ผัดหมี่กระทะเหล็กขายหมดเกลี้ยง

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกับกระทะใบบัวดัง *เคร้ง!* กังวานท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดมืดอำเภอซานเหอ ในยุคแปดศูนย์ที่ผู้คนยังต้องปากกัดตีนถีบ กลิ่นหอมฟุ้งของน้ำมันหมูเจียวพริกไทยกระเทียมและซีอิ๊วขาวชั้นดีจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษ กำลังลอยวนอวลบาดลึกเข้าจมูกของทุกคนที่เดินผ่านแผงลอยชั่วคราวแห่งนี้จนต้องหยุดฝีเท้า "แม่ค้า! ผัดหมี่กระทะนี้กลิ่นมันเย้ายวนเกินไปแล้วนะ ชามละเท่าไหร่กัน รีบตักให้ฉันก่อนหนึ่งชาม!" เสียงทุ้มห้าวของชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นด้วยความกระวนกระวาย ดวงตาของเขาจ้องมองเส้นหมี่สีทองเคลือบซอสเข้มข้นที่กำลังถูกผัดคลุกเคล้ากับถั่วงอกอวบอ้วนและกุยช่ายเขียวขจีในกระทะเหล็กอย่างไม่วางตา น้ำลายในปากสอขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องรอให้ท้องร้อง ไป๋ลี่อินในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ผ้ากันเปื้อนสีสะอาดผูกรอบเอวเผยให้เห็นสัดส่วนสมส่วน ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจ เธอตวัดข้อมืออย่างคล่องแคล่วราวกับเชฟกระทะเหล็กมืออาชีพจากภัตตาคารห้าดาว ชั่วพริบตาเดียว เส้นหมี่เหนียวนุ่มก็ถูกตักใส่กระทงใบตองส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอ "หอมเหรียญละสิบเฟินค่ะ! เส้นเหนียวนุ่ม รสชาติกลมกล่อมไม่เป็นรองใคร ถ้าชิมแล้วไม่ติดใจ ยินดีคืนเงินค่ะ!" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอמהตอบกลับอย่างฉาดฉาน มือเรียวรับธนบัตรยับยู่ยี่จากมือลูกค้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหย่อนลงในกล่องเหล็กเก็บเงินใต้โต๊ะที่มีเสียงเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งไม่ขาดสาย ตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบ้านมาจนถึงตอนนี้ แผงลอยขายผัดหมี่ของไป๋ลี่อินกลายเป็นจุดสนใจที่สุดในตลาดมืดแห่งนี้ไปเสียแล้ว ฝูงชนที่เดิมทีเดินซื้อของด้วยใบหน้าเคร่งเครียดจากความยากลำบาก ต่างพากันเดินตามกลิ่นหอมประหลาดนี้มามุงล้อมแผงของเธอจนแน่นขนัด แม้แต่พ่อค้าแม่ค้าแผงข้างๆ ยังต้องเหลียวมองด้วยความอิจฉาริษยา ป้าจาง แม่ค้าขายไข่ไก่เจ้าประจำที่มักจะมองเหยียดครอบครัวทหารของหานหยางอยู่เสมอ ยามนี้อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนไข่ไก่ลงคอไม่ลง นางมองเงินสดนับสิบใบในมือของไป๋ลี่อินด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุมอก *นังสะใภ้บ้านหานคนนี้ไปเอาสูตรลับผัดหมี่มาจากไหนกัน? กลิ่นหอมรุนแรงปานนี้ ต่อให้เป็นฮูหยินในเมืองหลวงก็คงทำไม่ได้!* "นี่ๆ แม่นางไป๋ ฉันเอาด้วยสองกระทอง! อย่าเพิ่งลัดคิวฉันนะ ลูกชายฉันรออยู่ที่บ้านจนท้องร้องหมดแล้ว!" หญิงวัยกลางคนท่าทางดุร้ายคนหนึ่งร้องตะโกนแทรกขึ้นมา พร้อมกับยื่นเงินยับๆ ยู่ยี่มาตรงหน้า ไป๋ลี่อินเหลือบมองแวบเดียวก็จำได้ทันทีว่าป้าแก่คนนี้คือคนเดียวกับที่เคยร่วมวงนินทาว่าร้ายเธอเมื่อสองวันก่อน แต่ในโลกของการค้าขาย ลูกค้าคือพระเจ้า... ยิ่งเป็นคนที่เคยเกลียดชัง ยิ่งต้องทำให้พวกเขาควักกระเป๋าจ่ายเงินให้ด้วยความเต็มใจ! "ได้เลยค่ะป้า รอสักครู่นะคะ กระทะนี้กำลังจะเสร็จพอดี รับรองว่าเส้นเหนียวนุ่มสะใจแน่นอนค่ะ" ไป๋ลี่อินตอบรับด้วยรอยยิ้มการค้าที่งดงามไร้ที่ติ ตะหลิวในมือทำงานเร็วยิ่งขึ้น เสียงฉ่าของซอสกระทบผิวเหล็กยามโดนความร้อนสูง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวคึกคักเร้าใจ เงินสดในกล่องเหล็กเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้แทบจะล้นทะลักออกมานอกกล่อง บัตรปันส่วนและธนบัตรย่อยถูกยัดใส่มือของเธอสลับไปมาจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ รอยยิ้มของหญิงสาวเปล่งประกายเจิดจ้า ความเหนื่อยล้าจากการตื่นแต่เช้าตรู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นตัวเลขผลกำไรพุ่งสูงขึ้นในพริบตา สมองเพชรของเธอกำลังคำนวณยอดขายในใจอย่างรวดเร็ว—*แค่วัตถุดิบต้นทุนต่ำจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษ ผสมผสานกับฝีมือระดับเชฟ... วันนี้กำไรทะลุร้อยหยวนอย่างแน่นอน!* ในขณะที่ความชุลมุนวุ่นวายกำลังดำเนินถึงขีดสุด ลูกค้ากลุ่มสุดท้ายที่ยืนรอคิวอยู่ต่างส่งเสียงเร่งเร้าเพราะกลัวว่าเส้นหมี่จะหมดเสียก่อน "แม่ค้า! หมดหรือยัง? ฉันขออีกสามกระทองด่วนๆ เลย!" "ใจเย็นๆ ค่ะทุกท่าน เส้นหมี่ในหม้อนี้เป็นชุดสุดท้ายแล้วนะคะ ใครมาก่อนได้ก่อนค่ะ!" ไป๋ลี่อินตะโกนตอบพร้อมกับตักเส้นหมี่กระทองสุดท้ายส่งให้ลูกค้าหนุ่มร่างใหญ่ที่ยืนรออยู่แถวหน้า ทว่า... ในวินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อเตรียมเก็บกวาดอุปกรณ์และนับเงินสรุปยอดขาย สายตากลับสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงมุมเสาไม้ไผ่ห่างออกไปไม่ไกล หานหยาง... สามีหนุ่มตามนิตินัยผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไร้เยื่อใย ยามนี้เขากำลังยืนกอดอกพิงเสาไม้ สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นไม่ได้มองไปที่อื่นเลย นอกจากจ้องมองมาที่ร่างเพรียวบางของภรรยาด้วยประกายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา บนใบหน้าคมสันมีหยาดเหงื่อซึมเล็กน้อยจากการเดินทางไกล แต่มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นบางเบาอย่างไม่มีใครทันสังเกตเห็น ไป๋ลี่อินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง เขายืนมองเธออยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว? และสายตาแบบนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน? ท่ามกลางเสียงจอแจของตลาดมืดที่เริ่มซาลง ร่างสูงของนายทหารหนุ่มก็ก้าวเท้าเดินฝ่าฝูงชนตรงเข้ามาหาเธอทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างมั่นคง พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!