เศรษฐีนีป้ายแดงแห่งตลาดมืด

"เงินสิบหยวนห้าสิบเหมาเมื่อครู่... ตอนนี้กลายเป็นสามร้อยห้าสิบหยวนถ้วนแล้วค่ะ!" เสียงกวาดธนบัตรเก่าคร่ำคร่าปึกใหญ่ลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบดังกรุบกรับ ชวนให้หัวใจของคนฟังเต้นรัวเป็นจังหวะกลองศึก ไป๋ลี่อินกวาดตามองธนบัตรคละราคาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ดวงตาคู่สวยระยิบระยับสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวาววับ บนพื้นห้องครัวแคบๆ ในบ้านดินหลังเก่าเวลานี้ เต็มไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีและน้ำมันหมูที่นางเพิ่งใช้เป็นทุนสำรองทำซาลาเปาทอดไส้ทะลักไปเมื่อวาน ความสำเร็จในตลาดมืดค่ำคืนนี้ เกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ถึงสามเท่าตัว! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษดังแว่วขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่เด้งขึ้นมาต้อนรับยอดเงินในบัญชีมิติที่พุ่งทะยานแตะหลักพัน ความเหนื่อยล้าจากการยืนขาแข็งขายของใต้เงาไม้ริมตรอกมืดมิดเมื่อสองชั่วโมงก่อนพลันมลายหายสิ้น เหลือเพียงความกระปรี้กระเปร่าของเศรษฐีนีป้ายแดงที่กำลังคำนวณอนาคตอันรุ่งโรจน์ในยุคแปดศูนย์แห่งนี้ "ถ้าขืนขยันเข้าหน่อย แบบนี้อีกไม่เกินเดือน ฉันคงถอนทุนสร้างชีวิตใหม่ให้สองพี่น้องหลุดพ้นจากตระกูลไป๋ได้อย่างสบายๆ" ลี่อินพึมพำกับตัวเองพลางใช้นิ้วเรียวยาวคัดแยกธนบัตรเป็นปึกๆ อย่างคล่องแคล่ว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สมองเพชรของเชฟสาวมือหนึ่งจากโลกปัจจุบันถูกกระตุ้นจนตื่นตัวเต็มที่ การหาเงินในยุคที่การค้าขายยังถูกจำกัดกรอบเช่นนี้ เปรียบเสมือนการเล่นเกมเศรษฐีที่เธอถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ประตูไม้ไผ่ขัดแตะ กลับทำให้หญิงสาวชะงักมือที่กำลังนับเงิน แอ๊ด... บานประตูเก่าส่งเสียงคร่ำครวญเบาๆ ร่างสูงใหญ่ของหานหยางก้าวเข้ามาในความสลัว ไหล่กว้างของนายทหารหนุ่มยังมีหยาดน้ำค้างยามดึกเกาะพราว เส้นผมสีเข้มลู่ลงเล็กน้อยเนื่องจากความชื้นยามค่ำคืน ทว่าดวงตากลับคมกริบและลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม ยามที่เขาปรายตามองกองธนบัตรบนโต๊ะ แววตาคู่นั้นไม่ได้ฉายความโลภออกมาแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความห่วงใยเจือความดุดันตามสัญชาตญาณของสามีผู้ปกป้อง "ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่แฝงความอบอุ่นที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัว "พอกำลังนับเงินสนุกๆ แบบนี้ ความง่วงก็หนีหายไปหมดแล้วค่ะ" ลี่อินเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยดให้สามีตามนิตินัย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้ของเล่นถูกใจ "คุณดูนี่สิคะ หานหยาง! เงินก้อนนี้ไม่ใช่แค่เงินธรรมดา แต่มันคือตั๋วอิสรภาพของเรา... และมันก็เป็นทุนก้อนโตสำหรับแผนการใหญ่ที่ฉันคิดไว้ด้วย" หานหยางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นไอฝนเจือจางโชยเข้าแตะจมูก ลี่อินแอบสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว เคมีบางอย่างระหว่างคนทั้งสองมักจะก่อตัวขึ้นเงียบๆ ยามที่อยู่ใกล้กันในพื้นที่แคบๆ เช่นนี้ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ยฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบกวาดมองภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพินิจพิจารณา มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเอ็นดูระคนหมั่นไส้ในความทะเยอทะยานของคนตรงหน้า "เก่งนักนะ... กล้าเอาซาลาเปาแอบไปขายส่งเดชในตลาดมืด รู้ไหมว่าถ้าเจ้าหน้าที่เทศกาลตรวจพบ เธอจะโดนข้อหาอะไรบ้าง?" แม้ปากจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงดุๆ ทว่ามือหนากลับยื่นมาปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียแก้มเนียนของภรรยาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วหยาบกร้านทำให้หัวใจของลี่อินกระตุกวูบโดยไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเอียงแก้มซบฝ่ามือของเขาตามสัญชาตญาณความคุ้นเคยที่เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย "ถ้าฉันมัวแต่กลัวข้อหา ฉันคงไม่มีปัญญาซื้อข้าวสารกรอกหม้อให้เด็กๆ กินหรอกค่ะ อีกอย่าง..." ลี่อินหรี่ตามองเขาอย่างเจ้าเล่ห์ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ฉันมีสามีเป็นถึงนายทหารอนาคตไกลคอยหนุนหลังอยู่ทั้งคน จะกลัวอะไรกับแค่เจ้าหน้าที่ตลาดมืดกันล่ะคะ?" หานหยางชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อถูกรุกฆาตด้วยสายตาและคำพูดออดอ้อนระคนท้าทาย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ อย่างหาได้ยากยิ่ง นายทหารหนุ่มผู้เย็นชาต่อโลกหลบสายตาวับวามของภรรยาด้วยการกระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนความประหม่า "วันหลัง... ถ้าจะไปไหน ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ ต้องบอกผมก่อน เข้าใจไหม?" เขาเอ่ยเสียงเข้ม พยายามรักษาฟอร์มสามีผู้เคร่งขรึม "รับทราบค่ะท่านผู้กอง!" ลี่อินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะดึงสกลับเข้าสู่เรื่องสำคัญ "ว่าแต่... พรุ่งนี้เช้าฉันมีแผนใหญ่แล้วล่ะค่ะคุณสามี" "แผนอะไรอีก?" "ฉันจะไปซื้อจักรเย็บผ้า!" ลี่อินประกาศกร้าว ดวงตาส่อประกายความมุ่งมั่น "เงินสามร้อยกว่าหยวนนี้ มากพอที่จะซื้อจักรเย็บผ้ามือสองสภาพดีจากบ้านพักข้าราชการเกษียณในตัวอำเภอได้หนึ่งเครื่อง และฉันยังเหลือทุนพอที่จะซื้อผ้าฝ้ายลายสวยๆ กับอุปกรณ์ทำมาหากินเพิ่มอีกเพียบ!" หานหยางเลิกคิ้วขึ้นสูง "จักรเย็บผ้า? เธอเย็บผ้าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?" "เรื่องที่ฉันทำเป็นยังมีอีกเยอะค่ะที่คุณยังไม่รู้" ลี่อินเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะโน้มตัวกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงชวนฝัน "ลองคิดดูสิคะยุคนี้ผู้หญิงทุกคนต่างอยากใส่เสื้อผ้าทรงใหม่ๆ ที่ไม่เชยเหมือนเสื้อผ้าแจกจ่ายตามโควตา ถ้าฉันใช้จักรเย็บผ้านี้ตัดเย็บเสื้อผ้าแฟชั่นสไตล์ใหม่ ออกไปวางขายควบคู่กับอาหารอร่อยๆ รับรองว่าตระกูลไป๋ฝั่งโน้นจะต้องอกแตกตายด้วยความอิจฉาแน่ๆ!" ภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของหญิงสาว ทำให้หานหยางเผลอยิ้มตามออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกชื่นชมและพึงพอใจตีตื้นขึ้นมาในอก ภรรยาตัวน้อยของเขาคนนี้ช่างน่าทึ่งเสียจนเขาอยากจะจับเธอมาซ่อนไว้ไม่ให้ใครมองเห็น ปัง! ปัง! ปัง! ทว่า... เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังเข้ามาในยามวิกาล กลับทำลายบรรยากาศหวานชื่นลงในพริบตา! "ไป๋ลี่อิน! นังตัวดี! แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าแกแอบซ่อนเงินไว้ในบ้านหลังนี้!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลไป๋ (ป้าสะใภ้จอมสูบเลือด) แผดแ일ลั่นทะลุกำแพงดินเข้ามา พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของญาติพี่น้องฝ่ายมารดาที่พากันยกพวกมาเคาะประตูดึกดื่นเที่ยงคืนราวกับผีเปรตทวงส่วนบุญ ลี่อินหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก หานหยางขมวดคิ้วมุ่น ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที ทว่าก่อนที่นายทหารหนุ่มจะทันได้ก้าวไปเปิดประตู ลี่อินกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะชายเสื้อเขาไว้เบาๆ "เดี๋ยวก่อนค่ะ..." หญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หานหยางถึงกับต้องเสียวสันหลังวาบ "ในเมื่อพวกเขารนหาที่มาส่งหาสมบัติให้เราถึงที่... มีเหตุผลอะไรที่เราจะไม่ต้อนรับพวกเขากันล่ะคะ?" ลี่อินกวาดธนบัตรบนโต๊ะเก็บเข้าซองกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินน่องสะท้านตรงไปที่ประตูบ้าน พร้อมกับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ตในหัวที่ส่งเสียงแจ้งเตือนเตรียมพร้อมรับมือภารกิจพิเศษ แกล้งคนตระกูลไป๋ให้กระอักเลือดคืนนี้... สงสัยคงต้องสนุกกว่าการนับเงินหลายเท่าแน่ๆ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!