ไข่ไก่ทองคำสร้างรายได้มหาศาล

“ห้าสิบเหมา? ป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านคงจำราคาตลาดผิดกระมังคะ ไข่ไก่คัดพิเศษฟองโตเปลือกสีนวลผุดผ่องไร้รอยตำหนิเช่นนี้ ต่อให้เป็นในตัวอำเภอ ยังหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ หากท่านต้องการเหมาหมดเข่งนี้ในราคาฟองละสี่สิบเหมา เกรงว่าข้าคงต้องขออนุญาตยกให้พ่อค้าจากสหกรณ์การเกษตรที่ยืนรออยู่ด้านหลังแทนแล้วล่ะค่ะ” น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบขาดดังขึ้นท่ามกลางความจอแจของลานบ้านตระกูลหาน ไป๋ลี่อินแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันจนป้าสะใภ้ใหญ่ที่ตั้งใจมาโขกสับราคาถึงกับหน้าเสีย นางสะดุ้งโหยงเมื่อหันไปเห็นสายตาดุดันคมกริบของหานชีหยางที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตู ท่าทางคุกคามแบบทหารหาญทำเอาหญิงสูงวัยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตั้งแต่ที่ลี่อินนำ “ไข่ไก่พลังงานมิติ” ออกมาวางขายหน้าบ้านเป็นครั้งแรก ข่าวลือเรื่องความอร่อยและคุณประโยชน์ล้ำเลิศก็แพร่สะพัดไปไกลราวกับติดปีก ไข่ไก่เหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผลผลิตจากแม่ไก่พันธุ์ดีทั่วไป แต่พวกมันเติบโตขึ้นด้วยเมล็ดธัญพืชคัดพิเศษจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษของนาง เปลือกไข่จึงหนานุ่ม เนื้อไข่แดงสีส้มสดนูนเด่น ไข่ขาวข้นใส และที่สำคัญคือไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย “ใคร… ใครจะกดราคาเจ้ากันเล่า ลี่อิน! เราเป็นญาติกันนะ ลดให้ข้าอีกสักนิดไม่ได้หรือไง ข้าจะเอาไปต้มบำรุงหลานชายเจ้าที่กำลังจะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมในเมืองเสียหน่อย” ป้าสะใภ้ใหญ่ยังคงดึงดัน ใช้ความเป็นญาติมาต่อรอง “ถ้าพูดถึงเรื่องญาติ เมื่อครั้งที่บ้านเราขาดแคลนข้าวสารกรอกหม้อ ป้าสะใภ้ใหญ่เคยแบ่งให้เราสักกำมือหรือไม่คะ?” ลี่อินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนเรียวปากบางไม่ได้ไปถึงดวงตา “การค้าก็คือการค้าค่ะ ความกตัญญูกับการทำมาหากินเป็นคนละเรื่องกัน หากท่านต้องการความช่วยเหลือเรื่องอื่น ข้าอาจจะพิจารณา แต่วันนี้… ไข่ไก่สิบเข่งนี้ มีพ่อค้าจองไว้หมดแล้วค่ะ!” สิ้นคำพูดของสะใภ้ตัวแสบที่เคยอ่อนแอ พ่อค้าคนกลางจากสหกรณ์การเกษตรอำเภอข้างเคียงก็รีบก้าวเข้ามาแทรกกลางทันที เขากลัวเหลือเกินว่าหากช้าไปแม้แต่ก้าวเดียว ไข่ไก่ทองคำเหล่านี้จะถูกแย่งชิงไปจนหมด “คุณหนูไป๋! ข้าเหมาหมดครับ! ห้าสิบเหมาต่อฟองตามที่ตกลงกันไว้เมื่อครู่ ข้าจ่ายเงินสดตรงนี้เลย!” เสียงนับธนบัตรดังกรอบแกรบเรียกสายตาริษยาจากชาวบ้านที่มามุงดูรอบลานบ้าน หลายคนส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง ยุคสมัยนี้เงินห้าสิบเหมาต่อไข่หนึ่งฟองถือเป็นราคาที่สูงมาก แต่สำหรับผู้มีฐานะและร้านอาหารใหญ่ในเมือง มันคุ้มค่าเกินคุ้มเพราะลูกค้าต่างติดใจในรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ หานชีหยางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ภรรยา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อสมส่วนยื่นถุงกระดาษบรรจุขนมเปี๊ยะอบใหม่จากในครัวมาให้ นางรับมาถือไว้อย่างรู้ใจ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสโดนฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกฝน อุณหภูมิอุ่นซ่านแผ่ซ่านท่ามกลางสายตาของผู้คน “เหนื่อยไหม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเบาๆ มีเพียงเขาก and นางที่ได้ยิน “เหนื่อยที่ไหนกันคะ เงินกำไรกองโตอยู่ตรงหน้า ชื่นใจเสียมากกว่า” ลี่อินกระซิบตอบ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความสุข นางกวาดสายตามองธนบัตรปึกหนาในมือ ความเหนื่อยยากจากการจัดการฟาร์มและระบบมิติในช่วงหลายวันที่ผ่านมามลายหาย ภายในพริบตา ชีวิตในยุค 80 ที่เคยแห้งแล้งและเต็มไปด้วยคนจ้องจะเอาเปรียบ บัดนี้ถูกพลิกฟื้นด้วยมันสมองและสองมือของเชฟสาวจากยุคอนาคตอย่างงดงาม เงินรายได้ก้อนโตจากการขายไข่ไก่ล็อตแรกนี้ ไม่เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวหลุดพ้นจากความยากจนเท่านั้น แต่มันคือใบเบิกทางชั้นดีในการขยายอาณาจักรธุรกิจเกษตรกรรมที่นางวาดฝันไว้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวsะเยาะเย้ยของญาติจอมกอบโกยที่ต้องเดินคอตกกลับไปมือเปล่า ร่างผอมแห้งของสะใภ้รองตระกูลหานก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับใบซีดเผือด “พี่สะใภ้ใหญ่! ไม่ดีแล้วค่ะ! ทางการ… ทางการจากอำเภอส่งคนมาที่บ้านใหญ่ พวกเขาบอกว่า…” ยังไม่ทันที่สะใภ้รองจะพูดจบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มคนในเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนท่าทางน่าเกรงขามผู้หนึ่ง ซึ่งกวาดสายตามองไปทั่วลานบ้านด้วยแววตาพิจารณา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ตะกร้าไข่ไก่ใบสุดท้ายที่ยังไม่ได้ส่งมอบ “ใครคือเจ้าของฟาร์มที่ผลิตไข่ไก่คุณภาพสูงนี้? ทางการมีเรื่องต้องตรวจสอบเกี่ยวกับสิทธิบัตรการเพาะพันธุ์สัตว์ปีกพิเศษ!” [คำขอบคุณจากนักเขียน] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!