ข้อตกลงบนความคลุมเครือ

ความมืดในห้องเก็บเอกสารเก่าของสำนักงานอัยการพิเศษไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรณิดาในระยะประชิด กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงระเหยปะปนกับฝุ่นละอองในอากาศ บอกให้เธอรู้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าใครคือเจ้าของเสียงฝีเท้าคู่นั้น ปรินทร์ไม่ได้พูดอะไรในวินาทีแรก เขาเพียงแต่ยกมือขึ้นยันบานประตูไม้เก่าๆ ให้ปิดสนิทลงด้วยแรงเพียงน้อยนิด แต่กลับสร้างเสียงทึบหนักที่ตัดขาดโลกภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเพดานส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังมองเธอนิ่งสนิท—นัยน์ตาที่ซ่อนความหมายนับร้อยเอาไว้เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "คุณนี่ชอบหาเรื่องใส่ตัวในที่อับอากาศอยู่เรื่อยเลยนะคะ ทนายรณิดา" ปรินทร์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือแววเย้าหยันระคนขบขัน ทว่าไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนมุมปากของเขาเลยแม้แต่น้อย รณิดาขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางแฟ้มเอกสารหนาเตอะ เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นและตั้งการ์ดทางจิตวิทยาอย่างเต็มที่ แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยความระแวงก็ตาม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด เธอมองตรงไปยังอัยการหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเจ้าเล่ห์ที่สุดในกระทรวงยุติธรรม "ถ้าการหาความจริงในคดีที่ถูกซุกไว้ใต้พรมมันเรียกว่าการหาเรื่องใส่ตัว ดิฉันก็คงต้องยอมรับฉายานั้นค่ะ ท่านอัยการปรินทร์" รณิดาตอบโต้ทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่มั่นคง "แต่แปลกนะคะ คนระดับคุณถึงได้มายืนอยู่ในมุมอับทึบแบบนี้... หรือว่าเอกสารชิ้นสำคัญที่กำลังจะเปลี่ยนทิศทางของคดี มันไม่ได้อยู่บนโต๊ะทำงานหรูหราของคุณ แต่มันอยู่ในมือดิฉันต่างหากล่ะคะ" ปรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าฟังแต่มันกลับทำให้เส้นขนบนต้นแขนของรณิดาลุกชัน เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอบีบแคบลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "คุณฉลาดเกินไป นิด... และความฉลาดแบบนั้นมักจะอายุสั้นในวงการนี้นะคะ" ปรินทร์เอ่ยชื่อเล่นของเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันไม่ใช่การหยอกล้อ แต่มันคือการเตือนสติจากคนที่ยืนอยู่บนปากเหวแห่งอำนาจ "คุณกำลังไล่ตามเงาของพ่อคุณ คดีเมื่อสิบปีก่อนมันปิดฉากลงไปแล้วตามสำนวนที่ถูกชำระสะអាดโดยผู้มีอำนาจ ทำไมคุณถึงยังดึงดันจะขุดคุ้ยซากศพที่เน่าเปื่อยขึ้นมาหายใจอีก" คำพูดนั้นพุ่งเป้าตรงไปยังปมในอดีตที่รณิดาพยายามปกปิดและใช้เป็นแรงขับเคลื่อนมาตลอดชีวิต ร่างบางชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวที่ปรินทร์จับสังเกตได้ "คุณรู้เรื่องพ่อของดิฉัน..." รณิดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธระอุขึ้นในอกจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับคดีทุจริตที่บีบให้ท่านต้องฆ่าตัวตายเพื่อหนีความอับอาย! บอกดิฉันมานะ ปรินทร์!" มือเรียวเล็กเอื้อมไปคว้าปกเสื้อสูทเนื้อดีของอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ แรงดึงทำให้ร่างสูงก้มลงมาประชิดจนใบหน้าแทบจะแนบชิดกัน ปรินทร์ไม่ได้ขัดขืน เขาปล่อยให้เธอดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขาตามอารมณ์ที่กำลังปะทุ ดวงตาคมกริบก้มมองเรียวปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอนิ่ง ไม่มีความตื่นตระหนกในแววตาของอัยการหนุ่ม มีเพียงความลุ่มลึกและประกายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก "อยากรู้ไหมล่ะคะ?" ปรินทร์กระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ความจริงที่คุณตามหาตลอดสิบปี... มันถูกเก็บไว้ในที่ที่คุณคาดไม่ถึง และคนที่กุมกุญแจดอกนั้นเอาไว้ ไม่ใช่ผู้พิพากษา ไม่ใช่ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ... แต่เป็นผมนี่แหละ" รณิดานิ่งงัง ลลมหายใจของเธอสะดุดกึก สมองส่วนตรรกะประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความสับสน เธอรู้ดีว่าปรินทร์เป็นคนประเภทไหน—เขาคือผู้ล่าที่เล่นเกมการเมืองในศาลได้อย่างแนบเนียนที่สุด การที่เขาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับคำพูดนี้ ย่อมหมายความว่าเขากำลังต้องการอะไรบางอย่างแลกเปลี่ยน "คุณต้องการอะไรจากดิฉัน..." รณิดาเค้นเสียงถาม ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะปนกันในความมืด "คนอย่างอัยการปรินทร์ ไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน ข้อเสนอของคุณคืออะไรคะ" ปรินทร์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ร้ายกาจและอำนาจเหนือกว่า เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาจับข้อมือเล็กที่กำปกเสื้อของเขาอยู่ ออกแรงบีบเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะบังคับให้เธอยอมปล่อยมือออกจากการจับกุมนั้น จากนั้นเขาก็เลื่อนมือมาไล้กรอบหน้าผ่องใสของเธออย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือโป้ไล้ผ่านแก้มเนียนแผ่วเบา รณิดาสะดุ้งเฮือกแต่กลับไม่ถอยหนี "ฉลาดมาก... ที่ไม่ถามหาความเมตตาจากผม" ปรินทร์เอ่ยเสียงกระซิบพร่าเลือน "ข้อตกลงของเราง่ายมากค่ะ นิด... ร่วมมือกับผม ทำคดีฆาตกรรมอำพรางของบริษัทล็อกซليให้ชนะ โดยที่คุณต้องทำตามแผนของผมทุกขั้นตอน ห้ามตั้งคำถาม ห้ามขัดขืน และเชื่อใจผมเพียงคนเดียว" รณิดาขมวดคิ้วแน่นด้วยความไม่เชื่อหู "ให้ดิฉันเป็นหุ่นเชิดในเกมของคุณเนี่ยนะ? ทำไมดิฉันต้องทำแบบนั้น ในเมื่อดิฉันมีแนวทางของตัวเอง!" "เพราะแนวทางของคุณมันจะทำให้คุณตายก่อนจะได้เห็นหน้าฆาตกรตัวจริงไงคะ!" ปรินทร์เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววเกรี้ยวกราดและห่วงใยปะปนกันจนน่าประหลาดใจ "คุณคิดว่าหลักฐานที่คุณมีในมือตอนนี้มันปลอดภัยเหรอ? ลืมตาดูความจริงเสียบ้าง นิด คุณกำลังเล่นอยู่กับพวกคนใหญ่คคนโตที่พร้อมจะขยี้คุณให้แหลกคามือได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องใช้กฎหมาย" เขาหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รณิดารู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดกระชากสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอย "แลกกับการที่คุณมาเป็นพาร์ทเนอร์ลับๆ กับผม... ทั้งในทางคดี... และทางใจ" ปรินทร์กระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของทนายสาวกระตุกวูบ "ผมจะมอบสำนวนคดีฉบับจริงที่ระบุชื่อผู้บงการตัวจริงในการตายของพ่อคุณ... วางไว้ตรงหน้าคุณทันทีที่คุณชนะคดีนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเก็บเอกสารอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งสองคนที่เต้นระรัวแข่งกัน รณิดาจ้องมองนัยน์ตาของปรินทร์ เธอพยายามค้นหาความลวงในแววตานั้น แต่มันกลับว่างเปล่าและจริงจังจนน่ากลัว นี่คือการพนันที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรี อุดมการณ์ และหัวใจของเธอเอง—หากเธอพลาด เธออาจจะสูญเสียทุกอย่าง แต่ถ้าเธอปฏิเสธ เธอก็จะไม่มีวันได้ล้างมลทินให้พ่อผู้ล่วงลับ เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น สมองประมวลผลความเสี่ยงทั้งหมดในเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายเช่นกัน "ตกลงค่ะ... ท่านอัยการ" รณิดาเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่ถ้าคุณตุกติก หรือสิ่งที่แอบอ้างมันเป็นแค่เรื่องหลอกลวง... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลากคุณลงมาจากบัลลังก์อัยการด้วยมือของฉันเอง" ปรินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ผมจะรอวันที่คุณทำแบบนั้นนะคะ ทนายตัวแสบ..." ทว่า ในวินาทีที่ข้อตกลงอันตรายนี้ถูกผนึกด้วยความเงียบงัน เสียงฝีเท้าฝีหนาหนักหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกล็อกไว้จากด้านนอกอย่างกะทันหัน! แสงไฟฉายสว่างวาบส่องลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามา กวาดผ่านพื้นห้องตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!