เกมจิตวิทยาข้ามคืน

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสไตล์มินิมอลในห้องทำงานของสำนักงานกฎหมายใจกลางเมืองสาดกระทบกรอบหน้าคมสันของปรินทร์ เงาทอดยาวไปบนผนังกระจกที่สะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าเบื้องล่างยามราตรี บรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจและการพลิกกระดาษเอกสารคดีฉบับสำคัญที่วางอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงานตัวใหญ่ “คุณกำลังใช้ความเงียบเป็นเครื่องมือต่อรอง... รณิดา” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ปรินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ดวงตาคมก్రిบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูลึกล้ำและยากจะคาดเดา เขากำลังใช้สายตาแบบที่ใช้พิพากษาจำวนในห้องพิจารณาคดี จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าผู้มีศักดิ์ศรีและอุดมการณ์ค้ำคออยู่เต็มเปี่ยม รณิดาไม่ได้สะทกสะท้านต่อแรงกดดันนั้น เธอยังคงนั่งหลังตรง ใบหน้ารูปไข่เรียบนิ่ง ปลายนิ้วเรียววางประสานกันบนตักอย่างสงบ ทว่าแววตาคู่คมกลับไหววับดั่งผิวน้ำยามต้องลมพายุ เธอกำลังประเมินท่าทีของอัยการหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเจ้าเล่ห์และไร้พ่ายคนนี้ “ฉันไม่ได้ใช้ความเงียบค่ะท่านอัยการ...” รณิดาเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก “แต่ฉันกำลังพิจารณาว่า... สิ่งที่คุณกำลังพยายามขุดคุ้ยมันคือจรรยาบรรณในการทำคดี หรือเป็นแค่ความพยายามส่วนตัวที่จะชนะฉันให้ได้กันแน่” ปรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแฝงความเย้าหยวนที่อันตราย เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงบนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการทะลวงผ่านเกราะป้องกันทุกชั้น “บางทีมันอาจจะเป็นทั้งสองอย่างก็ได้นะคะ ทนายรณิดา” เขาจงใจเลียนแบบสรรพนามที่เธอมักใช้ด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “แต่ถ้าพูดถึงเรื่องอดีต... เรื่องที่คุณพยายามเอาคานเหล็กมาปิดกั้นไว้ไม่ให้ใครเข้าใกล้ ผมว่าคุณควรเปิดใจให้กว้างกว่านี้หน่อย ปมในอดีตเรื่องครอบครัวที่คุณแบกรับไว้ มันไม่ได้ทำให้คุณดูแข็งแกร่งขึ้นเลยนะ... มันกำลังทำให้คุณเปราะบางจนน่าใจหายต่างหาก” คำพูดนั้นจี้เข้าที่จุดเปราะบางที่สุดในจิตใจของรณิดาอย่างจัง ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ มาทิ่มแทงลงบนแผลเป็นที่ตกสะเก็ดมานาน ร่างกายของเธอชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่สวยวับโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความโกรธกรำที่ถูกปลุกเร้า ปรินทร์สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างชัดเจน รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยราวกับผู้ชนะที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในเกมจิตวิทยาข้ามคืนนี้ เขากำลังต้อนเธอให้จนมุมด้วยการใช้จุดอ่อนทางจิตวิทยา เพื่อบังคับให้เธอยอมจำนนและเปิดเผยความจริงทั้งหมดออกมา แต่เขาประเมินทนายสาวผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนคนนี้ต่ำเกินไป... รณิดาหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อเรียกสติและความเยือกเย็นกลับคืนมา เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความอ่อนแอหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความนิ่งสงบดั่งมหาสมุทรลึกที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง “คุณอยากคุยเรื่องอดีตนักใช่ไหมคะ...” รณิดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลจนน่ากลัว เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มอีกแฟ้มหนึ่งที่วางอยู่ริมโต๊ะขึ้นมา แล้วเลื่อนมันข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างใจเย็น ปรินทร์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ สายตาคมกริบมองตามแฟ้มเอกสารนั้น ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับเธอ “นี่คืออะไร?” เขาถาม เสียงเริ่มมีความระแวงเจืออยู่เล็กน้อย “สิ่งที่คุณคิดว่าฉันพยายามซ่อนไว้ไงคะ... และมันก็เป็นสิ่งเดียวกับที่คุณพยายามปกปิดภายใต้คดีฆ่าอำพรางเมื่อสามปีก่อนด้วย” รณิดากล่าวด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา “คุณบอกว่าฉันมีปม... แต่ดูเหมือนว่าปmของคุณ จะพัวพันกับเส้นทางการเติบโตในหน้าที่การงานของคุณเองเสียมากกว่านะคะ ท่านอัยการปรินทร์” ปลายนิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ สองครั้ง เป็นจังหวะที่หยุดลมหายใจของคนฟังได้อย่างชะงัด ปรินทร์ก้มมองเอกสารที่เปิดอ้าออกโดยอัตโนมัติ ภาพถ่ายหลักฐานสำเนาเส้นทางการเงินและรายชื่อพยานปากเอกที่ควรจะถูกทำลายไปแล้วตั้งแต่สามปีก่อน ปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายวับไปจากใบหน้าทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึงที่แม้แต่เขาเองก็ไม่อาจควบคุมไว้ได้ บรรยากาศในห้องพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตาเดียว เกมจิตวิทยาที่เขาเป็นผู้เริ่ม กลับถูกเธอย้อนศรด้วยหลักฐานชิ้นสำคัญที่พลิกกระดานทุกลมหายใจ ปรินทร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า เขากำลังเล่นอยู่กับเสือสาวที่ซ่อนเล็บคมกริบไว้ใต้รอยยิ้ม และเกมนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - แสงดาวพร่างพราว