ข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับแม่เลี้ยงสาว

เสียงตบโต๊ะไม้สนดัง “ปัง!” จนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน น้ำชาสีเขียวเข้มกระฉอกเปื้อนนิ้วหยาบกร้านของป้าอวิ๋น ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นศูนย์กระจายข่าวสารประจำหมู่บ้านหินผา สีหน้าของนางในยามนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกปนอิจฉาริษยาจนเนื้อตัวสั่นเทา "พวกเจ้ายังไม่รู้สินะ! ข้าเพิ่งกลับมาจากตลาดอำเภอ... เห็นกับตาตัวเองเลยเชียว!" ป้าอวิ๋นกวาดสายตามองหน้าเพื่อนบ้านที่นั่งล้อมวงรอบลานตากGข้าวสาลี เสียงกระซิบกระซาบเงียบลงทันที ทุกคนต่างเงี่ยหูฟังเพราะรู้ดีว่าข่าวจากปากป้าอวิ๋นไม่เคยธรรมดา "เห็นอะไรเล่าป้า อย่ามัวแต่อมพะนำสิ ข้าลุ้นจนไส้จะขาดอยู่แล้ว" หญิงสาวบ้านใกล้เรือนเคียงร้องท้วง "นังสะใภ้ตระกูลหาน... ไป๋ลี่อินผู้นั้นน่ะสิ!" ป้าอวิ๋นกระแทกเสียงต่ำ ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "นางไม่ได้เอาแค่ไข่ไก่พื้นบ้านธรรมดาไปขาย แต่มันคือไข่ไก่เกรดพรีเมียม ใบใหญ่สีนวลเปล่งประกาย แถมยังมีตราประทับลับจากสหกรณ์การเกษตรหลวงระดับสูง! คนที่มารับซื้อถึงกับต้องโค้งคำนับให้นางครึ่งส่วน แถมกระสอบแป้งและน้ำมันหมูที่นางแบกกลับบ้าน... โอ้โห เป็นยี่ห้อชั้นดีที่แม้แต่ข้าราชการในอำเภอยังต้องต่อคิวซื้อ!" คำพูดนั้นราวกับโยนก้อนหินลงในบ่อน้ำนิ่ง เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นระรัว ใครเล่าจะไม่รู้ว่าตระกูลหานเพิ่งผ่านพ้นวิกาลความยากจนข้นแค้นมาได้ไม่นาน แม่สามีใจร้ายก็เพิ่งถูกดัดนิสัยจนต้องก้มหน้าทำไร่เงียบๆ ส่วนสามีที่เป็นทหารหนุ่มก็เพิ่งส่งเงินเดือนก้อนโตกลับมา แต่นี่มันเกินกว่าคำว่า "พอกินพอใช้" ไปไกลโขแล้ว! ข่าวลือหนาหูแพร่สะพัดไปทั่วทิศทันทีว่า *สะใภ้รองตระกูลหานกลายเป็นเศรษฐีนีลับๆ ไปเสียแล้ว* ในขณะเดียวกัน ณ เรือนไม้ไผ่ท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและไอร้อนจากเตาฟืน ไป๋ลี่อินกำลังใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนในหม้อดินขนาดใหญ่ เสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปส่งกลิ่นหอมยวนใจตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ใบหน้าเนียนนุ่มของนางขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยจากไอความร้อน เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นไม้ไผ่เรียบง่ายเผยให้เห็นลำคอระหงระคนสง่างาม "ภรรยา..." เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู หานฉหยางก้าวเข้ามาในห้องครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทำงานทหารที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยทำให้ห้องครัวแคบๆ ดูอบอุ่นขึ้นถนัดตา ดวงคมกริบมองภรรยาคนสวยด้วยแววתิที่อ่อนโยนจนแทบละลาย แม้ภายนอกเขาจะเป็นนายทหารผู้เคร่งขรึมและเด็ดเดี่ยว แต่ยามที่อยู่ต่อหน้าไป๋ลี่อิน ความคลั่งรักมักจะซ่อนไว้ไม่มิดเสมอ "กลับมาแล้วหรือคะ ล้างมือเสียก่อนนะ น้ำในอ่างเพิ่งตักมาใหม่ๆ เลยค่ะ" ไป๋ลี่อินเอ่ยโดยไม่เงยหน้าขึ้น แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ทัน หานฉหยางไม่ยอมเดินไปล้างมือตามคำสั่ง แต่กลับสาวเท้าเข้ามาประชิดด้านหลัง วงแขนแกร่งสวมกอดเอวบางของภรรยาไว้หลวมๆ ใบหน้าคมสันซบลงลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่เป็นเอกลักษณ์ของนาง ราวกับเด็กน้อยที่เหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลแล้วได้พบกับบ้านที่แท้จริง "ข้างนอกเขาลือกันสนั่นว่าเจ้าเป็นเศรษฐีนีลับไปแล้วนะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับจมูกโด่งเป็นสันที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ ไป๋ลี่อินตีมือหนาเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ปล่อยก่อนค่ะ เดี๋ยวซุปก็ไหม้พอดี... อีกอย่าง ข้าไม่ได้เป็นเศรษฐีเสียหน่อย แค่หาเงินมาปรับปรุงความเป็นอยู่ของเราให้ดีขึ้น มันผิดตรงไหนล่ะคะ?" "ไม่ผิดเลยสักนิด..." หานฉหยางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ดวงตาคมกวาดมองเครื่องปรุงและวัตถุดิบแปลกตาที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเขารู้ดีว่ามันมาจาก "มิติลับ" ที่ภรรยาซ่อนไว้ แม้เขาจะไม่เคยซักถามคาดคั้น แต่วันนี้... สายตาของทางการที่เริ่มจับ *“ใครคือเจ้าของฟาร์มที่ผลิตไข่ไก่คุณภาพสูงนี้? ทางการมีเรื่องต้องตรวจสอบเกี่ยวกับสิทธิบัตรการเพาะพันธุ์สัตว์ปีกพิเศษ!”* ประโยคคำสั่งจากหน่วยงานเสบียงกรองของมณฑลที่เพิ่งมาสืบข่าวในตลาดอำเภอเมื่อเช้า ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนายหนุ่มทหารอนาคตไกล เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง เกรงว่าความร่ำรวยที่เติบโตเร็วเกินไปจะดึงดูดสายตาอันตรายจากพวกฉกฉวยผลประโยชน์ "ลี่อิน..." หานฉหยางเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น มือหนาพลิกตัวนางให้หันมาเผชิญหน้า สายตาสื่อความกังวลอย่างเปิดเผย "ทางการเริ่มส่งคนมาสืบเรื่องฟาร์มไข่ไก่ของเจ้าแล้วนะ... เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าเราจะปลอดภัยจากสายตาพวกจอมโจรในคราบข้าราชการเหล่านั้น?" ไป๋ลี่อินเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว นางยื่นมือเรียวไปสัมผัสแก้มสากของสามีเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่ทรงพลัง "ท่านไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ... ของทุกอย่างที่ข้าเอาออกมา มีร่องรอยการจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายในโลกที่ท่านคาดไม่ถึงเรียบร้อยแล้ว" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ "แต่ถ้าพวกมันกล้าพอที่จะลองดีกับข้าล่ะก็... ข้าจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การหาเรื่องสะใภ้ตระกูลหาน มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน!" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นที่หน้าบ้านพัก เสียงเอะอะโวยวายของเจ้าหน้าที่รัฐประจำตำบลพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงของหัวหน้าหมู่บ้านก็พังประตูเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต! "ไป๋ลี่อิน! หานฉหยาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าถูกกล่าวหาว่าลักลอบค้าขายของเถื่อนและกักตุนทรัพยากรหลวง จงเปิดห้องเก็บของให้พวกเราตรวจสอบเดี๋ยวนี้!" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ)