อาหารมื้อหรูเยียวยาดวงใจ

"หานหยาง ถ้าคุณยังจ้องฉันด้วยสายตาเหมือนจะกลืนกินแบบนี้ อีกสิบนาทีข้าวเย็นคงได้กลายเป็นข้าวเย็นชืด แทนที่จะเป็นไก่ตุ๋นโสมหอมกรุ่นจานนี้นะคะ" ไป๋ลี่อินเอ่ยขึ้นพลางตักน้ำซุปใสสีทองอร่ามราดลงบนเนื้อไก่ที่เปื่อยนุ่มจนแทบหลุดออกจากกระดูก เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเธอทำลายความเงียบงันภายในกระท่อมริมธารไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นหอมฟุ้งของโสมเกรดเอจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ ผสมผสานกับกลิ่นเห็ดหอมสดใหม่ที่เธอเพิ่งเก็บมาได้จากป่าหลังบ้าน กระจายตัวอบอวลจนคนตัวโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงัก หานหยางไม่ได้ละสายตาจากใบหน้าสวยหวานที่กำลังขะมักเขม้นกับการปรุงอาหาร มือหนาของเขาที่เคยจับปืนและฝึกฝนคนในกองทัพ บัดนี้วางพักอยู่บนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างสงบ สายตาของเขามีเพียงเงาสะท้อนของภรรยาตัวน้อยที่เขาเฝ้าทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน "สำหรับผม... อาหารที่อร่อยที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในจานหรอกครับ" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย "แต่เป็นคนที่อยู่ตรงหน้าผมต่างหาก ที่ทำให้ทุกมื้อของผมมีความหมาย" ลี่อินชะงักมือไปครู่หนึ่ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอเบี่ยงสายตาไปมองหม้อดินเผาที่ส่งเสียงเดือดปุดๆ พลางบ่นอุบอิบ "คนฉลาดเขาไม่หยอดคำหวานใส่เชฟตอนกำลังทำงานหรอกนะคะ มันเสียสมาธิ... เอ้า! ชิมดูสิคะ เห็ดหอมจากมิตินี่รสสัมผัสดีกว่าที่เคยทานแน่นอน" เธอตักซุปเห็ดหอมร้อนๆ ใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีนวลยื่นให้เขา หานหยางรับไป แต่แทนที่จะดื่ม เขากลับวางถ้วยลงแล้วคว้ามือของเธอมากุมไว้เบาๆ ผิวสัมผัสของเขาหยาบกร้านจากการทำงานหนัก แต่กลับอบอุ่นจนใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศรอบนอกที่มีเพียงเสียงธารน้ำไหลเอื่อยๆ และเสียงจิ้งหรีดเรไรยามค่ำคืน กระท่อมหลังน้อยนี้ดูเหมือนจะเป็นโลกส่วนตัวที่แยกขาดจากความวุ่นวายของหมู่บ้าน ที่นั่น... หญิงสาวที่ใครๆ ต่างดูแคลนว่าไร้ค่า กำลังใช้สมองและทักษะจากโลกอนาคต สร้างฐานะและเติมเต็มชีวิตคู่ที่ใครๆ ต่างอิจฉา "วันนี้ตอนที่เข้าเมืองไปซื้อของ พวกญาติทางฝั่งแม่คุณยังตามราวีอีกไหมคะ?" ลี่อินถามขึ้นขณะที่ตักเนื้อไก่ใส่ถ้วยให้เขา ความเย็นชาในแววตาของเธอมักจะปรากฏขึ้นทุกครั้งที่เอ่ยถึงคนพวกนั้น หานหยางหรี่ตาลง รัศมีของนายทหารผู้เด็ดขาดแผ่ออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะจางหายไปเมื่อเขามองหน้าภรรยา "พวกมันพยายามจะเข้าใกล้คลังเก็บเสบียงของเราอีกครั้ง แต่ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ลี่อิน... ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครหน้าไหนที่คิดจะมาสูบเลือดจากคุณ มันจะต้องชดใช้อย่างสาสม" "ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ" ลี่อินยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้หานหยางรู้สึกถึงความอันตรายที่แฝงมากับความอ่อนหวาน "ฉันมีวิธีรับมือคนพวกนั้นอยู่แล้ว คนอย่างฉันไม่เคยยอมให้ใครมาเอาเปรียบฟรีๆ หรอกค่ะ ยิ่งเป็นพวกญาติที่เห็นแก่ได้แบบนั้น... ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษเตรียมไว้ให้พวกเขารออยู่ที่สวนหลังบ้านแล้ว" บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยกลิ่นหอมฟุ้งที่เข้มข้นกว่าเดิม ลี่อินเปิดฝาหม้อไก่ตุ๋นโสมออก ไอร้อนลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นสมุนไพรชั้นเลิศที่หาไม่ได้ในยุค 80 นี้ กระตุ้นสัญชาตญาณความหิวจนหานหยางต้องยอมวางมือจากภรรยาชั่วคราวเพื่อลิ้มรสฝีมือคนรัก พวกเขานั่งทานมื้อค่ำกันอย่างเรียบง่าย ทว่าหรูหราด้วยวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยม ความสุขเล็กๆ ในชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่ลี่อินไขว่คว้ามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองเริ่มก่อตัวเป็นรากฐานที่แข็งแกร่ง หานหยางมองดูภรรยาที่กำลังเคี้ยวอาหารอย่างมีความสุข เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าชีวิตที่เคยแห้งแล้งของเขาจะได้รับของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดเช่นนี้ ทว่า ความเงียบสงบในยามค่ำคืนกลับถูกรบกวนด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่ย่ำเข้ามาใกล้กระท่อมริมธารอย่างไม่เกรงใจ "ออกมาเดี๋ยวนี้! ไป๋ลี่อิน! แกกล้าดียังไงถึงเอาของดีๆ ไปซ่อนไว้กินกันเองสองคนผัวเมีย ในขณะที่พวกเราหิวจนไส้กิ่ว!" เสียงตวาดแหลมสูงของป้าสะใภ้ตัวแสบดังทะลุผ่านความมืดเข้ามาพร้อมกับเสียงทุบประตูไม้จนสั่นสะเทือน ลี่อินวางตะเกียบลงช้าๆ เธอไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หากแต่ใบหน้ากลับฉาบด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้หานหยางต้องลุกขึ้นยืนพลางขมวดคิ้ว มือของเขาเลื่อนไปแตะที่ขอบโต๊ะอย่างพร้อมปะทะ "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะ หานหยาง..." ลี่อินเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย "คุณว่า... ถ้าเราเปิดประตูออกไปต้อนรับพวกเขาด้วยไก่ตุ๋นหม้อนี้ พวกเขาจะยังกล้าโวยวายอยู่ไหมคะ?" หานหยางมองตามสายตาภรรยาไปที่หม้อไก่ตุ๋น แล้วหันกลับมามองแววตาสนุกสนานที่ซ่อนความดุร้ายของเธอ ก่อนที่เขาจะเดินไปดึงกลอนประตูออก เผยให้เห็นกลุ่มญาติจอมหิวโหยที่กำลังอ้าปากค้างเมื่อกลิ่นไก่ตุ๋นโสมสุดหรูพุ่งเข้าปะทะจมูกเต็มแรง จนกระทั่งสายตาของพวกเขาสะดุดเข้ากับบางอย่างที่วางอยู่ข้างเท้าของลี่อิน—มันคือสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายที่ระบุตัวเลขกำไรมหาศาลจากการขายสินค้าในตลาดมืดเมื่อช่วงบ่าย! "จะเข้ามาทานข้าว... หรือจะมาดูความพินาศของตัวเองกันแน่คะ?" ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทรงพลังจนญาติทุกคนที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับก้าวถอยหลังไปคนละก้าว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!