เปิดฉากปะทะแม่สามีจอมเขมือบ

"ถ้าพวกท่านกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตวาดก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังทะลุเรือนไม้เก่าคร่ำคร่าออกไปไกลจนไก่ในเล้าข้างบ้านถึงกับกระพือปีกพับๆ ด้วยความตกใจ ไป๋ลี่อินในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีมอแต่สะอาดสะอ้านยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ใบหน้าเรียวรูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นฉายแววเยียบเย็นและทรงพลังจนป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังทำท่าจะก้าวเท้าเข้ามาถึงกับชะงักกึก หน้าตาที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความโลภและอิจฉาริษยาแปรเปลี่ยนเป็นความเหวอสนิท เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตา สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของหานฉหยางที่กวาดมองสภาพบ้านยังไม่ทันจางหาย ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ไร้ยางอายก็ฉวยโอกาสที่นายทหารหนุ่มยังยืนนิ่งอึ้งกับความเสียหาย บุกเข้ามาถึงห้องครัวพร้อมตะกร้าสานใบโตในมือ หมายจะกอบโกยแป้งสาลีและเนื้อหมูก้อนสุดท้ายที่ลี่อินเพิ่งแอบหยิบออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษเพื่อทำมื้อเที่ยงให้สามีและลูกเลี้ยงกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ "ลี่อิน! นังเด็กนี่ กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน?!" ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดเสียงแหลมสูง ใบหน้าอวบอูมขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเด็กสาวรุ่นลูกหักหน้าต่อหน้าต่อตา "ฉันเป็นป้าสะใภ้ของแกนะ! บ้านหลังนี้หานฉหยางก็เป็นคนหาเงินมาสร้าง แล้วข้าวของพวกนี้ก็ควรเป็นของส่วนรวมในตระกูลสิ! แกมีสิทธิ์อะไรมาหวงแหน ปล่อยนะ! ฉันจะเอาแป้งพวกนี้กลับไปทำซาลาเปาให้ลูกชายฉันกิน!" พูดจบ หญิงวัยกลางคนก็ทำท่าจะโถมเข้าใส่ตะกร้าไม้ไผ่ที่ลี่อินวางขวางไว้ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะได้สัมผัสขอบตะกร้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งสองเสียก่อน แรงกดดันจากชายหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ซ่านออกมารอบตัว อุณหภูมิในห้องครัวที่คับแคบราวกับลดฮวบลงหลายองศา หานฉหยางไม่ได้เอวาจาสักคำ แต่แววตาที่ทอดมองป้าสะใภ้ใหญ่คู่นั้นกลับคมปลาบราวกับมีดโกน ทำเอาผู้สูงวัยกว่าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "ป้าใหญ่" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่เย็นยะเยือก "บ้านหลังนี้ผมเป็นคนสร้างด้วยเงินเดือนทหารของผม ทะเบียนบ้านก็แยกออกมาเป็นครอบครัวเดี่ยวตามกฎหมาย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ทรัพย์สินของครอบครัวผม กลายเป็นของส่วนรวมของตระกูลหานไปตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ฉ... ฉัน..." ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือด เริ่มละล้าละลังเมื่อเจอทั้งความเด็ดขาดของหลานสะใภ้และสายตาดุดันของหลานชายแท้ๆ "ฉันก็แค่นึกว่าพวกแก... พวกแกเด็กเกินกว่าจะดูแลจัดการทรัพยากรในบ้านให้ดี เดี๋ยวมันจะเสียของเปล่าๆ ฉันหวังดีหรอกนะถึงได้มาช่วยแบ่งเบา!" "หวังดีจนเอาตะกร้าใบใหญ่มาตักแป้งเกือบหมดกระสอบเนี่ยนะเพคะ?" ไป๋ลี่อินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด หญิงสาวก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่ทีละน้อย กดดันให้อีกฝ่ายต้องถอยหลังออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพ้นธรณีประตูบ้าน "คำว่า 'หวังดี' ของป้าใหญ่เนี่ย ละม้ายคล้ายคลึงกับการปล้นกลางวันแสกๆ มากกว่านะคะ ถ้าอยากกินซาลาเปานัก ทำไมไม่กลับไปทำเองที่บ้านล่ะคะ หรือว่าฝีมือการทำอาหารของบ้านป้ามันห่วยแตก จนต้องคอยมาแบมือขอส่วนบุญจากบ้านคนอื่นเขาไปทั่ว!" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่โกรจนตัวสั่นเทา ชี้หน้าลี่อินด้วยความแค้นเคือง "นังปากจัด! นังสะใภ้ตัวซวย! แกกล้าดียังไงมาดูถูกบ้านฉัน หานฉหยาง ดูเอาเถอะ! แกได้เมียสันดานแบบนี้เข้ามาอยู่ในบ้าน ชีวิตแกมีแต่จะฉิบหายวายป่วง คอยดูเถอะ ฉันจะไปฟ้องคุณแม่ของแก ให้มาจัดการสั่งสอนสะใภ้ไม่รักดีคนนี้ให้หลาบจำ!" "เชิญค่ะ" ไป๋ลี่อินยิ้มหวานหยดหยยาด แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "ไปฟ้องแม่สามีให้เร็วที่สุดเลยนะคะ เผื่อท่านจะได้มาเห็นด้วยตาตัวเองว่า ลูกสะใภ้คนนี้ทำกับข้าวเก่งแค่ไหน และที่สำคัญ... ท่านจะได้รู้ด้วยว่า ต่อไปนี้ไม่มีทางที่ใครจะมาสูบเลือดสูบเนื้อจากบ้านหลังนี้ได้อีกแม้แต่หยดเดียว!" ป้าสะใภ้ใหญ่สะบัดหน้าพรืดด้วยความแค้นเคือง หันไปถลึงใส่หานฉหยางที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ก่อนจะกระทืบเท้าเดินหนีออกไปจากบริเวณบ้านพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำด่าทอด้วยความเจ็บใจไม่หยุดหย่อน เมื่อร่างอ้วนท้วมลับสายตาไปแล้ว ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนห้องครัวอีกครั้ง ลี่อินถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางปัดมือที่เปื้อนฝุ่นแป้งเล็กน้อย หันกลับมามองสามีตามนิตินัยที่ยังคงยืนมองนางด้วยแววตาซับซ้อนคาดเดาไม่ได้ นางคิดว่าเขาคงจะตำหนิที่นางต่อปากต่อคำกับญาติผู้ใหญ่ หรืออาจจะมองว่านางเป็นคนก้าวร้าวไร้ความอ่อนหวานตามมาตรฐานหญิงสาวยุค 80 ทว่า หานฉหยางกลับก้าวเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วหยาบกร้านเอื้อมออกไปปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มนวลของภรรยาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับกลีบดอกไม้ แต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยของเชฟสาวจากยุคปัจจุบันกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "มือเจ็บหรือเปล่า?" เสียงทุ้มเอמהถามเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา ลี่อินกะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ นางถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง พร้อมกับส่งค้อนวงงามให้อีกฝ่าย "ฉันไม่ใช่คุณหนูในห้องหอเสียหน่อย แค่ไล่ป้าแก่ๆ คนเดียว แรงแค่นี้ไม่ทำให้มือฉันเจ็บหรอกค่ะ... ว่าแต่คุณเถอะ ยืนบื้ออยู่ตั้งนาน ทำไมไม่ช่วยฉันไล่ให้เร็วกว่านี้เล่า ปล่อยให้ฉันเหนื่อยอยู่คนเดียวอยู่ได้" หานฉหยางมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ สายตาคมกริบทอดมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกเชิดหน้าอย่างถือดี ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก หญิงสาวตรงหน้าไม่เหมือนภรรยาคนเดิมที่เอาแต้มก้มหน้าร้องไห้และยอมให้คนอื่นรังแกอีกต่อไปแล้ว ลี่อินในตอนนี้เปรียบเสมือนพยัคฆ์สาวตัวน้อยที่มีทั้งเขี้ยวเล็บและความเฉลียวฉลาด ช่างน่าค้นหาและดึงดูดสายตาเสียจนเขาไม่อาจละสายตาไปไหนได้ "ผมแค่อยากดูว่าภรรยาของผมจะจัดการกับ 'ปัญหา' ได้ดีแค่ไหน..." ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพราย "และเธอก็ทำได้ดีมากจริงๆ... เมียรัก" คำว่า 'เมียรัก' ที่หลุดออกมาจากปากนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไร้หัวใจ ทำเอาใบเนียนของลี่อินร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นางรีบผลักอกแกร่งออกเบาๆ สองมือยุ่งอยู่กับการหยิบจับเครื่องปรุงรสเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ใครเป็นเมียคุณกัน พูดจาเพ้อเจ้อ! รีบไปล้างมือแล้วมาช่วยฉันเตรียมมื้อเที่ยงได้แล้วค่ะ วันนี้ฉันจะทำ 'หมูผัดพริกหยวก' กับ 'ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัว' รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปไกลจนถึงบ้านป้าสะใภ้ใหญ่ให้อิจฉาเล่นแน่ๆ!" พูดจบ ลี่อินก็หันหลังไปจัดการหั่นหมูสามชั้นเนื้อนุ่มอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศคุณภาพเยี่ยมจากมิติพิเศษเริ่มโชยออกมาเตะจมูก ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความอร่อยที่กำลังจะมาถึงนั้นเอง... จู่ๆ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของกลุ่มคนจำนวนมากที่ฟังดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย! "หานฉหยาง! นังสะใภ้ตัวแสบ! ออกมาเคลียร์เรื่องที่พวกแกทำร้ายคนแก่เดี๋ยวนี้เลยนะ!!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "กระท่อมไผ่ริมธาร" นะคะ