เดิมพันด้วยชีวิต

เสียงเบรกของยางรถยนต์ที่บดขยี้ไปบนพื้นยางมะตอยจนเกิดเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู คือสัญญาณเตือนเดียวที่เรามีก่อนที่โลกทั้งใบจะหมุนเคว้ง "ระวัง!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะเต็มไปด้วยความเยาะหยันและคำพูดกวนประสาทเมื่อยามปกติ ในเวลานี้กลับตึงเครียดจนขาดห้วง รณิดายังไม่ทันได้ประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรงด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล กลิ่นอายเฉพาะตัวของโคโลญจ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความตื่นตระหนกอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเบาะโดยสาร เปรี้ยง! แรงกระแทกด้านข้างฝั่งคนขับส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะรุนแรงพอที่จะทำให้กระจกนิรภัยแตกละเอียดกระจายราวกับเกล็ดหิมะสีดำ รณิดาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า เป้าหมายของรถบรรทุกสิบล้อที่พุ่งทะยานฝ่าสัญญาณไฟจราจรเมื่อครู่ ไม่ใช่ตัวรถคันนี้โดยรวม... แต่มันพุ่งเป้ามาที่ตำแหน่งของเธอโดยเฉพาะ "คุณปรินทร์!" เสียงอุทานหลุดรอดจากริมฝีปากที่ซีดเผือดของทนายความสาว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สมองที่เคยเฉียบคมและเต็มไปด้วยตรรกะทางกฎหมายของปรินทร์ทำงานเร็วกว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทั่วไป ในเมื่อวิถีการชนจะกวาดเอาด้านซ้ายซึ่งเป็นที่นั่งของรณิดาแหลกเป็น The Great Mutilation ปรินทร์จึงตัดสินใจหักพวงมาลัยรถสปอร์ตคันหรูของเขาเข้าหาอุปสรรคข้างทางอย่างไม่ลังเล เพื่อใช้มวลกล้ามเนื้อและร่างกายของตนเองเป็นเกราะมนุษย์กำบังให้พ้นจากรัศมีมรณะ รถยนต์หรูหมุนเคว้งคว้างไปสามรอบก่อนจะสงบนิ่งสนิทอยู่กับเกาะกลางถนน ควันขาวโขมงพวยพุ่งขึ้นมาจากฝากระโปรงรถที่ยุบยับเยินจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ—ความเงียบที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ รณิดากะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความมึนงงที่เข้าจู่โจม ศีรษะของเธอโขกกับคอนโซลรถจนรู้สึกชาไปซีกหนึ่ง แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นตระหนกที่กัดกินขั้วหัวใจเมื่อเธอหันไปมองคนข้างกาย "คุณ... คุณปรินทร์คะ ได้ยินฉันไหม" มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปแตะไหล่หนาที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเลือดสีแดงเข้ม ร่างของอัยการหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ฟุบคาพวงมาลัย ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ ความรู้สึกผิดบาปและความโกรธเกรี้ยวตีรวนขึ้นมาในอกพร้อมๆ กัน รณิดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอเป็นทนายความ ผ่านคดีฆาตกรรมและคราบน้ำตามามาก แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่หัวใจของเธอจะบีบรัดรุนแรงเท่านี้ มือที่สั่นเทาพยายามดันประตูฝั่งคนขับที่บิดเบี้ยวจนเปิดยาก ก่อนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักมันจนหลุดออก แล้วรีบอ้อมมาช่วยพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของปรินทร์ออกมาสู่อากาศภายนอก "อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะคะ... คุณบอกเองว่าคุณฉลาดเป็นกรดไม่ใช่เหรอ คนฉลาดเขาไม่เอาชีวิตมาทิ้งไว้ตรงนี้หรอกนะ" เสียงของรณิดาสั่นเครือ ปนเปไปด้วยความตัดพ้อและห่วงใยที่เธอไม่เคยคิดว่าจะแสดงมันออกมาให้ใครเห็น ปรินทร์ปรือตาขึ้นช้าๆ เปลือกตาที่หนักอึ้งพยายามฝืนมองใบหน้าของหญิงสาวที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและหยาดน้ำตา มุมปากที่เคยยกย่องระคนเยาะหยันบัดนี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ อย่างยากลำบาก "ผม... แค่ไม่อยากให้ทนายฝีมือดี... ต้องมาปิดคดีก่อนได้เห็นหน้าผมในศาล..." เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วเบา ก่อนที่ศีรษะของเขาจะพิงลงกับลาดไหล่ของเธออย่างหมดแรง บรรยากาศรอบตัววังเวงและกดดัน รถยนต์ที่ขับผ่านไปมาเริ่มชะลอความเร็วเพื่อดูเหตุการณ์ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้ เนื่องจากประกายไฟที่ยังคงแลบแปล๊บอยู่บริเวณใต้ท้องรถ เสียงไซเรนรถพยาบาลและรถตำรวจดังแว่วมาแต่ไกล ทว่าในวินาทีที่รณิดากำลังจะโล่งอกว่าความช่วยเหลือมาถึงแล้ว สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่สะท้อนแสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางเข้าเสียก่อน ท่ามกลางเศษชิ้นส่วนรถยนต์ที่กระจัดกระจาย มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มแผ่นหนึ่งร่วงหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของปรินทร์ที่ขาดวิ่น เอกสารด้านในหลุดออกมาบางส่วน และตัวอักษรหัวกระดาษที่พิมพ์ด้วยหมึกสีดำสนิทก็ทำให้ลมหายใจของรณิดาแทบหยุดสะดุด มันไม่ใช่เอกสารคดีฉ้อโกงทั่วไปที่พวกเขากำลังร่วมมือกันสืบสวน... แต่มันคือรายงานลับสุดยอดเกี่ยวกับการเสียชีวิตของครอบครัวเธอเอง! ครอบครัวที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน อุบัติเหตุที่ปรินทร์เคยบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนสับสน มือที่กำลังประคองร่างบาดเจ็บของชายหนุ่มชะงักค้างกลางอากาศ ความไว้วางใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นอย่างเปราะบางพังทลายลงในพริบตา พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเงาดำทึบของซากรถ "ช่วยถอยห่างจากตัวเหยื่อ... แล้วส่งเอกสารชิ้นนั้นมาให้ผมดีกว่าครับ ทนายรณิดา" แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ