ตัดขาดตระกูลเดิมอย่างเป็นทางการ

"ถ้าพวกแกคิดว่าตระกูลไป๋จะมาไถเงินจากภรรยาฉันได้อีกแม้แต่เหมาเดียว ก็ลองก้าวเข้ามาสิคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพญาเสือดาวแห่งผืนป่าดงดิบดังสะท้อนก้องไปทั่วลานบ้าน หานหยางก้าวออกมายืนบังร่างเพรียวบางของไป๋ลี่อินไว้ครึ่งตัว แผ่นหลังกว้างในชุดทหารสีเขียวเข้มแผ่รังสีคุกคามชนิดที่ทำให้คนใจไม่ถึงต้องเข่าอ่อน ไป๋ลี่อินเหลือบมองแผ่นหลังหนาของสามีในนามแวบหนึ่ง มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขันในความ "คลั่งรัก" ที่เริ่มแสดงออกมาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ของเขา เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วที่ว่าความซวยกำลังพุ่งชน ทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง เมื่อตระกูลไป๋ผู้ให้กำเนิดร่างเดิมยกโขยงกันมาหน้าบ้านพร้อมหน้าพร้อมตา หวังจะใช้ "ความกตัญญู" มาบีบเค้นเอาเงินก้อนโตที่นางเพิ่งหามาได้จากการขายสมุนไพรป่าและสินค้าในซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษ "ไอ้...ไอ้ลูกเขยอกตัญญู! นี่แกกล้าไล่พ่อตากับแม่ยายอย่างพวกฉันเรอะ!" ไป๋เฉวียน ผู้เป็นพ่อเฒ่าหน้าเลือดตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าหานหยาง ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโลภที่พุ่งสูงจนทะลุปรอท ข้างกายเขามีสะใภ้ใหญ่และน้องชายตัวแสบยืนสมุนคอยพยัคฆ์พย่อนสนับสนุน "นังลี่อิน! แกมันลูกอกตัญญู ชุบเลี้ยงจนโตไหวกินออกเรือนแล้วคิดจะตัดขาดเรอะ ฝันไปเถอะ! ส่งเงินมาเดี๋ยวนี้ ห้าร้อยหยวน! ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องทางการว่าแกเนรคุณพ่อแม่!" เสียงโวยวายโหยหวนเรียกร้องความสนใจดังลั่นจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มแอบชะเง้อมองผ่านรั้วไม้ไผ่ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาสอดปากเพราะเกรงกลัวอำนาจมืดของตระกูลไป๋ และเกรงใจรังสีความน่ากลัวของนายทหารหานหยาง ไป๋ลี่อินถอนหายใจเบาๆ นางก้าวออกมาจากด้านหลังของสามี ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับเพชรน้ำงาม นางปัดมือเบาๆ ราวกับปัดรังแคบนบ่า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "ห้าร้อยหยวนหรือคะ? ช่างกล้าเอ่ยปากขอเนอะ... เงินหยวนพวกนั้นคงหอมหวานมากสินะคะ ถึงได้ลืมตาอ้าปากมาปล้นกันกลางวันแสกๆ แบบนี้" ไป๋ลี่อินก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้าไปใกล้กลุ่มญาติผู้สูบเลือดสูบเนื้อ กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้ไป๋เฉวียนถึงกับชะงัก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "จำได้ว่า เมื่อสามปีที่แล้ว ตอนที่พวกท่านขายฉันให้กับบ้านหานเพื่อแลกกับสินสอดก้อนโตแปดสิบหยวน ในสัญญาหย่าขาดจากทะเบียนบ้าน... อ้อ ไม่สิ ในหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ที่พวกท่านเป็นคนเขียนเองกับมือ ระบุไว้อย่างชัดเจนมิใช่หรือคะว่า 'นับแต่วินาทีนั้น ไป๋ลี่อินขาดจากความเป็นลูกหลานตระกูลไป๋โดยสมบูรณ์ ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก ไม่ว่ายามเป็นหรือยามตาย' ท่านพ่อ... ความจำเสื่อมหรือว่าแกล้งโง่กันแน่คะ ถึงได้กล้าเดินมาเหยียบเรือนหอของคนอื่นแล้วหน้าด้านทวงเงิน?" คำพูดของนางราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหนังหน้าหนาๆ ของคนตระกูลไป๋จนเลือดซิบ ไป๋เฉวียนหน้าซีดสลับแดงด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว สะใภ้ใหญ่รีบแหลมขึ้นมาทันที "นัง...นังสารเลว! ถึงในกระดาษจะมีเขียนไว้ แต่สายเลือดมันตัดไม่ขาดหรอictนะ! แกกินข้าวตระกูลไป๋โตมานะเว้ย!" "ข้าวแต่ละมื้อที่กินเข้าไป ฉันทำงานแลกหยาดเหงื่อแรงงานตั้งแต่แปดขวบ ผ่าฟื้น ตักน้ำ เกี่ยวข้าว จนมือแตกเป็นแผลเหวอะหวะ แล้วข้าวตangไหนกันคะที่ท่านเมตตาประทานให้ฉันฟรีๆ?" ไป๋ลี่อินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่น่ากลัว ดวงตากวาดมองทุกคนด้วยความเหยียดหยาม "ในเมื่ออยากได้เงินนัก... อยากจะฉีกหน้าฉันนัก... วันนี้ฉันจะสงเคราะห์ให้พวกท่านสะใจกันไปเลยค่ะ!" สิ้นคำพูด ร่างเพรียวก็สะบัดมือวับ ปลดกระเป๋าผ้าใบลายดอกไม้ที่สะพายข้างอยู่ออกมา ควักปึกเงินสดสีแดงปึกใหญ่ออกมาโยนโครมลงบนโต๊ะไม้กลางลานบ้าน เสียงเงินกระทบพื้นโต๊ะดังปึก! สะกดสายตาทุกคู่ให้เบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน กองเงินสดปึกหนาปึกนั้นมีไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันหยวน! ชาวบ้านที่แอบดูอยู่ถึงกับสูดปากเฮือกใหญ่ ในยุคสมัยที่เงินเดือนคนงานในเมืองยังได้แค่เดือนละสามสิบถึงสี่十หยวน เงินสดเป็นกองตรงหน้าจึงมีค่ามหาศาลราวกับภูเขาเงินภูตอง! ไป๋เฉวียนและสะใภ้ใหญ่อ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน มือสั่นเทาระริกด้วยความโลภจนน้ำลายสอ พุ่งตัวเข้ามาหมายจะตะครุบเงินกองนั้นทันที แต่ทว่า... *เปรี้ยง!* ปลายกระบอกรองเท้าคอมแบตของหานหยางเตะเข้าที่ขาโต๊ะไม้ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนโต๊ะสั่นสะเทือน เงินสดปึกใหญ่กระเด็นหลุดมือไปชั่วขณะ หานหยางปรายตามองด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ใครกล้าแตะเมียฉัน... มือข้างนั้น อย่าหวังว่าจะได้ใช้ทำอะไรอีก" น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์แต่แฝงจิตสังหารเต็มเปี่ยม ทำให้ตระกูลไป๋แข็งทื่อเป็นหิน ไป๋ลี่อินย่อตัวลง หยิบปึกเงินนั้นขึ้นมาทีละปึก รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับเย็นชาดุจปีศาจสาวจากขุมนรก "อยากได้ใช่ไหมคะ? เงินพวกนี้... ฉันให้ได้ค่ะ" นางหัวسเราะในลำคอเบาๆ "แต่วันนี้ เรามาทำพิธี 'ตัดขาดตระกูลเดิมอย่างเป็นทางการ' กันให้สิ้นเรื่องสิ้นราวต่อหน้าพยานที่เป็นชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ดีกว่าค่ะ!" นางหันไปพยักหน้าให้ผู้ใหญ่บ้านชราที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างรั้ว ซึ่งถูกเชิญมาโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ผู้ใหญ่บ้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับสมุดบัญชีและพู่กันในมือ "เอ่อ... ในเมื่อตระกูลไป๋ต้องการเงิน และแม่หนูรินต้องการอิสรภาพอย่างเด็ดขาด... ข้าในฐานะผู้ใหญ่บ้าน จะขอเป็นพยานในการทำสัญญาฉบับใหม่ 'ตัดขาดความสัมพันธ์โดยสิ้นเชิง' ห้ามมาเกี่ยวข้องกันอีกชั่วชีวิต!" ผู้ใหญ่บ้านประกาศเสียงดังฟังชัด ไป๋ลี่อินยื่นเงินสดหนึ่งพันหยวนใส่มือของไป๋เฉวียนที่ยังคงงոงงและสติหลุดลอยไปแล้ว นางเอ่ยย้ำทีละคำชัดถ้อยชัดคำ "เงินหนึ่งพันหยวนนี้ คือค่าซื้อขาดความเป็นพ่อลูก แม่ลูก และญาติพี่น้องระหว่างฉัน 'ไป๋ลี่อิน' กับตระกูลไป๋ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันไม่ใช่คนตระกูลไป๋ และพวกท่าน... ก็ตายจากไปจากชีวิตของฉันแล้วเช่นกัน ไสหัวไปซะค่ะ!" บรรยากาศเงียบกริบไร้สรรพเสียง ตระกูลไป๋กอดเงินก้อนโตแน่น วิ่งหนีหายลับไปจากบ้านหลังนั้นราวกับเห็นผีด้วยความกลัวและละอายใจ ขณะที่ชาวบ้านต่างซุบซิบกันด้วยความตกตะลึงในความใจเด็ดและความรวยระดับเศรษฐีของสะใภ้บ้านหาน หานหยางมองภรรยาคนสวยที่เพิ่งจัดการฟาดฟันตระกูลเดิมจนราบคาบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและชื่นชม เขาเอื้อมมือหนามาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงกระซิบข้างใบหูขาวผ่อง เสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาๆ จนขนลุกซู่ "ภรรยาของผม... เก่งกาจและร่ำรวยเสียจนสามีอย่างผมเริ่มรู้สึกไร้ประโยชน์แล้วสิครับแบบนี้... คืนนี้ เรามา 'เคลียร์บัญชี' กันยาวๆ บนเตียงดีไหมคะ?" ไป๋ลี่อินหน้าแดงซ่านตีแขนแกร่งเบาๆ ไปทีหนึ่ง ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากด่าความหน้ามึนของเขา สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งคุ้นเคยในชุดสูทสากลราคาแพงกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้นางโดยเฉพาะ "สวัสดีครับ คุณเชฟสาวมือหนึ่ง... ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ 'โลกใบนี้' ช่างแคบเสียจริงนะครับ ลี่อิน" หัวใจของไป๋ลี่อินกระตุกวูบ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... แขกไม่ได้รับเชิญจากโลกอดีตผู้กุมความลับเรื่อง "ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ได้ตามรอยมาถึงที่นี่แล้ว! *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ)*