ขยายอาณาจักรฟาร์มหลังบ้าน

"ถ้าป้าสะใภ้ใหญ่ยังกล้าเอาตะกร้าสานหวายเก่าๆ ใบนี้มาเทียบท่าหน้าประตูบ้านฉันอีกรอบล่ะก็ ฉันจะถือว่าท่านมาทิ้งขยะเรี่ยราด และจะขออนุญาตเผาทิ้งเพื่อสุขอนามัยของคนในบ้านนะคะ!" เสียงใสราวกับระฆังเงินที่กังวานก้องท่าandความเงียบสงบยามสาย ทำให้ร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังยื่นมือเข้ามาหมายจะกอบโกยหัวไชเท้าในแปลงผักถึงกับชักมือกลับแทบไม่ทัน นางตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่ไป๋ลี่อินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูไม้ด้วยท่าทางสบายๆ บนใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ไป๋ลี่อินในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตา ปัดกวาดความรำคาญใจออกไปจากใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ตั้งแต่ที่นางตบหน้าคนตระกูลไป๋ด้วยความสามารถในการทำกำไรจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติและผักวิเศษ พวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อเหล่านี้ก็มักจะหาข้ออ้างสารพัดเวียนเทียนมาขอส่วนแบ่งไม่เว้นแต่ละวัน น่าเสียดายที่คนอย่างไป๋ลี่อินไม่เคยมีคำว่า 'ยอมจำนน' อยู่ในพจนานุกรม "ลี่อิน... นี่เจ้าพูดจากับผู้อาวุโสเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเป็นถึงป้าของสามีเจ้า..." ป้าสะใภ้ใหญ่บีบน้ำตาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทำท่าจะทรุดลงไปนั่งโอดครวญกับพื้นดินหน้าบ้านตามสูตรสำเร็จ "ผู้อาวุโสที่มาขโมยผักชาวบ้านยามวิกาลและพยายามสูบเลือดเนื้อคนอื่น เขาไม่เรียกผู้อาวุโสค่ะ เขาเรียกว่า 'โจรหน้าหนา' ต่างหากล่ะคะ" เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของหญิงสาวทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียดจนแทบกระออกเลือด นางถ่มน้ำลายลงพื้นฟึดฟัดก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างหัวเสีย เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป ไป๋ลี่อินก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจภารกิจสำคัญประจำวันนี้ แผนการ "ขยายอาณาจักรฟาร์มหลังบ้าน" ที่นางวางแผนไว้มนสมองเพชร ได้เวลาเริ่มต้นอย่างเป็นทางการเสียที พื้นที่หลังบ้านที่เคยรกเรื้อ บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นเขตหวงห้ามโดยปริยาย ลี่อินกวาดสายตามองพื้นที่ดินร่วนซุยที่นางแอบปรับสภาพด้วยปุ๋ยพิเศษจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ เพื่อเตรียมรองรับ "โปรAเจกต์ใหญ่" สองอย่างในวันนี้ อย่างแรกคือ โรงเรือนเพาะเห็ดราคาสูง ซึ่งนางตั้งใจจะเพาะเห็ดหอมและเห็ดถั่งเช่าสีทองที่ตลาดมณฑลกำลังต้องการตัวอย่างหนักหน่วง และอย่างที่สอง... สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่มีขนนุ่มฟูและทำเงินได้ทุกเช้า *คลิက်!* เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงระบบมิติก็ดังขึ้นต้อนรับอย่างรู้ใจ [ยินดีต้อนรับกลับสู่ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติค่ะโฮสต์ ท่านต้องการเบิกถอน 'เซตแม่พันธุ์ไก่ไข่สายพันธุ์พรีเมียม' จำนวนยี่สิบตัว และ 'วัสดุสร้างโรงเรือนเพาะเห็ดอัจฉริยะ' หรือไม่คะ?] "เบิกถอนค่ะ จัดการส่งตรงมาที่หลังบ้านได้เลย" ลี่อินพسึมพำตอบในใจ พริบตานั้นเอง อากาศบริเวณมุมแปลงผักก็เกิดระลอกคลื่นสีฟ้าจางๆ กล่องไม้ขนาดใหญ่หลายใบพร้อมกับเสียงร้องกุ๊กๆ เบาๆ ของกลุ่มไก่ไข่ขนฟูสีน้ำตาลทองเงางามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ไก่เหล่านี้ไม่ใช่ไก่บ้านธรรมดาตามชนบททั่วไป แต่เป็นสายพันธุ์ที่ถูกคัดสรรมาอย่างดีจากโลกอนาคต ให้ไข่ดก ไข่ฟองใหญ่ ไข่แดงสีส้มเข้มข้นอุดมด้วยคุณค่าทางโภชนาการ ซึ่งหากนำออกไปขายในตลาดเมืองหลวง รับรองว่าราคาพุ่งกระฉูดจนพ่อค้าคนกลางต้องแย่งกันหัวแตกแน่ๆ ในขณะที่ลี่อินกำลังง่วนอยู่กับการประกอบโครงสร้างโรงเรือนเพาะเห็ดด้วยไม้ไผ่ที่สามีหนุ่มทหารอย่างหานฉหยางช่วยตัดเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มที่เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีก็เดินเลี้ยวมาจากชายป่า เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองภรรยาคนสวยด้วยความอ่อนโยนและประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด หานฉหยางวางถังน้ำลงบนพื้นอย่างเบามือ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วยื่นผ้าขนับผืนสะอาดซับเหงื่อให้ภรรยาอย่างเป็นธรรมชาติ "เหนื่อยไหมครับ ลี่อิน... ให้ผมช่วยตรงนี้ดีกว่า งานหนักแบบนี้ปล่อยให้ผมจัดการเองเถอะ" ลี่อินเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นางรับผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยหยอกเย้า "ถ้าคุณเหมาทำหมดทุกอย่างแล้ว ภรรยาคนเก่งของคุณจะไม่กลายเป็นคนขี้เกียจไปหรอกหรือคะ อีกอย่าง... งานแค่นี้สำหรับฉันสบายมากค่ะ" "ต่อให้คุณจะขี้เกียจจนกลายเป็นฮูหยินพันล้าน ผมก็ยินดีเลี้ยงดูคุณไปตลอดชีวิตอยู่ดีครับ" หานฉหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เต็มไปด้วยความจริงจัง ดวงตาคมมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของภรรยาด้วยความหลงใหล ตั้งแต่ที่นางเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองถูกมัดตรึงไว้กับเรือนร่างหอมกรุ่นนี้เสียแล้ว ยิ่งเห็นนางขยันขันแข็งสร้างเนื้อสร้างตัว เขายยิ่งอยากทุ่มเททุกอย่างที่มีเพื่อให้ภรรยาได้รับสิ่งที่ดีที่สุด "ปากหวานเสียจริงนะคะ ระวังเถอะ... ถ้าพูดแบบนี้บ่อยๆ ฉันอาจจะเปย์คุณด้วยอาหารอร่อยๆ จนคุณขยับไปไหนไม่ไหวเอาได้นะ" ลี่อินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปจัดการเทอาหารสูตรพิเศษลงในรางให้ฝูงไก่ไข่ตัวใหม่ที่กำลังจิกกินกันอย่างเพลิดเพลิน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นอายของความเจริญรุ่งเรืองที่กำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อย แปลงผักเขียวขจี โรงเรือนเพาะเห็ดที่กำลังประกอบเป็นรูปเป็นร่าง และเสียงไก่ขันประสานกับเสียงลมพัดผ่านยอดไผ่ ทำให้ที่นี่ไม่ใช่แค่บ้านพักทหารเก่าๆ อีกต่อไป แต่มันคืออาณาจักรขนาดย่อมที่ไป๋ลี่อินกำลังสร้างขึ้นด้วยสองมือและสมองเพชรของตนเอง ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่กับพวกเขาได้ไม่นานนัก ในขณะที่ลี่อินกำลังก้มๆ เงยๆ จัดเรียงก้อนเชื้อเห็ดราคาสูงลงบนชั้นไม้ภายในโรงเรือน กลิ่นหอมฉุนของควันไฟประหลาดและเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้าน ตามมาด้วยเสียงทุบประตูโครมครามราวกับจะพังเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านและชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง "ไป๋ลี่อิน! หานฉหยาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าไปเอาสุกรประหลาดและไก่พريเมียมพวกนี้มาจากไหน! ทางการได้รับรายงานว่าพวกเจ้าลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมาย ส่งตัวพวกมันออกมาให้ตรวจสอบเดี๋ยวนี้!" หานฉหยางขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ในฐานะนายทหารผู้ผ่านศึก ขณะที่ไป๋ลี่อินค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ปัดเศษขี้เลื่อยออกจากมือช้าๆ รอยยิ้มเยдяเยือกผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว *ก๊อกๆ...* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับเงาดำทมิฬของบุคคลที่ไม่คาดฝัน ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด **ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!**