รอยแผลที่ถูกขุดคุ้ย

“คุณกำลังก้าวล้ำเส้นเขตแดนทางวิชาชีพของฉัน คุณปรินทร์” รณิดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊คด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอจะเรียกสติคนตรงหน้า ดวงตาสีเข้มของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของอัยการหนุ่มที่บัดนี้กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ราวกับเจ้าของพื้นที่เสียเอง ปรินทร์ไม่สะทกสะท้าน เขายกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนแฝงอยู่แม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม “เส้นเขตแดนงั้นหรือนิด? ถ้าเส้นนั้นมันถูกขีดไว้บนผืนดินที่กำลังจะถล่มลงมาทับคุณ... ผมว่าการก้าวก่ายของผมมันยังน้อยไปนะ” เขายื่นมือไปหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกจากแฟ้มของเธอ มันเป็นภาพถ่ายเก่าซีดจางของคดีไฟไหม้โรงงานสิ่งทอเมื่อยี่สิบปีก่อน คดีที่พรากพ่อและแม่ของรณิดาไปตลอดกาล นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนรูปภาพนั้นเบาๆ “คดีฆาตกรรมที่เกิดเมื่อคืนนี้... รูปแบบการวางเพลิงเหมือนกับคดีนี้ไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งตำแหน่งจุดชนวน ทั้งสารเคมีที่ใช้ คุณคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือไง?” รณิดาสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้เรียบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่มือใต้โต๊ะเริ่มกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ “ฉันสืบเรื่องนี้มานานพอที่จะแยกแยะได้ว่าอะไรคือหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ และอะไรคือความพยายามจะบิดเบือนประเด็นด้วยปมในอดีต คุณเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน? ไฟล์คดีลับของกรมตำรวจไม่ได้เปิดให้คนนอกเข้าถึงง่ายขนาดนั้น” “โลกของกฎหมายไม่ได้ขาวสะอาดอย่างที่คุณพยายามสร้างภาพในห้องพิจารณาคดีหรอกนะ” ปรินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จังหวะการหายใจของเขาดูมั่นคงและเยือกเย็น “ผมไม่ได้เข้ามาเพื่อก้าวก่าย ผมเข้ามาเพื่ออุดรอยรั่วที่คุณมองข้ามไปเพราะอารมณ์ส่วนตัวกำลังบังตา ถ้าคุณพยายามจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียว โดยไม่สนใจว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังที่แท้จริง... คุณจะไม่ได้แค่แพ้คดี แต่คุณอาจจะจบชีวิตลงในที่เดียวกับพ่อแม่คุณ” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะขับเน้นให้เห็นรอยร้าวในความสัมพันธ์ของทั้งสองคนชัดเจนขึ้น รณิดาเม้มริมฝีปากแน่น ความหวังดีที่เขามอบให้มันเหมือนกับน้ำผึ้งที่อาบยาพิษ ปรินทร์มักจะทำตัวเป็นผู้ปกป้องในแบบที่เธอเกลียดที่สุด... การปกป้องที่แฝงไปด้วยการกดขี่ทางสติปัญญา “ความหวังดีของคุณมันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกขอบคุณ” รณิดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินไปที่หน้าต่างมองดูแสงไฟของเมืองใหญ่ที่ตัดกับความมืดมิดภายนอก “คุณมองฉันเป็นเหยื่อที่ต้องคอยปกป้องมาตลอด แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าบนศาล... ฉันคือคู่ต่อสู้ของคุณ และฉันไม่เคยต้องการความเมตตาจากอัยการคนไหน โดยเฉพาะคนที่มีเบื้องหลังสีเทาอย่างคุณ” ปรินทร์ลุกขึ้นเดินตามมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้เธอกลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่เขาใช้ปะทะเข้ากับสัมผัส เขาก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทเธอได้ดีกว่าคำด่าทอใดๆ “ที่ผมทำ เพราะผมรู้ว่าศัตรูของคุณในครั้งนี้ไม่ได้สู้ด้วยกฎหมายเหมือนเรา... พวกเขาใช้เลือดและคราบน้ำตา” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยหมัดเด็ด “แฟ้มคดีที่คุณถืออยู่ เป็นสำเนาที่ถูกจัดฉากโดยคนที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อคืนนี้ เขาทิ้งโน้ตไว้ให้คุณในซองเอกสารที่ไม่ได้ปิดผนึก... เปิดดูสิ นิด ถ้าคุณกล้าพอจะเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนจุดไฟในคืนนั้น” รณิดาตัวแข็งทื่อ เธอหยิบซองเอกสารที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาค่อยๆ ดึงแผ่นกระดาษใบหนึ่งออกมาจากซอง มันไม่ใช่หลักฐานคดี... แต่มันคือจดหมายที่มีลายมือที่คุ้นตาที่สุด ลายมือของพ่อเธอที่เสียชีวิตไปนานแล้ว กระดาษแผ่นนั้นระบุวันเวลาที่ถูกเขียนขึ้นเพียงสามวันก่อนเกิดเหตุฆาตกรรมครั้งล่าสุด และสิ่งที่ปรากฏอยู่ด้านล่างสุดของจดหมาย คือตราประทับของสำนักงานอัยการสูงสุด... ประทับทับด้วยรอยเลือดที่ยังคงความเข้มข้นจนแทบจะรู้สึกได้ถึงความสดใหม่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มคดีแฟ้มใหม่ที่ดูแปลกตา ปรินทร์รีบดึงตัวรณิดาเข้าหาตัวพร้อมกับใช้ร่างกายกำบังเธอไว้จากสายตาของผู้มาเยือน “ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผมเตือนไว้ จะเดินทางมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ” ปรินทร์กระซิบ เสียงนั้นไร้ซึ่งความหยอกล้อ แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แท้จริง รณิดาสบตาชายผู้มาเยือน ก่อนจะพบว่าเขาก็คือพยานปากเอกคนสำคัญในคดีที่เธอกำลังทำอยู่... และในมือของเขา แทนที่จะเป็นหลักฐานสนับสนุน แต่กลับกลายเป็นปืนที่เล็งตรงมายังร่างของเธอและปรินทร์อย่างเยือกเย็น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามรอยร้าวและเงื่อนงำในหัวใจของพวกเขาทั้งสองคนนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - แสงดาวพร่างพราว