คดีพลิกกับหลักฐานปริศนา

"เอกสารชุดนี้... หายไปสามหน้าเต็มค่ะ คุณปรินทร์" น้ำเสียงของรณิดาไม่ได้ยกระดับความดังขึ้นแม้แต่น้อย ทว่าความเย็นเยียบที่แฝงอยู่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องเก็บสำนวนคดีของสำนักงานอัยการพิเศษ ยามวิกาลเช่นนี้ลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นจุดเยือกแข็ง กลิ่นอายของกระดาษเก่าคร่ำคร่าผสมกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดบนโต๊ะ ยิ่งขับเน้นให้ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองเด่นชัดขึ้นราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่กลางอากาศ เธอยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบกรอบแว่นสายตาบางเบar จนสะท้อนประกายคมปลาบ ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสีขาวสะอาดกำลังคีบกระดาษแผ่นสุดท้ายของแฟ้มคดีสะเทือนขวัญที่กำลังเป็นที่จับตาของสังคม ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นรอยปรุที่คมกริบ บริเวณสันปกด้านใน—ร่องรอยที่ฟ้องชัดเจนว่ามีใครบางคนจงใจ 'ฉีก' มันออกไปอย่างแนบเนียน เพื่อทำลายเส้นทางเดินของความจริง ปรินทร์ ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มมุมห้อง ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย อัยการหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่ามือสะอาดที่สุดในแผนกคดีอาญาพิเศษกำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือเล่นอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นช้อนขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มันเป็นสายตาที่ผสมผสานระหว่างความขบขัน ความพึงพอใจ และความระแวดระวัง ในสัดส่วนที่ลงตัวอย่างน่าหมั่นไส้ "คุณกำลังกล่าวหาว่าระบบงานของสำนักงานอัยการมีความบกพร่อง หรือกำลังกล่าวหาว่าฉันเป็นคนทำลายหลักฐานด้วยตัวเองกันแน่ล่ะครับ... ทนายรณิดา" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง จงใจเน้นคำว่า 'ทนายรณิดา' ด้วยจังหวะจะโคนชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "ดิฉันไม่จำเป็นต้องกล่าวหาคนที่แสดงออกโต้งๆ อยู่แล้วค่ะว่ากำลังพยายาม 'ปกป้อง' ใครบางคนอยู่เบื้องหลังสำนวนนี้" รณิดาก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดทีละน้อย ส้นรองเท้าคัทชูหนังแท้กระทบกับพื้นปาร์เกต์เกิดเสียงดังเป็นจังหวะที่สะท้อนก้องความเงียบงัน "สามหน้าที่หายไป... คือบันทึกคำให้การของพยานปากเอกที่ยืนยันว่าจำเลยในคดีนี้ไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ และนั่นหมายความว่าแพะที่พวกคุณกำลังจะส่งตัวไปเข้าคุก คือแพะรับบาปที่แท้จริง" ปรินทร์หยุดหมุนปากกาในมือ เขาวางมันลงบนโต๊ะกระจกเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลทำให้เขากดดันคนตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย ทว่ารณิดากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว เธอยืนหยัดเผชิญหน้า เงยหน้าสบตากับเขาโดยไม่มีท่าทีหวาดหวั่นต่อรัศมีคุกคามที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "คุณนี่มัน... ดื้อรั้นเกินเยียวยาเสียจริงนะ นิด" ปรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก "บางครั้ง ความยุติธรรมที่คุณไขว่คว้ามันไม่ได้หอมหวานอย่างที่คิดหรอกนะ มันอาจจะแลกมาด้วยความพินาศของใครหลายคน... รวมทั้งตัวคุณเองด้วย" "สำหรับดิฉัน ความยุติธรรมไม่มีคำว่า 'ยืดหยุ่น' ตามอำนาจเงินหรืออิทธิพลค่ะ" รณิดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างดื้อดึง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป แต่เธอก็เลือกที่จะซ่อนมันไว้ภายใต้เกราะกำบังอันเยือกเย็น "และถ้าคุณคิดจะเอาชนะฉันด้วยวิธีสกปรกแบบนี้... บอกได้เลยว่าคุณประเมินทนายความคนนี้ต่ำเกินไปแล้วค่ะ ท่านอัยการ" ปรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยในระยะประชิด เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอจนเส้นผมสีดำสนิทของหญิงสาวไหวตามลมหายใจอุ่นร้อน "ถ้าคุณคิดว่าสามหน้าที่หายไปนั่นคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะพลิกคดีได้... คุณก็คงต้องผิดหวังแล้วล่ะครับ เพราะเกมนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" พูดจบ ปรินทร์ก็เอื้อมมือไปคว้าแฟ้มคดีจากมือของเธออย่างรวดเร็ว รณิดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปยื้อแย่งแฟ้มคืนทันที ในจังหวะที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น ปลายปกเสื้อสำนวนคดีก็เกิดรอยแยกออกอีกครั้ง และมีกระดาษแผ่นเล็กๆ สีเหลืองเก่าคร่ำคร่าร่วงหล่นลงมาสู่พื้นพรม ทั้งสองคนชะงักค้างไปพร้อมกัน รณิดาก้มมองกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อเห็นลายมือที่เขียนด้วยหมึกปากกาเคมีสีน้ำเงินจางๆ ซึ่งถูกซับไว้ด้วยกระดาษกาวสองหน้าอย่างแนบเนียนที่สันแฟ้มด้านในสุด... มันไม่ใช่หน้ากระดาษที่ถูกฉีกออก แต่เป็น 'รหัสผ่าน' และ 'พิกัดลับ' ของเซิร์ฟเวอร์สำรองที่บรรจุไฟล์วิดีโอวงจรปิดตัวจริงในคืนเกิดเหตุเอาไว้! ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะเอื้อมไปแตะโดนแผ่นกระดาษนั้น ปรินทร์กลับใช้เท้าเหยียบทับมันไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ไฟนีออนบนเพดานห้องเกิดอาการกะพริบถี่ๆ สองครั้งก่อนจะดับวูบลงสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาสาดส่องให้เห็นเงาร่างของใครอีกคน... ที่กำลังยืนขวางประตูทางออกไว้อย่างเงียบเชียบ แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุคคลปริศนาก็ดังขึ้น ท่ามกลางความมืดที่ไร้ทางหนี... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ