือนหมาในวันนั้น จะกลายมาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของ "โกลบอล เทคโนโลยี่" ในวันนี้ได้อย่างไร?! "คุณ... คุณคิน... เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้ยังไงกัน?!" ธนดลละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก "โลกนี้น่ะมันกลมกว่าที่คุณคิดนะครับ" คินเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก สายตาคมกริบราวกับพญายักษ์จ้องมองเหยื่อในกำมือ "สามปีก่อน คุณบอกว่าบริษัทนี้ไม่ต้อนรับคนไร้ค่าอย่างผม แต่ดูเหมือนว่าวันนี้... ตัวตลกที่กำลังจะถูกไล่อตะโกนออกไป จะไม่ใช่ผมอีกต่อไปแล้วล่ะครับ" เป๊าะ! คินดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ริน เลขาสาวแว่นในชุดสูทเข้ารูปสีเทาผู้เย้ายวนและเฉียบคม ก็ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ เธอส่งยิ้มหวานหยดให้บอร์ดบริหารทุกคน ก่อนจะกดหน้าจอแสดงผลข้อมูลทางการเงินระดับมหภาคให้ทุกคนบนโต๊ะได้เห็นผ่านโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ "เรียนท่านกรรมการบริหารทุกท่านค่ะ" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจของรินดังขึ้น "ณ เวลา 14:30 น. นี้ ทางกลุ่มทุนภายใต้การบริหารของคุณคิน ได้ทำการกว้านซื้อหุ้นสามัญทั้งหมดของโกลบอล เทคโนโลยี่ ผ่านตลาดหลักทรัพย์และนอกตลาดรวมกันถึง 51.2% อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด... พูดง่ายๆ ก็คือ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บริษัทแห่งนี้อยู่ในกำมือของเราแล้วค่ะ" เสียงฮือฮาดังระงับขึ้นทันที บอร์ดบริหารหลายคนหน้าถอดสี บางคนถึงกับทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับเก้าอี้ อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดไม่ได้อยู่ในมือของตระกูลผู้ก่อตั้งเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่มันถูกเทขายและถูกซื้อขาดด้วย "ระบบเศรษฐี" ที่หนุนหลังคินอยู่เบื้องหลัง! คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เต็มไปด้วยออร่าอันทรงพลังก้าวช้าๆ ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าธนดลที่กำลังตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ เขาก้มตัวลงเล็กน้อยกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "จำของขวัญต้อนรับการกลับมาเมื่อกี้ได้ไหมครับ... เสียงกระซิบผ่านอินเตอร์คอมนั่นน่ะ ฝีมือเลขาของผมเอง เธอแค่อยากทักทายคุณในฐานะ 'เจ้าของใหม่' ก็เท่านั้น" ธนดลหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ เขารู้ชะตากรรมของตัวเองทันที ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "มะ... ไม่จริง... คุณจะไล่ผมออกไม่ได้นะ! ผมทำงานให้ที่นี่มาสิบปี!" ธนดลสติหลุดตะโกนลั่นห้องประชุมอย่างหมดมาด "สิบปีงั้นเหรอครับ?" คินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาดุดันไร้ซึ่งความปราณีใดๆ ทั้งสิ้น "น่าเสียดายจังนะครับ... เพราะสำหรับผมแล้ว ขยะที่หมดอายุการใช้งาน ต่อให้เก็บไว้รกบริษัทนานแค่ไหน ก็มีค่าแค่การโยนทิ้งถังขยะเท่านั้น" คินหันไปพยักหน้าให้รินเล็กน้อย เลขาสาวไม่รอช้า เธอหยิบเอกสารคำสั่งปลดฟ้าผ่าออกมาวางกระแทกตรงหน้าธนดลทันที พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ "เชิญเก็บของแล้วไสหัวออกไปจากตึกของ 'พวกเรา' ได้แล้วค่ะ... อ้อ! อย่าลืมคืนบัตรพนักงานด้วยล่ะ เพราะคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาที่นี่อีกต่อไป" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ธนดลเข่าทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขามือสั่นพยายามจะเอื้อมไปคว้าชายกางเกงสูทของคินเพื่อร้องขอความเมตตา แต่ทว่า... ครืนนน—! ประดับห้องประชุมบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายชุดดำนับสิบคนที่กรูเข้ามาล้อมรอบตัวธนดลไว้ในพริบตาเดียว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ คินปัดเสื้อสูทของตนเองเล็กน้อยราวกับรังเกียจที่จะให้เศษสวะอย่างธนดลแตะต้อง เขายืนมองภาพชายผู้เคยเหยียบย่ำเขาในอดีตกำลังถูกลากตัวออกไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แต่ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของคินก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่ไม่ได้ดังมานาน... *[แจ้งเตือนจากระบบเศรษฐี: ตรวจพบเป้าหมายระดับ S-Class ปรากฏตัวขึ้นที่ชั้นล่างสุดของอาคาร... บุคคลผู้กุมความลับทั้งหมดเกี่ยวกับการล่มสลายของครอบครัวคุณเมื่อสามปีก่อนกำลังเดินเข้ามาหาคุณด้วยตัวเองแล้ว]* คินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกจากห้องประชุม ดวงตาคมกريบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนความตื่นเต้น รินสังเกตเห็นความผิดปกติของเจ้านาย เธอรีบก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถามด้วยความระแวดระวัง "คุณคินคะ? มีอะไรหรือเปล่าคะ?" คินไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขายกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างมีความหมาย พร้อมกับกดเปิดกล้องวงจรปิดของชั้นล็อบบี้ผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏร่างของหญิงสาวสวยสะพรั่งในชุดเดรสสีแดงเพลิง ใบหน้าคุ้นเคยที่เขาไม่ได้เจอมานานนับสามปี กำลังก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัวพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งตรงมายังเลนส์กล้องวงจรปิดราวกับเธอกำลังมองตาเขาอยู่จริงๆ! "สวัสดีค่ะคุณคิน... ของขวัญชิ้นต่อไปจากฉัน... คุณคิดว่ามันจะราคาแพงแค่ไหนกันคะ?" -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะครับ*