กลิ่นหอมสะท้านทุ่ง

เสียงทุบประตูไม้หน้าบ้านดังปึงปังจนโครงบ้านดินเก่า ๆ สั่นสะเทือน ตามด้วยเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ที่แผדแผดเผ่นขึ้นมาทันทีที่ตะวันยังไม่ทันโผล่พ้นทิวสน "ไป๋ลี่อิน! นังเด็กไร้ค่า แกคิดจะแกล้งตายอยู่ในบ้านหลังนั้นหรือไง! รั้วแปลงผักบ้านฉันถูกหมูป่าขุดคุ้ยจนพังยับเยับ แกต้องรีบมาซ่อมให้เดี๋ยวนี้!" ไป๋ลี่อินชะงักมือที่กำลังตักน้ำซุปกระดูกวัวสีขาวขุ่นจากหม้อตุ๋นไฟฟ้าในซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ เธอยกมือขึ้นทัดผมปอยที่หลุดลุ่ยเบา ๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองวัตถุดิบชั้นเลิศตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยдяยเยือก ผ่านไปสามวันแล้วนับตั้งแต่เธอตบหน้าสั่งสอนพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลหานจนหน้าหงาย วันนี้พวกมันยังกล้ากลับมาหาเรื่องอีกเหรอคะ? ช่างไม่เจียมสังขารเอาเสียเลย ลี่อินไม่ได้รีบร้อนเดินออกไปเปิดประตู เธอวางชามกระเบื้องเคลือบสีนวลลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ก่อนจะหยิบเนื้อวัวติดมันลายหินอ่อนสวยงามที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้แช่แข็งในซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ เนื้อวัวส่วนน่องลายสวยชิ้นเขื่องถูกหั่นเป็นเต๋าพอดีคำ สีแดงสดตัดกับไขมันสีขาวสะอาดตา แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นวัตถุดิบคุณภาพสูงที่คนยุคแปดสิบไม่มีทางหาซื้อได้จากตลาดทั่วไป "อยากให้ฉันซ่อมรั้วเหรอคะ... ฝันไปเถอะค่ะ" ลี่อินพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ในเมื่อตระกูลหานฝั่งนั้นชอบมาวุ่นวายนัก วันนี้เธอจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งถึงคำว่า "ทรมานด้วยกลิ่นอาหาร" จนต้องน้ำลายสอและดิ้นรนด้วยความอิจฉาริษยาจนอกแตกตายไปเลย! ลี่อินหยิบขิงแก่ทุบพริกไทยเม็ด โป๊ยกั๊ก อบเชย และใบเตยแห้งลงไปผัดในกระทะเหล็กหล่อจนกลิ่นหอมฟุ้ง จากนั้นจึงเทเนื้อวัวตุ๋นลงไปผัดคลุกเคล้ากับเต้าเจี้ยวหมักสูตรโบราณและเหล้าจีนชั้นดี เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับกลุ่มควันหอมกรุ่นที่พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานครัว แต่ความพิเศษไม่ได้อยู่แค่ที่เตาไฟธรรมดานี้นะคะ... ลี่อินแอบหยด "น้ำมันงาพรีเมียม" และ "น้ำซุปสูตรเข้มข้นพิเศษ" จากมิติลับลงไปผสมด้วย กลูตาเมตธรรมชาติจากวัตถุดิบเกรดเอในโลกอนาคตเมื่อถูกความร้อนจัด มันจึงไม่ใช่แค่กลิ่นหอมธรรมดา แต่มันคือ "ระเบิดความหอม" ที่มีอานุภาพทำลายล้างความอดทนของมนุษย์ให้พังทลายลงในพริบตา! ภายนอกบ้าน เสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่ยังคงดังต่อเนื่อง "นังสะใภ้ตัวซวย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่เปิดฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ— เอ๊ะ... กลิ่นอะไรน่ะ?" เสียงแผดด่าชะงักกะทันหัน จมูกโด่งงุ้มของป้าสะใภ้ใหญ่ฟุตฟิตสูดอากาศเข้าปอดลึกโดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อตุ๋นเปื่อยนุ่มที่เคี่ยวจนน้ำซุปข้นคลั่ก ผสมผสานกับเครื่องเทศและเครื่องพะโล้สูตรเข้มข้น ลอยทะลุร่องประตูไม้และช่องหน้าต่างออกไปปะทะสายลมยามเช้าอย่างจัง ไม่ใช่แค่ป้าสะใภ้ใหญ่นะคะที่หยุดชะงัก ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงที่กำลังเดินถือจอบถือเสียมออกไปทำนาต่างพากันหยุดเดิน พวกเขาเหลียวซ้ายแลขวา ทำจมูกฟุดฟิตราวกับสุนัขล่าเนื้อ "กลิ่นอะไรวะเนี่ย? หอมชะมัด! หอมจนไส้ในท้องมันบิดเร้าไปหมดแล้ว!" "นั่นสิ บ้านไหนทำอะไรกินแต่เช้าตรู่? กลิ่นเนื้อเหรอ? ไม่สิ... มันหอมยิ่งกว่าเนื้อตุ๋นในตัวอำเภอเสียอีก!" เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วทางเดินแคบ ๆ หน้าบ้านของหานหยาง ป้าสะใภ้ใหญ่กลืนน้ำลายลงคอเอื้อมมือไปคว้าลูกบิดประตูที่พังแหล่ไม่พังแหล่ด้วยความลืมตัว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอยากอาหารที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ ภายในครัว ลี่อินกำลังเคี่ยวบะหมี่เส้นสดที่เธอนวดเองกับมือจนเหนียวนุ่มน่ากิน เส้นบะหมี่สีเหลืองนวลถูกลวกในน้ำเดือดพลั่กก่อนจะตักใส่ชามเคลือบราดด้วยน้ำซุปเนื้อตุ๋นร้อน ๆ โปะหน้าด้วยเนื้อวัวชิ้นโตที่เปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปาก โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและผักชีสดกรอบ ลี่อินคีบเส้นบะหมี่คำโตเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมเข้มข้นละมุนลิ้นระเบิดขึ้นในโพรงปากจนเธอต้องหลับตาพริ้มด้วยความฟิน นี่แหละคือความสุขที่แท้จริงในยุคแปดสิบ! ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะคีบคำที่สองนั่นเอง... ปัง! ประตูไม้หน้าบ้านที่ถูกป้าสะใภ้ใหญ่ผลักด้วยแรงอารมณ์และแรงหิวโซจนหลุดออกจากบานพับ พังครืนลงมาเสียงดังสนั่นฝุ่นตลบอบอวล! ป้าสะใภ้ใหญ่พุ่งพรวดเข้ามาในครัวด้วยสภาพตาขวาง น้ำลายสอไหลย้อยที่มุมปาก จ้องมองชามบะหมี่ในมือของลี่อินราวกับหป่าหิวโหยที่เจอเนื้อชิ้นโต แต่ยังไม่ทันที่ป้าสะใภ้ใหญ่จะได้อ้าปากพุ่งเข้ามาแย่งชามบะหมี่ ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มของ "หานหยาง" สามีผู้ควรจะอยู่ค่ายทหาร ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางที่ธรณีประตูพัง ๆ นั้นด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง สายตาคมกริบของนายหนุ่มกวาดมองสภาพบ้านที่เสียหาย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ยืนน้ำลายสออยู่ตรงหน้าภรรยา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตาม "กระท่อมไผ่ริมธาร" นะคะ