เปิดร้านอาหารเล็กๆ ในอำเภอ

กลิ่นไออุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วตรอกเล็กๆ ย่านการค้าของอำเภอ ทว่าภายในห้องครัวด้านหลังร้าน "ครัวลี่อิน" ที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่ถึงสัปดาห์ กลับมีบรรยากาศที่ชวนให้ลมหายใจสะดุด ไป๋ลี่อินวางทัพพีไม้ในมือลงช้าๆ ดวงตากลมโตหรี่ลงมองร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวสีมอซอที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยาะ ใบหน้านั้นดูซีดเซียวและกร้านโลกกว่าในความทรงจำเดิม แต่แววตาที่มองตรงมาเต็มไปด้วยความโลภและความมั่นใจอย่างน่ารังเกียจ "ไม่คิดเลยนะลี่อิน ว่าคนอย่างเธอจะหนีมาซุกหัวนอนได้ดิบได้ดีถึงขนาดนี้... เปิดร้านอาหารใหญ่โต ลูกค้าแน่นขนัด แถมสามีทหารหนุ่มรูปหล่อคนนั้นก็คงไม่รู้ตัวใช่ไหมล่ะ ว่าภรรยาแสนดีที่เขารักและเทิดทูน แท้จริงแล้วเป็นปีศาจข้ามภพมาจากที่ไหนก็ไม่รู้!" เสียงแหบพร่าของ "เฉินเฉียง" อดีตกองบรรณาธิการนิตยสารอาหารชื่อดังจากโลกอนาคตดังขึ้นเบาๆ แต่กลับหนักอึ้งราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ ไป๋ลี่อินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก มือเรียวใต้ผ้ากันเปื้อนสีสะอาดกำแน่นจนข้อต่อขาวซีด ความลับเรื่อง "ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ที่เธอใช้เป็นทุนรอนตั้งตัวและพลิกชีวิตครอบครัวในยุค 80 นี้ คือกุญแจสำคัญแห่งความอยู่รอด หากเฉินเฉียงนำเรื่องนี้ไปแพร่งพราย ชีวิตที่เธอก่อร่างสร้างกับหานหยางและลูกๆ รวมถึงตัวเธอเอง อาจถูกมองว่าเป็นภูตผีปีศาจและถูกจับส่งทางการ! "นายต้องการอะไรกันแน่ เฉินเฉียง" ไป๋ลี่อินเอ่ยเสียงเรียบ เยือกเย็น และไร้ซึ่งความหวาดกลัวบนใบหน้า เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มทีละน้อย ดวงตาคมกริบราวกับเชฟมืออาชีพที่กำลังประเมินวัตถุดิบชั้นเลว "ที่นี่ไม่ใช่ยุคปัจจุบันที่มีกฎหมายลิขสิทธิ์คุ้มครองแก้วงกของนาย อยากได้เงิน หรืออยากได้หุ้นร้านอาหารนี้กันแน่?" เฉินเฉียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ดวงตาโลภระยับกวาดมองไปรอบครัวที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นดีและเครื่องปรุงรสแปลกตาที่ไม่มีขายในยุค 80 นี้ "ฉลาดสมเป็นเชฟมือหนึ่งจริงๆ ลี่อิน... ฉันไม่เอาเงินเล็กๆ น้อยๆ หรอก สิ่งที่ฉันต้องการคือ 'สูตรอาหาร' ทั้งหมดที่เธอใช้ และสิทธิ์ในการจัดการมิตินั้นครึ่งหนึ่ง ถ้าเธอไม่ยอมรับข้อเสนอ พรุ่งนี้เช้า... ทหารหนุ่มอนาคตไกลอย่างหานหยางคงจะได้รู้ความจริงว่า เมียรักของเขาเป็นตัวประหลาด!" บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันลงทันที เสียงซ่าของน้ำมันในกระทะจากหน้าร้านยังคงดังแว่วเข้ามา แต่หัวใจของไป๋ลี่อินกลับเต้นรัวด้วยความเดือดดาล คนประเภทนี้ต่อให้เจรจาด้วยเหตุผลก็มีแต่จะคืบคลานเข้ามาสูบเลือดสูบเนื้อไม่รู้จบ ทว่า ก่อนที่ไป๋ลี่อินจะได้เอ่ยปากตอกกลับอะไรออกไป ประตูหลังร้านก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่ของหานหยางในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังมีฝุ่นดินติดอยู่เล็กน้อยก้าวเข้ามา สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองไปยังเฉินเฉียงที่ยืนขวางอยู่ "ภรรยาฉัน... เป็นคนยังไง ฉันรู้ดีที่สุด" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาเฉินเฉียงสะดุ้งสุดตัว หานหยางเดินมาโอบไหล่บางของภรรเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาช่วยดึงสติของลี่อินให้กลับคืนมาในพริบตา "ส่วนแก... บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคล แถมยังข่มขู่พลเมืองดี คิดว่าในยุคนี้ กฎหมายทหารจะจัดการกับแกยังไงดีล่ะ?" เฉินเฉียงหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับชั้นวางเครื่องปรุง น้ำเสียงสั่นเทา "แก... แกเป็นใคร!" "ฉันเป็นสามีของเธอ" หานหยางตอบสั้นๆ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิต ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้สารวัตรทหารสองนายที่ยืนรออยู่ด้านนอกเดินเข้ามาควบคุมตัวชายหนุ่มทันที เฉินเฉียงดิ้นรนโวยวายพร้อมตะโกนลั่นร้าน "ปล่อยฉันนะ! นังนี่มันไม่ใช่คนยุคนี้ มันมีปีศาจอยู่ในตัว!" เสียงโวยวายค่อยๆ ห่างออกไปพร้อมกับร่างของเฉินเฉียงที่ถูกลากออกทางประตูดังกล่าว ไป๋ลี่อินถอนหายใจออกมาเบาๆ ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจมลายหายไปในพริบตาเมื่อหานหยางหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและคำถามมากมาย "ไม่เป็นไรนะอินอิน..." หานหยางกระซิบเสียงนุ่ม พลางเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากของภรรยาอย่างอ่อนโยน "ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร หรือมาจากไหน สำหรับฉัน... เธอคือภรรยาและแม่ของลูกที่ฉันรักที่สุด" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำให้น้ำตาซึมขึ้นมาในดวงตากลมโต ไป๋ลี่อินซบหน้าลงกับอกแบนกว้างของสามีสูดเอาความอบอุ่นเข้ามาเต็มปอด ความหวาดกลัวจากโลกเก่าถูกปัดเป่าจนหมดสิ้น ในยุค 80 นี้ เธอมิได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว ทว่า... ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังโอบกอดกันท่ามกลางความเงียบสงบหลังพายุร้ายผ่านพ้น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านที่ปิดสนิทเนื่องจากหมดเวลาให้บริการแล้ว ก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไป๋ลี่อินผละออกจากอ้อมอกของสามี หันไปมองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลาเที่ยงคืนตรงพอดิบพอดี หานหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ร่างสูงขยับตัวบังหน้าภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งก่อนจะเดินไปแง้มม่านหน้าร้านเพื่อมองลอดออกไป ภายใต้แสงจันทร์สลัวหน้าร้าน ปรากฏร่างของหญิงสูงวัยสวมเสื้อคลุมสีเข้มคลุมศีรษะมิดชิด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ในเงาหมวก แต่มือเหี่ยวย่นที่ยื่นออกมาเคาะกระจกกลับวางกระดาษแผ่นหนึ่งแนบไว้กับกระจกใส หานหยางเปิดประตูออกไปช้าๆ เพื่อหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ก่อนที่สีหน้าของนายทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด จะแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนถึงขีดสุด ดวงตาเบิกกว้างเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ไป๋ลี่อินรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ เอื้อมมือไปดึงกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือของสามี กวาดสายตาอ่านข้อความด้วยความรวดเร็ว ทว่าเพียงแค่กวาดผ่านบรรทัดแรก หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม *ข้อความในกระดาษเขียนไว้ด้วยหมึกสีแดงสดว่า: "สวัสดี... ลูกสาวตัวน้อย แม่ตามหาลูกจนพบแล้ว..."* กระท่อมไผ่ริมธาร ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!