เบาะแสจากอดีต

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและคราบหมึกสีน้ำตาลเข้มที่จางลงตามกาลเวลา คือสิ่งเดียวที่ห่อหุ้มรณิดาไว้ในห้องทำงานที่ปิดไฟสนิท มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะตัวเล็กที่สาดส่องลงบนสมุดบันทึกปกหนังแท้ ซึ่งถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนอยู่หลังช่องลับใต้พื้นไม้ของชั้นหนังสือห้องทำงานบิดา นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวบางเฉียบพลิกหน้ากระดาษอย่างระมัดระวัง ราวกับเกรงว่าแรงกดเพียงนิดเดียวจะทำให้หลักฐานชิ้นสำคัญนี้สลายกลายเป็นฝุ่นผง ตัวอักษรลายมือหวัดแต่ทรงพลังของบิดา—อดีตผู้พิพากษาผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมจนตัวตาย—ไม่ได้บันทึกเพียงแค่เรื่องราวส่วนตัว หากแต่มันคือ "บัญชีหนังสุนัข" ที่บันทึกรายชื่อของผู้มีอำนาจ เส้นทางการเงินนอกระบบ และคดีประวัติศาสตร์ที่ถูกปัดตกอย่างไม่เป็นธรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน และชื่อที่ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกหน้ากระดาษแห่งความอัปยศนั้น... คือชื่อของ "ท่านอัยการสูงสุดปรัชญา" บิดาบังเกิดเกล้าของปรินทร์ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่... ปรินทร์" รณิดาพึมพำกับความว่างเปล่า หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ตี Rummage ปนเปกันระหว่างความโกรธแค้น ความเจ็บปวด และความหวาดหวั่นอันลึกล้ำ ชายหนุ่มผู้ชายที่เข้ามาปأسป่วนหัวใจเธอด้วยรอยยิ้มหยันและสายตากรุ้มกริ่ม ผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในทุกสมรภูมิทางกฎหมาย แท้จริงแล้วเป็นทายาทของอาชญากรใส่สูทที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวเธออย่างนั้นหรือ? ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกดังขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลังพอที่จะกระชากสติของเธอให้หลุดจากห้วงภวังค์ รณิดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างรวดเร็ว เสียงกระดาษเสียดสีกันดังสนั่นในความเงียบ ก่อนจะกวาดสายตามองหาที่ซ่อน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัว เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูที่แฝงความเย้าหยวนและอันตรายในเวลาเดียวกันก็ทะลุผ่านบานประตูเข้ามา "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทนายสาวคนเก่งยังนั่งเคลียร์คดี หรือกำลังนั่งสืบสวนหัวใจตัวเองกันแน่ครับ... อ้อ ขออภัย ฉันหมายถึง 'นะคะ'" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของปรินทร์ดังขึ้นที่หน้าห้อง เขารู้รหัสผ่านประตูห้องทำงานนี้ได้อย่างไร? นั่นคือคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัว แต่มันถูกแทนที่ด้วยความตกใจเมื่อลูกบิดประตูเริ่มหมุน *คลิก* แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาทา162บเงาร่างสูงโปร่งของอัยการหนุ่มในชุดสูทสีชาคูลที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ปรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองทุกรายละเอียดในห้องอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเครื่องสแกน รณิดายืนขึ้นเต็มความสูง มือข้างหนึ่งแอบกดทับสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ใต้กองแฟคไฟล์คดีเก่าเพื่ออำพรางสายตา ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความสั่นไหวในดวงตา เธอยกเกราะป้องกันทางอารมณ์ขึ้นมาตั้งรับทันทีตามสัญชาตญาณของนักกฎหมายมืออาชีพ "นี่มันพื้นที่ส่วน ะ... ประจำตัวของฉัน คุณเข้ามาได้ยังไง ท่านอัยการ" รณิดาเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้กลับมาแข็งกร้าว ทว่าจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นเล็กน้อยกลับทรยศความเยือกเย็นของเธอ ปรินทร์หยุดเดิน ปลายรองเท้าหนังขัดเงาอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานของเธอเพียงก้าวเดียว เขาหรี่ตามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เธอมักจะหมั่นไส้แต่วันนี้มันกลับสร้างความหนาวเยือกไปถึงสันหลัง "ประตูไม่ได้ล็อก... เหมือนใจคุณเวลามีฉันยืนอยู่ใกล้ๆ นั่นแหละ" ปรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยมาแตะจมูก "ผมแค่เป็นห่วง กลัวว่าทนายรณิดาจะเครียดจนเส้นเลือดในสมองแตกตายคาคดีซะก่อนที่เราจะได้พิพากษากันในชั้นศาล" "ฉันแข็งแรงพอที่จะไม่ตายก่อนเห็นคนชั่วได้รับกรรมหรอกค่ะ" รณิดาเน้นเสียงหนักแน่น สายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดแล่นพล่านระหว่างคนทั้งสอง ราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไสแต่ก็ถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงโน้มถันที่มองไม่เห็น "คนชั่วเหรอ..." ปรินทร์ทวนคำ เสียงของเขาเบาลงแต่กลับทรงพลังอย่างประหลาด เขายื่นมือหนาลงบนโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนแฟ้มเอกสารที่เธอกำลังใช้บังสมุดบันทึกความลับ "คุณแน่ใจเหรอว่า 'ความจริง' ที่คุณกำลังตามหา มันขาวสะอาดบริสุทธิ์จริงๆ หรือมันก็แค่สีเทาหม่นๆ ที่พร้อมจะเลอะมือพวกเราทุกคน?" รณิดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำพูดของเขามีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ หรือว่า... เขารู้แล้วว่าเธอเจออะไร? "คุณหมายความว่ายังไง" เธอถามเสียงเย็น "หมายความว่า..." ปรินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียน "บางที ความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ดินลึกเท่าไหร่... เวลาขุดขึ้นมา มันอาจไม่ได้ทำลายแค่คนอื่น แต่มันอาจจะฝังเราทั้งคู่ให้จมดิ่งลงไปพร้อมกันด้วย" ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าเธอ แต่มันเลื่อนต่ำลงไปมองที่สันปกสมุดบันทึกหนังสีน้ำตาลที่โผล่พ้นมุมกระดาษออกมาเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากของปรินทร์จางหายไป กลายเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัว ในเสี้ยววินาทีนั้น รณิดารู้ทันทีว่าเกมซ่อนหากลบเกลื่อนได้จบลงแล้ว ปรินทร์ไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ... และเขาก็รู้ความจริงเกี่ยวกับอดีตของพ่อเธอดีกว่าที่เธอคิดเสียอีก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของปรินทร์สั่นครืดคราดทำลายความเงียบงัด เขายืดตัวขึ้นช้าๆ ละสายตาจากสมุดบันทึกเล่มนั้น กลับมามองสบตากับเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ดูเหมือนว่า... เราจะมีแขกไม่速เชิญมาร่วมวงสนทนานะครับ" ปรินทร์พยักเพยิดไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นลานจอดรถด้านล่าง รณิดาหันไปมองตาม และหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น รถยนต์สีดำสนิทไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนคันคุ้นตา จอดนิ่งสนิทอยู่ท่ามกลางความมืด และประตูรถกำลังเปิดออก พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเท้าลงมามุ่งตรงมายังตึกสำนักงานของเธอ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ