รอยร้าวที่ยากประสาน

แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากห้องสอบสวนกองปราบปรามสะท้อนบนสันแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้ม จนแทบจะกลAาย เป็นใบมีดคมกริบที่กรีดแทงบรรยากาศรอบตัวให้ขาดวิ่น “เชิญนั่งครับ ทนายรณิดา... และท่านอัยการปรินทร์” สารวัตรเดชาผายมือไปยังเก้าอี้พลาสติกสีทึบที่ตั้งเผชิญหน้ากับโต๊ะสอบสวน เสียงเหล็กกระทบพื้นซีเมนต์ดังสนั่นก้องกังวานในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความกดดันและความไม่ไว้วางใจ รณิดากวาดสายตาคมกริบมองเอกสารในมือของนายตำรวจหนุ่มผู้มาขัดจังหวะ เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นตามวิสัยของทนายความมืออาชีพ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นระรัวด้วยความกังวลระคนสงสัย “คุณเดชาคะ การที่คุณใช้วิธีควบคุมตัวเราโดยไม่มีหมายเรียกอย่างเป็นทางการ มันก้าวล่วงอำนาจหน้าที่เกินไปหรือเปล่าคะ” รณิดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังพอจะทำให้ผู้ชายตัวใหญ่ถึงกับชะงัก ปรินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้เอ่ยปากทันที ดวงตาคมปลาบกวาดมองเอกสารในแฟ้มนั้นด้วยความรวดเร็ว สัญชาตญาณของอัยการหนุ่มผู้ผ่านคดีใหญ่มาโชกโชนบอกเขาว่า เอกสารชุดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความบังเอิญ แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่ถูกวางไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล “ผมเกรงว่าคราวนี้มันจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ น่ะสิครับ ทนายรณิดา” สารวัตรเดชายิ้มเยาะที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารหนาปึึก2เล่มลงบนโต๊ะ “นี่คือบันทึกการโอนเงินย้อนหลังห้าปี และเอกสารลับจากสำนักงานอัยการสูงสุด... ที่ระบุว่า มีคำสั่ง ‘ระงับการตรวจสอบ’ เส้นทางการเงินของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นจำเลยในคดีทุจริตจัดซื้อจัดจ้างเมื่อสี่ปีก่อน... คดีที่พ่อของคุณรณิดาเคยเป็น ‘ผู้เปิดโปง’ ก่อนจะเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนไขไงครับ” สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องราวกับดิ่งลงติดลบ รณิดาหันขวับไปมองหน้าปรินทร์ทันที ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณ บัดนี้กลับฉายแววสั่นระริก ปรินทร์หลบสายตาเธอเพียงเสี้ยววินาที—การหลบตาที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำสารภาพใดๆ “ปริ้นซ์...” เสียงของรณิดาแผ่วเบาจนแทบกระซิบ แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกบดขยี้ “นี่มันหมายความว่ายังไงคะ เอกสารพวกนี้บอกว่าคุณเป็นคนเซ็นอนุมัติระงับคำสั่งสอบสวน... ในคดีของพ่อฉัน?” ปรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกสันจมูกโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยเวลาที่เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เขายืดตัวตรง ประสานมือวางบนตักด้วยท่าทีที่พยายามควบคุมความนิ่งงั้น แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนฟ้องชัดถึงความอึดอัดภายใน “นิด ฟังผมก่อน...” ปรินทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พยายามเอื้อมมือไปแตะหลังมือบางที่วางกำแน่นอยู่บนโต๊ะ “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” รณิดาชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสแต่เธอกลั้นมันไว้ได้อย่างเด็ดเดี่ยว ความรู้สึกโกรธเกลียด พังทลาย และเคว้งคว้างซัดสาดเข้ามาในอกพร้อมๆ กัน ภาพวันวานที่เธอเคยคิดว่าเขาคือคนเดียวที่เข้าใจและยืนหยัดเคียงข้างเธอในคดีของพ่อ พังทลายลงในพริบตา “คุณรู้... คุณรู้มาตลอดว่าคดีของพ่อฉันมีความเชื่อมโยงกับใคร แต่คุณเลือกที่จะปิดบังฉันเหรอคะ? ปรินทร์... คุณใช้ฉันเป็นหมากในการสืบหาความจริง หรือคุณแค่เล่นละครตบตามาตั้งแต่แรก เพื่อปกปิดความผิดที่ตัวเองเคยมีส่วนเกี่ยวข้องในอดีตกันแน่!” “ผมไม่ได้ทำเพื่อปกปิดความผิด!” ปรินทร์เผลอขึ้นเสียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เต็มไปด้วยความร้อนรนที่หาได้ยากยิ่ง “คุณคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นเหรอรณิดา? คิดว่าผมเป็นไอ้สารเลวที่เอาชีวิตพ่อคุณมาล้อเล่นเพื่อความก้าวหน้าในอาชีพงั้นเหรอ!” “แล้วจะให้ฉันคิดยังไงคะ!” รณิดาย้อนถาม เสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความคมกริบของตรรกะ “หลักฐานคาตา เอกสารราชการมีลายเซ็นของคุณชัดเจน คุณเป็นคนเซ็นคำสั่งให้คดีนั้นถูกปัดตก! คุณรู้ว่าพ่อฉันพยายามสู้จนตัวตายเพื่อเปิดโปงเรื่องนี้ แต่คุณ... คุณกลับเป็นคนเหยียบเบรกมันไว้เอง!” บรรยากาศในห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่แตกสลาย สารวัตรเดชานั่งกอดอกมองภาพคนรักที่กำลังห้ำหั่นกันด้วยหลักฐานทางกฎหมายด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ “ผมมีเหตุผล...” ปรินทร์กัดฟันกรอด น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังขั้นสุดจากผู้หญิงที่เขารัก “ถ้าวันนั้นผมไม่เซ็นคำสั่งระงับ... คุณคิดเหรอว่าคุณในวัยเด็กจะรอดชีวิตมาจนถึงวันนี้? อำนาจมืดเบื้องหลังบริษัทนั้นมันใหญ่เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ นิด... ผมทำเพื่อปกป้องคุณ” รณิดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีแต่หยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน เธอส่ายหัวช้าๆ “คำแก้ตัวของคนที่เห็นแก่ตัวที่สุด... คุณเอาความปลอดภัยของฉันมาอ้างเพื่อปกปิดความขี้ขลาดและผลประโยชน์ในอดีตของคุณ ปรินทร์ เรารู้จักกันมานานพอที่จะรู้ว่าคุณฉลาดและคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว... แต่คุณคำนวณผิดพลาดไปอย่างหนึ่ง” รณิดาเว้นจังหวะ เธดสูดลมหายใจเข้าเพื่อดึงความเยือกเย็นของทนายความกลับคืนมา แม้หัวใจจะแหลกสละก็ตามที เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เคยมีมา “คุณลืมไปว่า... ฉันเกลียดคนที่โกหกฉันมากที่สุด และเกลียดคนที่เอาความตายของพ่อมาเป็นเครื่องมือต่อรองยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด” ปรินทร์ชะงักงัน คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ เขาพยายามจะเอ่ยอธิบายต่อ แต่สารวัตรเดชากลับขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “หมดเวลาปรับความเข้าใจกันแล้วครับท่านอัยการ...” สารวัตรเดชาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมหยิบกุญแจมือออกมา “ในเมื่อทนายรณิดาปฏิเสธความเกี่ยวข้อง และมีหลักฐานว่าท่านอัยการปรินทร์คือผู้ใช้อำนาจมิชอบในคดีประวัติศาสตร์นี้ ผมคงต้องขอเชิญท่านอัยการไปให้ปากคำต่อหน้าคณะกรรมการวินัยและปราบปรามการทุจริต ณ บัดนี้” เหล็กเย็นเฉียบถูกนำมาพันธนาการข้อมือของอัยการหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ปรินทร์ไม่ได้ขัดขืน เขายอมให้ตำรวจใส่กุญแจมือแต่โดยดี แต่สายตาคมกริบกลับไม่เคยละไปจากใบหน้าของรณิดาเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขากำลังจะก้าวเดินออกไปตามคำสั่งของสารวัตร ทว่า... ก่อนที่ประตูห้องสอบสวนจะถูกเปิดออก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับนายตำรวจชั้นประทวนที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ “สารวัตรครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! มีคนปล่อยคลิปเสียงสนทนาลับระหว่างอัยการปรินทร์กับผู้บริหารบริษัทคู่กรณีเมื่อสี่ปีก่อน ลงในระบบคลาวด์สาธารณะของสำนักงานอัยการสูงสุดแล้วครับ!” สารวัตรเดชาขมวดคิ้วมุ่น รีบคว้าแท็บเล็ตมาดูทันที ปรินทร์ชะงักฝีเท้า ขณะที่รณิดาหันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ เสียงในคลิปที่ดังขึ้นจากลำโพงแท็บเล็ต ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสอบสวน... ไม่ใช่เสียงของปรินทร์และไม่ใช่เสียงของผู้บริหารคนนั้น แต่เป็นเสียงของ ‘ใครอีกคน’ ที่รณิดาจำได้แม่นยำตั้งแต่เด็ก—เสียงของอัยการอาวุโสผู้ล่วงลับ... ผู้เป็นอาจารย์โดยตรงของปรินทร์ และเป็นคนที่เธอเคยเคารพรักรองจากพ่อของเธอเอง! แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความซับซ้อนของอารมณ์ในตอนนี้ด้วยกันนะคะ