พิมพ์เขียวกับยางมะตอย

กลิ่นอยางมะตอยร้อน ๆ ผสมผสานกับกลิ่นน้ำมันเครื่องเกรดพรีเมียมตลบอบอวลอยู่ในพิทอู่แต่งรถขนาดใหญ่ แต่สิ่งเดียวที่ธรณ์ธันย์ให้ความสนใจในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่เครื่องยนต์บล็อกวีแปดที่ถูกถอดชิ้นส่วนวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงาน หากแต่เป็นร่างโปร่งในชุดนักแข่งสีดำสนิทที่กำลังปลดซิปชุดลงมาครึ่งตัว เผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวแนบเนื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการซ้อม "มองนานขนาดนี้... แบบแปลนสนามของผมจะทะลุเป็นรูไหมครับ คุณสถาปนิก" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับเจ้าของร่างนั้นหันกลับมาสบตาตรง ๆ กันต์ยักคิ้วให้เขาข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าคมคายนั้นเต็มไปด้วยความท้าทาย ดวงตาเรียวรีคู่นั้นพราวระยับราวกับเด็กหนุ่มผู้สนุกสนานกับการได้แกล้งให้คนอื่นสติหลุด ธรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเป็นมืออาชีพราวกับกำลังยืนอยู่กลางห้องประชุมบอร์ดบริหาร แม้ว่าในอกข้างซ้าย จังหวะหัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่ประตูปิดลงและอีกฝ่ายก้าวเข้ามา "ผมไม่ได้มองคุณครับ กันต์... ผมกำลังมองความบกพร่องของโครงสร้างพิทที่อาจจะส่งผลต่อความปลอดภัยในวันแข่งจริงต่างหาก" ธรณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "และเท่าที่ตาเปล่ามองเห็นตอนนี้ สิ่งแรกที่บกพร่องที่สุดไม่ใช่โครงสร้างเหล็กกล้า แต่เป็นทัศนคติของคนขับรถที่ดูจะไม่ค่อยใส่ใจชีวิตตัวเองเท่าไหร่" พีรที่ยืนอยู่ข้างกองยางสำรองถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง รีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะ ขณะที่สายตาก็สลับมองหน้าเพื่อนสนิทกับสถาปนิกหนุ่มมาดเนี๊ยบด้วยความบันเทิงระดับสิบ "โอ้โห แรงมากครับคุณธรณ์ เจอกันไม่ถึงห้ามนที เปิดฉากมาก็ซัดกันนัวเลยเหรอเนี่ย" พีรอดไม่ได้ที่จะแซวขึ้นมา กันต์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่าหงุดหงิดในความรู้สึกของธรณ์ นักแข่งหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะเขียนแบบที่วางม้วนกระพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่อยู่ กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เจือด้วยความสดชื่นของเหงื่อและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก สถาปนิกหนุ่มเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง "ปากจัดใช้ได้นี่ครับ สมกับที่เป็นมือหนึ่งที่บริษัท 3D Design ส่งมาดูแลโปรเจกต์ปรับปรุงสนามแข่งรถระดับประเทศ" กันต์โน้มตัวลงใช้มือค้ำขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนธรณ์ต้องบังคับตัวเองให้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ "แต่บอกไว้ก่อนนะครับว่า พิมพ์เขียวสวยหรูบนกระดาษของคุณน่ะ มันใช้จริงไม่ได้บนสนามแข่งหรอก ถ้าคุณไม่เคยเหยียบมิดไมล์เข้าโค้งตัวเอสด้วยความเร็วสองร้อยห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง" "ผมไม่จำเป็นต้องขับรถเร็วเพื่อจะรู้ว่ารัศมีโค้งตรงจุดนั้นมันแคบเกินไปจนเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ" ธรณ์เสียงเข้มขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารที่กางอยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจุดที่เป็นปัญหาบนแบบแปลน "คุณอ่านแบบเป็นหรือเปล่าครับ หรือว่าสมองมีแต่เรื่องความเร็ว จนลืมวิธีคิดวิเคราะห์แบบพื้นฐานไปหมดแล้ว" บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น รอยยิ้มบนใบหน้าของกันต์จางหายไปแทนที่ด้วยประกายตาดุดันที่วับวับขึ้นมาวูบหนึ่ง คำว่า 'อุบัติเหตุ' และความประมาท เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผู้ชายอย่างกันต์จะยอมรับจากปากใคร โดยเฉพาะจากคนที่ไม่เคยลงมาสัมผัสกับความตายบนแทร็กยางมะตอยจริง ๆ "คุณอยากลองไหมล่ะครับ..." กันต์พูดเสียงเบาลง แต่กลับทรงพลังและกดดันจนบรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดตัวสถาปนิกหนุ่มมากขึ้นจนไหล่แทบจะชนกัน "ขึ้นไปนั่งเบาะข้างผมสักรอบตอนวิ่งความเร็วเต็มพิกัด แล้วหลังจากนั้น... ถ้าคุณยังคิดว่าแบบแปลนของคุณสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องแก้สักจุด ผมจะยอมเซ็นชื่ออนุมัติให้คุณตามใจชอบเลย" ธรณ์นิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึกอีกครั้งไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับอีกฝ่ายในตอนนี้มันใกล้จนเกินไป ใกล้เสียจนเขาสามารถนับเส้นขนตาและมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นได้ชัดเจน กลิ่นอายความดุดันและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวของนักแข่งหนุ่ม แต่มันกลับดึงดูดใจจนน่าประหลาด สถาปนิกหนุ่มเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ภายนอกเขายังคงรักษามาดนิ่งเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน นิ้วเรียวที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ผมเป็นสถาปนิกครับ ไม่ใช่นักซิ่งสมองกลวงที่จะเอาชีวิตไปทิ้งกับความสะใจชั่ววินาที" ธรณ์เชิดหน้าขึ้น ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือนไม่แพ้กัน "และผมไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย เพื่อพิสูจน์ว่าเส้นโค้งในแบบแปลนของผมมันถูกต้องตามหลักวิศวกรรม" กันต์หรี่ตามองคนตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาทเหมือนก่อนหน้านี้ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความสนใจที่ฉายชัดในแววตา "ปากเก่งดีนี่ครับ..." กันต์กระซิบชิดริมหูของธรณ์ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนสถาปนิกหนุ่มขนลุกซู่ "แต่ระวังตัวไว้เถอะครับคุณสถาปนิก... คนที่มั่นใจนักหนาว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้บนกระดาษ มักจะพ่ายแพ้ให้กับความจริงบนสนามแข่งเสมอ" ทว่าในวินาทีที่ธรณ์อ้าปากจะตอกกลับด้วยประโยคที่เจ็บแสบที่สุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของกันต์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบตึงเครียดนั้น กันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ละสายตาออกจากใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มอย่างไม่เต็มใจนัก เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น สีหน้าและแววตาที่เคยแข็งกร้าวและเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและตึงเครียดอย่างฉับพลันจนธรณ์สังเกตเห็นได้ นักแข่งหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองสถาปนิกหนุ่มสลับกับพีรด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เกิดอะไรขึ้นครับ" พีรเอ่ยถามด้วยความสังเกตเห็นความผิดปกติ กันต์ไม่ตอบคำถามของเพื่อนสนิท แต่เขากลับกดรับสายทันที และประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปลายสายนั้น ก็ทำให้บรรยากาศทั้งหมดในพิทอู่ถึงกับดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา "แกกล้าโผล่หัวกลับมาเหยียบที่นี่อีกทำไม..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ