สนามแรกที่ไม่ลงรอย

กลิ่นยางมะตอยไหม้เกรียมและไอความร้อนระอุจากพื้นสนามแข่งรถระดับประเทศช่วงบ่ายแก่ๆ ไม่ได้ทำให้สถาปนิกหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยอย่าง ธรณ์ธันย์ รู้สึกระคายเคืองเท่ากับคราบน้ำมันเครื่องสีดำคล้ำที่หยดเปื้อนอยู่บนพื้นคอนกรีตขัดมันบริเวณจุดจอดพิท รองเท้าหนังโลฟเฟอร์แบรนด์ดังราคาแพงเหยียบหยุดลงตรงข้ามรอยเปื้อนนั้นพอดี ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมกวาดมองประเมินความเสียหายด้วยความหงุดหงิดระคนรังเกียจ แบบแปลนรีโนเวทอาคารพิทและโซนรับรองวีไอพีมูลค่าหลายร้อยล้านบาทที่เขาใช้เวลาตอกเสาเข็มและคำนวณโครงสร้างมานานร่วมเดือน กำลังจะถูกความสะดุดเลินเล่อของพวกนักขับตีนผีทำลายพังไม่เป็นท่า "คุณเป็นเจ้าของสถานที่ หรือแค่คนเดินตรวจความสะอาดตกอับกันแน่ครับ?" เสียงทุ้มห้วนกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างโปร่งสูงของชายหนุ่มในชุดนักแข่งสีดำสนิทที่ปลดซิปรูดลงมาครึ่งอก เรือนผมสีเข้มชื้นเหงื่อลู่ปรกหน้าผาก กันต์ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนห่างจากเขาไม่ถึงคืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทาย ไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจต่อสถาปนิกชื่อดังที่ยืนถือม้วนกระดาษแปลนพิมพ์เขียวอยู่ในมือ ธรณ์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ใบหน้าคมคายเรียบตึงไร้รอยยิ้ม รังสีความเย่อหยิ่งและถือตัวแผ่ซ่านออกมาจากท่าทางการยืนกอดอกอย่างสุภาพแต่เยือกเย็น "ถ้าคุณใช้สายตาที่ใช้มองทางโค้งสนาม มามองดูรอยเปื้อนบนพื้นคอนกรีตเกรดพรีเมียมตรงนี้ คุณน่าจะรู้ว่ามันคืองบประมาณการซ่อมแซมที่เพิ่มขึ้นอีกเท่าไหร่... คุณกันต์" ธรณ์เน้นย้ำชื่อท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม กันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ยหยัน มือเรียวหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ร่างของสถาปนิกหนุ่มอีกนิดจนธรณ์ต้องขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณความระแวงเรื่องระยะห่าง "แปลนสวยดีนี่ครับ... แต่เสียดายที่มันถูกออกแบบโดยคนที่ไม่เคยสัมผัสกับความเร็วและความดิบเถื่อนของสนามจริง คุณคิดว่าตึกกระจกใสแอร์เย็นฉ่ำกับพื้นเงับวับไร้รอยขีดข่วน จะทำให้นักแข่งชนะการแข่งขันได้หรือไง?" กันต์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำเจือกลิ่นอายความดุดันและอันตรายที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ ธรณ์ขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อขึ้นเป็นสันนูน ความสะอาดและระเบียบวินัยคือศาสนาของเขา แต่ไอ้บ้านี่กลับเหยียบย่ำมันด้วยท่าทางกวนบาทาแบบไม่เกรงกลัว "สถาปัตยกรรมไม่ได้มีไว้เพื่อความดิบเถื่อนครับคุณกันต์ มันมีไว้เพื่อความปลอดภัยและความสมบูรณ์แบบ ซึ่งเป็นสิ่งที่สนามแข่งเละเทะแห่งนี้ไม่มีตั้งแต่วันแรกที่คุณเข้ามาเหยียบแล้ว" ธรณ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสองคู่จ้องประสานกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แรงกดดันระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด "ปากเก่งดีนี่ครับ สถาปนิกผู้ดี" กันต์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของธรณ์ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "หวังว่าปากกับฝีมือคุณจะคมเท่ากันนะ เพราะพรุ่งนี้ผมจะพาเฟอร์รารี่คู่ใจมาดริฟต์โชว์บนพื้นคอนกรีต 'เกรดพรีเมียม' ของคุณให้ดู จะได้รู้ว่างานศิลปะของคุณมันจะทนทานสักแค่ไหน" "ถ้าคุณกล้าทำลายทรัพย์สินในสนามก่อนส่งมอบ ผมจะฟ้องคุณจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อน้ำมันมาเติมรถแข่ง" ธรณ์ยื่นหน้าเข้าไปขู่กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วกว่าปกติ ก่อนที่สงครามประสาทครั้งย่อมๆ จะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاกฮากก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าพิท "เฮ้ย! กันต์ มึงอยู่ไหนวะ เจ้าของโครงการเขามาตรวจพื้นที่แล้วนะ... อ้าว เฮ้ย!" พีร ผู้จัดการทีมหนุ่มร่างท้วมเดินเข้ามาหยุดชะงัก ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ กำลังยืนประจันหน้ากับนักแข่งตัวแสบประจำทีมในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ธรณ์รีบถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาภาพลักษณ์ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงเป็นทางการในเสี้ยววินาที ขณะที่กันต์เพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หล่า พีรลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ "สวัสดีครับคุณธรณ์ ผมพีรนะครับ เป็นผู้จัดการทีม..." พีรพยายามทำลายความเงียบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ แต่ธรณ์ไม่ได้สนใจฟังคำทักทายนั้น สายตาคมกวาดมองผ่านไหล่ของพีรไปเบื้องหลัง และภาพที่ปรากฏอยู่ตรงประตูทางเข้าพิทก็ทำให้ลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มสะดุดกึก ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้กำลังก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางเบาที่คุ้นเคยในความทรงจำ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามผลงานของมหายุทธ์ไร้เทียมทานนะครับ