เข้าเมืองครั้งแรกสู่ตลาดมืด

"ถ้าพวกป้ายังกล้าเอาปากเน่า ๆ มาเห่าหอนหน้าบ้านฉันอีกแม้แต่ครึ่งคำเดียวล่ะก็… อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องใบแจ้งความข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาทนะคะ ยุคนี้เขาเปลี่ยนไปไกลแล้วค่ะ ตำรวจคอมมูนิตี้เขาไม่ได้ว่างมานั่งฟังคนแก่ว่างงานเที่ยวปล่อยข่าวลือปั้นน้ำเป็นตัวหรอกนะ!" เสียงใสทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนของไป๋ลี่อินดังขึ้นขัดจังหวะความตั้งใจของกลุ่มป้าข้างบ้านขาเม้าท์ที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าเขตบ้านสกุลหาน ประโยคที่กระแทกกระทั้นออกมาอย่างไม่ไว้หน้าทำให้บรรดาร่างอวบอ้วนในชุดเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าถึงกับชะงักกึก ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธขึงแต่ก็มีความหวาดกลัวเจืออยู่ไม่น้อย เพราะช่วงนี้สะใภ้รองตระกูลหานคนนี้ไม่ได้อ่อนแอให้รังแกเหมือนเก่าอีกต่อไปแล้ว ลี่อินปรายตามองญาติผู้พี่และเพื่อนบ้านจอมสอดรู้สอดเห็นด้วยรอยยิ้มเย็นชา ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าสู่ความเงียบสงบภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดีจากมิติลับ เวลาตีสอง... คือเวลาที่โลกภายนอกหลับใหล แต่สำหรับไป๋ลี่อิน นี่คือช่วงเวลาทองของการสร้างเนื้อสร้างตัว ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าสีเข้มทะมัดทะแมงกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์สเตนเลสสตีลภายในซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษ แสงไฟสีขาวนวลส่องกระทบใบหน้าเนียนใสที่มีหยเหงื่อซึมบางเบา บนโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตบรรจง ภายในบรรจุผักกวางตุ้งฮ่องกงอวบออ่นสีเขียวสดที่ต่อให้มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเป็นผักปลอดสารพิษร้อยเปอร์เซ็นต์ ใบของมันตั้งตรง กรอบ และมีน้ำค้างเกาะพราวราวกับเพิ่งเด็ดมาจากแปลงสด ๆ เคียงข้างกันคือเนื้อหมูสามชั้นลายสวยและเนื้อสันโค้งที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีต ห่อด้วยใบตองหนาเพื่อรักษาความชุ่มชื้นและกลิ่นหอมธรรมชาติ นี่คือสินค้าล็อตแรกที่จะนำออกสู่ "ตลาดมืดใต้ดิน" ณ อำเภอเขตติดต่อในยามวิกาล การเดินทางเข้าเมืองครั้งแรกในยุคแปดสิบไม่ได้สะดวกสบายเหมือนโลกอนาคตที่เธอจากมา ลี่อินต้องแบกเป้ใบใหญ่ที่มีน้ำหนักไม่น้อยเดินลัดเลาะผ่านแนวป่าทึบหลังหมู่บ้าน ท่ามกลางความมืดมิดและสายลมเย็นยะเยือกที่พัดปะทะผิวแก้ว แต่แววตาของเธอกลับฉาย Schlager ความมุ่งมั่นและประกายความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด โลกยุคนี้กำลังเปลี่ยนผ่าน การค้าเสรีเริ่มมีช่องให้หายใจ แม้ว่าภาครัฐจะยังคงควบคุมราคาสินค้าและระบบโควตาอย่างเข้มงวด แต่ความต้องการสินค้าอุปโภคบริโภคชั้นดีย่อมมีสูงเสมอโดยเฉพาะในหมู่พ่อค้าคนกลางและชนชั้นกึ่งนายทุนใต้ดินที่กระเป๋าหนักและยินดีจ่ายไม่อั้นแลกกับของคุณภาพสูง เท้าเรียวก้าวมาหยุดอยู่ตรงตรอกมืดแคบแห่งหนึ่งหลังตลาดสดเทศบาล บรรยากาศรอบตัววังเวงและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น มีเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งสวมหมวกคลุมหัวต่ำกำลังยืนพิงกำแพงอิฐสีเทาด้วยความระแวดระวัง "ใครวะ?" เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มร่างหนาที่ก้าวออกมาจากมุมมืด สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจลี่อินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระแวง ลี่อินไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเป็นมิตรแต่แฝงไว้ซึ่งความเจ้าเล่ห์ "ฉันไม่ใช่สายตรวจแน่นอนค่ะพี่ชาย… พอดีฉันมีของดีอยากเอามาให้พี่ช่วยดูหน่อย สนใจไหมคะ?" ชายหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลง ผู้หญิงตัวคนเดียวกล้าเดินเข้าตลาดมืดตอนตีสามครึ่งแถมยังพูดจาฉาดฉาน ไม่มีทางเป็นชาวบ้านธรรมดาแน่ "ของอะไร? ของพวกนี้ถ้าไม่ใช่ของดีจริง อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ที่นี่ไม่มีที่ให้เด็กมาเล่นขายของ" เขาขู่เสียงต่ำ ลี่อินไม่ได้ตอบคำถามด้วยวาจา แต่เธอค่อย ๆ เปิดผ้าใบกันน้ำที่คลุมเป้สะพายออกช้า ๆ กลิ่นหอมสดชื่นของผักใบเขียวสะอาดตาโชยเตะจมูกทันที ท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของตรอกซอกซอย และเมื่อเธอแง้มใบตองที่ห่อเนื้อสัตว์ออกเล็กน้อย แสงไฟฉายสลัว ๆ ก็สะท้อนให้เห็นเนื้อหมูสีแดงสดแทรกมันสวยงามราวกับผลงานศิลปะ ชายหนุ่มร่างหนากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว นี่มัน… ของเกรดเอที่ต่อให้มีเงินเกณฑ์อุตสาหกรรมในมือก็หาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ ในสหกรณ์รัฐ! "ว่าไงคะ? ราคานี้ฉันคิดไม่แพงหรอกค่ะ แลกกับความสดระดับพรีเมียม รับรองว่าเอาไปวางที่ไหนก็มีแต่คนแย่งกันซื้อ" ลี่อินกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจต่อรอง การซื้อขายดำเนินไปอย่างรวดเร็วกว่าที่คิด ธนบัตรเก่า ๆ หลายใบถูกยัดใส่มือของลี่อินอย่างเงียบเชียบ เธอนับเงินในความมืดด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ กำไรก้อนโตจากการลงทุนครั้งแรกทำให้หัวใจเต้นรัวด้วยความยินดี โลกยุคแปดสิบไม่ได้โหดร้ายเกินไปนัก หากเรามีสมองและสินค้าที่ตอบโจทย์ความต้องการของตลาด ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเก็บเงินเข้ากระเป๋าและเตรียมตัวปลีกตัวออกจากตรอกแคบแห่งนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงตะโกนก้องของเจ้าหน้าที่ตรวจการตลาดก็ดังแหวกความเงียบขึ้นมาทันที "เฮ้ย! ตรงนั้นทำอะไรกัน แยกย้าย! เจ้าหน้าที่ตรวจกิจการพิเศษมาแล้ว!" หัวใจของลี่อินกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานทันที เธอกำลังจะวิ่งหนีไปทางปากตรอกอีกด้าน แต่ทว่า... เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ยืนขวางทางออกอยู่ก่อนแล้วกลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยพร้อมกับฝ่ามือแข็งแรงที่คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอ ทำให้ลี่อินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมดุที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกแก๊ปในแสงสลัว ลี่อินก็แทบหยุดหายใจ ...ทำไมสามีผู้เย็นชาและควรจะอยู่ค่ายทหารห่างออกไปหลายร้อยลี้ ถึงมาโผล่อยู่กลางตลาดมืดแห่งนี้ได้เล่าคะ?! (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!)