กาแฟแก้วนั้นที่เธอปัดตก

"แกกล้าโผล่หัวกลับมาเหยียบที่นี่อีกทำไม..." ประโยคคำถามทิ้งทวนจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าในความเป็นจริง ณ ไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองตอนนี้ เสียงที่ดังกลายเป็นเสียงเหล็กเส้นกระทบกันและเสียงตะโกนสั่งงานของผู้รับเหมา แต่ความเงียบงันระຫວ่างคนสองคนกลับดังเสียยิ่งกว่าเสียงใด กันต์ยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือย ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงหรี่มองสถาปนิกหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบแปลนในมือด้วยท่าทางนิ่งสนิท เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปーンตามแรงงาน หนุ่มนักแข่งรถแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้พื้นที่หวงห้ามโดยไม่สนป้ายเตือนระวังอันตราย "แบบแปลนชั้นสิบห้านี่แก้ใหม่สามรอบแล้วนะ คุณธรณ์... สมองอัจฉริยะระดับรางวัลสถาปัตยกรรมยอดเยี่ยม คิดอะไรไม่ออกนอกจากทางหนีไฟที่แคบจนหมามุดไม่ผ่านหรือยังไงครับ" ธรณ์ธันย์เงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นใหญ่ แววตาคมดุไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าเป็นใคร แต่รอยยิ้มเยาะที่มุมปากของกันต์ก็ทำเอาต่อมความระเบียบจัดของเขาทำงานทันที สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจยาว วางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะทำงานชั่วคราวอย่างใจ1เย็น ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดร่างโปร่งในชุดลำลองทะมัดทะแมงด้วยระยะห่างที่ใกล้จนเกินความจำเป็น "ถ้าคุณกันต์ใช้เวลาว่างจากการซิ่งรถมอเตอร์ไซค์มาศึกษาเรื่องกฎหมายอาคารสักนิด คงไม่ต้องยืนโชว์ความไม่รู้ให้อายคนอื่นแบบนี้หรอกนะครับ" ธรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเฉียบคมไว้ทุกพยางค์ "ทางหนีไฟนั่นกว้างตามมาตรฐานวิศวกรรมเป๊ะๆ หรือถ้าคุณกลัวว่าจะวิ่งหนีไม่ทันเพราะขาเจ็บจากสนามแข่งครั้งก่อน ผมจะทำทางลาดพิเศษไว้ให้โดยเฉพาะดีไหมล่ะครับ" คำพูดนั้นสะกิดแผลเก่าเข้าอย่างจัง กันต์ชะงักไปนิด ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ เขาเกลียดที่สุดคือการถูกหยิบยกเอาอุบัติเหตุบนสนามแข่งมาล้อเล่น มือเรียวกำหมัดแน่นโดยอัตโนมัติ "ปากดีแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะคุณสถาปนิก วันดีคืนดีเกิดมีอุบัติเหตุในไซต์งานขึ้นมาจริงๆ จะหาว่าผมไม่เตือน" กันต์พูดลอดไรฟัน ก้าวเข้ามาอีกก้าวเพื่อกดดัน ทว่าความประมาททำให้ส้นรองเท้าผ้าใบของเขาดันไปสะดุดเข้ากับเศษลวดเหล็กที่ตกอยู่บนพื้นปูนขัดมัน "เฮ้ย!" ร่างสูงโปร่งเสียหลักหงายหลังลงไปทันทีตามแรงโน้มถ่วง แต่ด้วยสัญชาตญาณความไวระดับนักแข่งรถมืออาชีพ มือเรียวคว้าเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตของธรณ์เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพื่อดึงให้อีกฝ่ายรอดพ้นจากการล้มไปด้วยกัน พรึบ! ธรณ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างหนาถูกกระชากอย่างแรงจนเสียการทรงตัว ล้มทับลงไปทาบทับร่างของกันต์ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นปูนทรายอย่างจัง ฝุ่นปูนฟุ้งกระจายขึ้นมาเล็กน้อย แต่ไม่มีใครสนใจบรรยากาศรอบตัวอีกต่อไปแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวระรัวจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมา ธรณ์ค้ำแขนตัวเองไว้กับพื้นเพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทั้งหมดทับลงไปบนร่างของคนใต้ร่าง แต่ระยะห่างระหว่างใบหน้าตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความสั่นไหวในแววตาของกันต์ที่กำลังมองช้อนขึ้นมา "ปล่อย... หนักนะเว้ย" กันต์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคอะเขินและโกรธปะปนกัน ปากบอกให้ปล่อยแต่มือที่กำปกเสื้อของธรณ์ไว้กลับไม่มีท่าทีจะคลายออกเลยสักนิด "รู้ตัวไหมครับว่าคุณนี่มัน... สร้างเรื่องเก่งเป็นที่หนึ่งเลยจริงๆ" ธรณ์พึมพำเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างเผลอไผล ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดเก็บไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมเริ่มปะทุขึ้นมาทีละน้อย "ซุ่มซ่ามแบบนี้ วันหลังถ้าผมไม่อยู่คอยระวังให้ จะเกิดอุบัติเหตุหัวฟาดพื้นตายไปซะก่อนหรือเปล่า" "ปากเสีย... ใครใช้ให้คุณมาห่วงกันเล่า ถอยออกไปนะ" กันต์เบือนหน้าหนีความร้อนผ่าวที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหู มือบางออกแรงผลักไหล่กว้างเบาๆ แต่ธรณ์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงตรึงร่างของอีกฝ่ายไว้ใต้ร่างด้วยสายตาที่ลุ่มลึกเกินกว่าจะคาดเดา มือหนาข้างหนึ่งละจากพื้น เลื่อนขึ้นมาปัดเศษฝุ่นที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มใสของกันต์อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนที่ปัดผ่านผิวเนื้อทำให้กันต์สะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ นัยน์ตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ซ่อนความหวั่นไหวและคำพูดนับพันที่ยังไม่ได้เอ่ยปาก "ถ้าไม่อยากให้ผมเป็นห่วง... คราวหลังก็อย่าทำตัวน่ารำคาญใส่ผมอีก" ธรณ์กระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ปกติมักจะกวนประสาท กลับเปลี่ยนเป็นจริงจังจนหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ กันต์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนขับรถทะยานเข้าเส้นชัยด้วยความเร็วสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงเสียอีก เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... แกร็ก! เสียงรองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนเศษปูนดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยแทรกบรรยากาศสีชมพูแกมดราม่านี้ขึ้นมาอย่างไม่ดูตาม้าตามเรือ "อ้าว... ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่า พอดีผมเอาแบบแปลนเพิ่มเติมมาให้... เฮ้ย! พวกคุณทำอะไรกันอยู่เนี่ย!" พีรที่ถือแฟ้มเอกสารเดินเลี้ยวเสาเข้ามา ชะงักกึกจนแทบทำแฟ้มหล่นพื้น เมื่อเห็นภาพสถาปนิกหนุ่มสุดเนี๊ยบกำลังคร่อมทับเพื่อนสนิทนักแข่งรถของตนอยู่บนพื้นไซต์งานก่อสร้าง ธรณ์และกันต์ผุดลุกขึ้นจากพื้นแทบจะพร้อมกันราวกับนัดหมาย สีหน้าของทั้งคู่แดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วน ธรณ์รีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติ ส่วนกันต์ก็สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อซ่อนความเขินอาย "ไม่มีอะไร! ฉันแค่... สะดุดลวด!" กันต์โพล่งขึ้นเสียงดังกลบเกลื่อนความผิดปกติ เดินกระแทกส้นเท้าหนีออกไปจากตรงนั้นทันที ธรณ์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินหนีลิ่วๆ ไป มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย แต่ก่อนที่เขาจะได้หันไปจัดการกับเพื่อนสนิทตัวดีที่ยืนยำเกรงอยู่ข้างๆ พีรก็ยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอแจ้งเตือนข้อความด่วนมาตรงหน้า พร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "ธรณ์... นายต้องดูนี่ ทีมแข่งของกันต์กำลังจะถูกซื้อกิจการโดยกลุ่มทุนปริศนา และไอ้คนที่จะเข้ามาเทคโอเวอร์คือ..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและซึนคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ