ซื้อของเข้าบ้านจนเพื่อนบ้านอิจฉา

เสียงตบโต๊ะไม้สนเสียงดังสนั่นเรือนครัวบ้านตระกูลหาน ตามมาด้วยเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของป้าสะใภ้ใหญ่ ผู้ถือวิสาสะเดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตรั้วบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาต ดวงตาตี่รีพวกลุกลี้ลุกลนกวาดมองไปทั่วบริเวณ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่กระสอบข้าวสารเนื้อดีและถังแป้งสาลีขาวสะอาดที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่มุมห้อง "ไป๋ลี่อิน! เธอไปเอาเงินมาจากไหนมากมายถึงกล้าซื้อของฟุ่มเฟือยขนาดนี้!" เสียงแหลมสูงเจือความอิจฉาริษยาแผดเผาจนแสบแก้วหู ป้าสะใภ้ใหญ่จ้องมองห่อเนื้อหมูสามชั้นติดมันชิ้นโตที่วางอยู่บนเขียงด้วยความอยากกลืนกิน น้ำลายในปากสอขึ้นมาทันที ยุคสมัยนี้เนื้อหมูคือของหายาก ต้องใช้ทั้งเงินและตั๋วอาหารอุตสาหะแลกมา แต่สะใภ้รองที่เคยซื่อบื้อจนน่ารังเกียจผู้นี้ กลับมีปัญญาแบกของเหล่านี้เข้าบ้านราวกับไปเก็บมาจากข้างทาง ไป๋ลี่อินที่กำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดชั้นไม้วางเครื่องปรุง ชะงักมือเล็กน้อย เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยືือกเย็นและรู้ทัน "เงินของฉัน... แล้วมันไปหนักส่วนไหนของป้าใหญ่หรือคะ?" น้ำเสียงหวานใสกังวานเอ่ยถามเรียบๆ แต่เฉียบคมจนคนฟังถึงกับสะดุด "เธอกล้าดียังไงมาพูดจายอกย้อนฉัน!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียด ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาใกล้หมายจะปัดป้องสิ่งของเหล่านั้นให้พ้นหูพ้นตาด้วยความหมั่นไส้ "เงินพวกนี้มันควรจะเป็นเงินของตระกูลเรา! หานหยางส่งเงินกลับมาให้บ้านใหญ่ตั้งเท่าไหร่ แต่เธอแอบอมเอาไว้ใช้คนเดียวสินะ นังเด็กอกตัญญู!" ลี่อินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ กิริยาอาการเย่อหยิ่งแต่น่ามองทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่ชะงักค้าง เธอวางผ้าในมือลงอย่างใจเย็น ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยความมั่นใจ สมองเพชรของอดีตเชฟสาวมือหนึ่งคำนวณตัวเลขและพฤติกรรมสูบเลือดสูบเนื้อของญาติฝั่งนี้ไว้หมดสิ้นแล้ว "เงินที่พี่หานหยางส่งมา... ฉันใช้หนี้ค่ารักษาพยาบาลแม่สามีและค่าซ่อมหลังคาบ้านหมดไปตั้งนานแล้วค่ะ ป้าเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือคะว่าพวกท่านเอาเปรียบพวกเรามาตลอดหลายปีนี้ หรือว่า... สมความจำเสื่อมจนลืมไปหมดแล้วว่าเคยขนอะไรออกจากบ้านฉันไปบ้าง" ลี่อินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความพิรุธ จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาที่หน้าประตูบ้าน หานหยางในชุดทหารสีเขียวเข้มและใบหน้าคมคายเคร่งขรึมก้าวเข้ามา สายตาคมกริบกวาดมองบรรยากาศตึงเครียดภายในบ้านแวบเดียวก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดทันที เขายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังภรรยาตัวน้อย ใช้แผ่นหลังกว้างใหญ่บังลมบังแดดและปกป้องเธอไว้โดยไม่ต้องเอ่ยปากสักคำ ป้าสะใภ้ใหญ่เห็นนายทหารหนุ่มกลับมาก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นน่าสงสารทันที นางบีบน้ำตาเทียมแล้วโวยวายเสียงดังหวังให้ชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูหน้าบ้านได้ยิน "หานหยาง! แกดูเมียแกสิ! ซื้อของฟุ่มเฟือยสุรุ่ยสุร่าย เอาเงินที่แกเหนื่อยยากไปผลาญเล่น แถมยังปากคอเราะร้ายใส่ฉันผู้เป็นปีกว่าด้วย!" ทว่า หานหยางกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองภรรยาแม้แต่น้อย เขากลับก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของลี่อินไว้หลวมๆ ดวงตาดุจพญาอินทรีมองป้าสะใภ้ด้วยความเย็นชาไร้ไมตรี "เงินที่ผมหามา... ภรรยาผมเป็นคนจัดการ จะซื้ออะไรก็สิทธิ์ของเธอครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างทรงพลัง "ส่วนของที่กองอยู่ตรงนี้... เป็นน้ำพักน้ำแรงที่น้องอินหามาได้ด้วยการค้าขายสุจริต ไม่เกี่ยวกับเงินเดือนทหารของผมสักหยดเดียว ถ้าป้าใหญ่ไม่มีธุระอะไรแล้ว เชิญกลับบ้านไปเถอะครับ บ้านผมจะทำอาหารเย็นกันแล้ว" คำพูดตัดเยื่อใยและปกป้องภรรยาอย่างออกนอกหน้าทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่หน้าชาดั่งถูกตบกลางสี่แยก ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบรั้วต่างส่งเสียงซุบซิบอิจฉาริษยา บ้างก็ทอดถอนใจว่าสะใภ้บ้านนี้ช่างโชคดีเสียจริงที่มีสามีหล่อเหลาแถมยังตามใจภรรยาถึงเพียงนี้ ป้าสะใภ้ใหญ่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง กระทืบเท้าเดินหนีออกไปด้วยความอับอาย ลี่อินหันมามองสามีหนุ่มก่อนจะอมยิ้มกริ่ม หมุนตัวกลับไปจัดการกับวัตถุดิบชั้นเลิศในครัว มิติพิเศษในมือสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อหมูสดใหม่ที่เริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน เรียกน้ำย่อยของทุกคนในละแวกนั้นจนแทบคลั่ง แต่ทว่า... ในขณะที่ลี่อินกำลังจะหยิบมีดหั่นหมูสามชั้นเพื่อเตรียมทำเมนูเด็ด เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน—บุคคลที่ต่อให้ตายลี่อินก็ไม่มีวันลืมรอยยิ้มจอมปลอมนั่นเด็ดขาด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!