แผนการแยกบ้านเริ่มต้นขึ้น

“หานฉหยาง! นังสะใภ้ตัวแสบ! ออกมาเคลียร์เรื่องที่พวกแกทำร้ายคนแก่เดี๋ยวนี้เลยนะ!!” เสียงแผดแผดร้องโหยหวนของป้าสะใภ้ใหญ่ดังแว่วมาแต่ไกล ประสานกับเสียงตบโต๊ะปังใหญ่ที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ จนไก่ในเล้าข้างบ้านแตกตื่นกระพือปีกพับๆ บรรยากาศยามบ่ายที่ควรจะสงบเงียบพลันถูกแผดเผาด้วยความโกรธเกรี้ยวของคนตระกูลหานที่ยกโขยงกันมานับสิบชีวิต ทั้งถือไม้กวาด จอบ และเสียม ราวกับจะมาทวงคืนบัลลังก์แผ่นดิน ไป๋ลี่อินไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สะอาดสะอ้านอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองเงาร่างที่พากันกรูกันเข้ามาผ่านม่านหน้าต่าง ใบหน้าหวานละมุนประดับด้วยรอยยิ้มเยдяยันบางเบาที่มุมปาก สมองเพชรของเธอกำลังคำนวณตัวเลขและหมากตานี้อย่างรวดเร็ว “เสียงดังเอะอะอะไรกันแต่หัววัน เสียงหมาเห่าเหรอกลุ่มคนพวกนี้?” หานฉหยางที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงเกษตรหลังบ้านเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย็นชา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวทหารเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วน หยาดเหงื่อเกาะพราวตามกรอบหน้าคมคาย ทว่าสายตาที่มองไปยังหน้าประตูกลับดุดันรากับพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ลี่อินเหลือบมองสามีหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเรียวไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เป็นเชิงปราม “ใจเย็นก่อนค่ะพี่ฉหยาง คนพวกนั้นไม่ได้มามือเปล่า... พวกเขาขนพยานมาเต็มอัตราศึกเชียวล่ะค่ะ” เธอยิ้มละไม ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อพวกเขาอยากเล่นละครตบตาชาวบ้านนัก เราก็แค่จัดเวทีให้พวกเขาแสดงให้สุดซอย... แล้วค่อยเก็บค่าตั๋วแพงๆ ก็เท่านั้นเองค่ะ” ว่าแล้ว ลี่อินก็เป็นฝ่ายเดินนำออกไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนตระกูลหานด้วยท่าทีสง่างาม แผ่นหลังตั้งตรง ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย ไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย “อุ๊ย! ลมอะไรหอบท่านป้าสะใภ้ใหญ่กับบรรดาญาติผู้ดีตีนแดงมือไม่พายเอาหน้าราน้ำมาถึงนี่คะเนี่ย? หรือว่ากลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นในหม้อฉันมันลอยไปเตะจมูกจนทนไม่ไหว อยากจะมาขอส่วนบุญอีกรอบ?” ลี่อินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่คำพูดเชือดเฉือนทำเอาหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่เขียวคล้ำสลับแดงด้วยความแค้น “นังสารเลวปากดี!” ป้าสะใภ้ใหญ่กรี๊ดลั่น ชี้หน้าด่ากราด “แกกล้าดียังไงถึงผลักแม่สามีจนล้มหัวฟาดพื้น แถมยังขโมยเงินค่าทำขวัญจากตระกูลเราไปซ่อนไว้ในห้อง! วันนี้ถ้าแกไม่คายเงินออกมาและกราบขอข้าแม่ฉัน สามีแกจะต้องหย่ากับแกแน่!” ชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูเหตุการณ์ส่งเสียงฮือฮากันระงม ต่างซุบซิบกันไปต่างๆ นานa หานฉหยางก้าวออกมาเคียงข้างภรรยา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนคนกลุ่มนั้นถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “พูดจาให้เกียรติภรรยาผมด้วยครับ” หานฉหยางกดเสียงต่ำ ลึกล้ำและทรงพลัง “เงินค่าทำขวัญอะไร? แม่ผมไม่ได้ออกจากบ้านมาสามวันแล้ว และภรรยาผมก็อยู่แต่ในบ้านตลอด มีพยานคือชาวบ้านแถวนี้ยืนยันได้ ถ้าพวกคุณยังใส่ร้ายป้ายสีไม่เลิก ผมจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและหมิ่นประมาท!” “แก... แกเข้าข้างนังตัวแสบนี่เหรอยายฉหยาง! เนรคุณ! อกตัญญู!” เสียงตะโกนด่าทอจากญาติผู้พี่ดังแทรกขึ้นมา ลี่อินยกมือขึ้นห้ามสามีเบาๆ เธอยิ้มหวานหยดย้อย แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อน หยิบสมุดบัญชีเล่มเก่าและกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาสะบัดเบาๆ “จะรีบร้อนร้อนรนไปไหนคะท่านป้า... ในเมื่อพวกท่านบอกว่าฉันทำร้ายคนแก่และขโมยเงิน งั้นเรามาเคลียร์กันให้จบวันนี้เลยดีกว่าค่ะ” ลี่อินกวาดสายตามองหน้าเคร่งเครียดของทุกคน ก่อนจะสะบัดเสียงใส “แต่ก่อนจะกล่าวหาใคร ช่วยดู ‘สัญญาแยกบ้าน’ ฉบับนี้เสียก่อนนะคะ!” สิ้นคำพูดของลี่อิน บริเวณหน้าบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ป้าสะใภ้ใหญ่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ “สัญญาแยกบ้านอะไรของแก นังบ้า!” “ก็สัญญาที่พ่อสามี (ผู้ล่วงลับ) เคยทำไว้ลายนิ้วมือไว้เมื่อสามปีก่อนยังไงล่ะคะ!” ลี่อินชูเอกสารในมือขึ้นสู้แสงแดดยามบ่าย “ในสัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่า หากลูกชายคนรองอย่างหานฉหยางส่งเงินเดือนทหารให้ตระกูลครบตามกำหนดสามปี จะถือว่าหมดหนี้สินบุญคุณ และมีสิทธิ์แยกบ้านออกไปได้อย่างอิสระ ทรัพย์สินและที่ดินส่วนแบ่งต้องถูกแบ่งแยกอย่างเป็นธรรม...” เธอกวาดสายตามองหน้าบรรดาญาติที่เริ่มซีดเผือด “และตอนนี้... ครบกำหนดสามปีพอดีค่ะ! แถมตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเดือนของพี่ฉหยางถูกพวกคุณสูบเอาไปใช้จ่ายสุรุ่ายสุรุ่ายจนหมดเกลี้ยง ไม่มีเหลือแม้แต่แดงเดียว แบบนี้... ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายปล้นคนอื่น?” “เหลวไหล! เอกสารนั่นปลอม! แกทำขึ้นมาเองแน่ๆ!” ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงปฏิเสธเสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด “ปลอมเหรอคะ?” ลี่อินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเธอสวยหยาดเยิ้มแต่กลับน่ากลัวในสายตาคนมอง “ตราประทับของผู้ใหญ่บ้านและลายมือชื่อของผู้นำคอมมิวนิสต์ประจำตำบลประทับอยู่อย่างชัดเจน ขนาดนี้... คุณป้ายังกล้าบอกว่าปลอมอีกหรือคะ? หรืออยากให้ฉันไปตามผู้ใหญ่บ้านมาตรวจสอบตอนนี้เลยดีล่ะ?” ความโกลาหลเริ่มเกิดขึ้นในกลุ่มคนตระกูลหาน พวกเขาไม่คาดคิดว่าสะใภ้บ้านนอกคนนี้จะมีเล่ห์เหลี่ยมและหลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ หานฉหยางมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและความรักลึกซึ้ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าภรรยาตัวน้อยของเขาจะฉลาดเฉียบ “ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงมือกองอำนวยการอำเภอจนตระกูลหานต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านทั้งอำเภอ...” ลี่อินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ป้าสะใภ้ใหญ่มือประสานกันที่หน้าท้อง น้ำเสียงกระซิบกระซาบราwithเสียงกระซิบของมัจจุราช “ก็จงเซ็นชื่อในหนังสือสละสิทธิ์มรดกและยอมให้พวกเราแยกบ้านเสียแต่โดยดี... ไม่อย่างนั้น บัญชีลับเรื่องการยักยอกเงินช่วยเหลือทหารผ่านศึกเมื่อปีก่อนของพวกคุณ คงได้ไปนอนอยู่บนโต๊ะนายอำเภอแน่ๆ ค่ะ” ป้าสะใภ้ใหญ่เบิกตากว้างจนแทบถล่น ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ความลับนั้น... นังเด็กนี่รู้ได้อย่างไร?! “แก... แก...” ป้าสะใภ้ใหญ่พูดไม่ออก น้ำลายเหนียวหนืดติดคอ ลี่อินหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหรูออกจากมิติพิเศษอย่างแนบเนียน ยื่นส่งให้พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ “เชิญค่ะป้า... เซ็นตรงนี้ แล้วพวกเราต่างคนต่างอยู่ รับรองว่าฉันจะ ‘ใจดี’ เก็บความลับเรื่องนั้นไว้ให้พวกคุณเอง” ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ปลายปากกาในมือของป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังสั่นระริก มือเหี่ยวย่นยื่นออกไปรับปากกาอย่างจำนนต่อหลักฐาน ขณะที่ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความสะใจ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นนั้น ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แทรกขึ้นมาจากพุ่มไม้ข้างรั้ว ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่เอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ช้าก่อน... สะใภ้รอง ดูเหมือนว่าเธอจะลืมคิดถึง ‘เงื่อนไขสำคัญ’ อีกข้อหนึ่งไปเสียสนิทนะ” ร่างสูงโปรغاتของใครคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงาไม้ ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์ปรากฏแก่สายตาทุกคน ทำเอาไป๋ลี่อินถึงกับหรี่ตาลงทันทีเมื่อตระหนักว่า... หมากตานี้มีคนซ้อนแผนเธอไว้อีกชั้นหนึ่งแล้ว! *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!