อิสรภาพในกระท่อมริมธาร

เสียงไม้กวาดทางมะพร้าวที่กวาดกระทบพื้นดินแห้ง ๆ ดัง "สวบ... สวบ..." เป็นจังหวะเดียวกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของหลี่อิน ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบบริเวณ "กระท่อมร้างท้ายหมู่บ้าน" ที่ทางฝ่ายตระกูลหานใจดำมอบให้เป็นมรดกชิ้นสุดท้าย... ไม่สิ เรียกว่าเศษทานน่าจะเหมาะกว่า หลังคามุงจากรั่วเป็นรูโหว่ ผนังดินเหนียวแตกระแหงจนลมหนาวพัดผ่านได้สบาย และหญ้ารกชัฏสูงท่วมหัวจนแทบมองไม่เห็นตัวบ้าน นี่น่ะหรือคือรังรักของเธอกับสามีทหารผู้เงียบขรึม? ช่างน่าขันสิ้นดี “ถ้าคิดว่าจะใช้ความจนมาบีบให้ฉันกราบกรานขอความช่วยเหลือจากพวกมันละก็ ฝันไปเถอะค่ะ” ลี่อินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มหยันเล็กน้อย มือเรียวบางภายใต้เสื้อผ้าเนื้อหยาบวางไม้กวาดลง ก่อนจะสะบัดข้อมือเบา ๆ เรียกหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสจากมิติซุปเปอร์มาร์เก็ตออกมา [ยินดีต้อนรับสู่ระบบฟาร์มและซุปเปอร์มาร์เก็ตอเนกประสงค์ค่ะ, ท่านประธานลี่อิน] [ภารกิจปัจจุบัน: พลิกฟื้นผืนดินรกร้าง 3 ไร่ ให้กลายเป็นดินแดนเกษตรกรรมทองคำ (0/3)] [คลังสินค้าในมิติ: เมล็ดพันธุ์ผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียม, ปุ๋ยชีวภาพเร่งโต, และอุปกรณ์การเกษตรครบวงจร] ดีล! ในเมื่อสวรรค์เมตตา ส่งเธอมาอยู่ในร่างสะใภ้รองผู้แสนอาภัพในยุค 80 พร้อมกับระบบโกงความตายเช่นนี้ เธอก็จะใช้พื้นที่รกร้างแห่งนี้ตบหน้าพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อให้หน้าหงายไปเลย ลี่อินเลือก "ปุ๋ยชีวภาพเร่งโต" จากชั้นวางสินค้าในซุปเปอร์มาร์เก็ตทันที ขวดแก้วสีชาขนาดพอดีมือปรากฏขึ้นในพริบตา เธอนำมันมาผสมกับน้ำในถังไม้เก่า ๆ ก่อนจะเดินไปรอบแปลงดินด้านหลังกระท่อมที่แห้งแล้งราวกับผ่านภัยแล้งมาสิบปี ฟึ่บ! ละอองน้ำผสมปุ๋ยถูกสาดกระจายออกไปทั่วผืนดิน กลิ่นหอมสดชื่นของดินที่ถูกกระตุ้นด้วยพลังงานมิติลอยฟุ้งขึ้นมาทันที ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา เมื่อดินสีเทาหม่นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและร่วนซุยอย่างน่าอัศจรรย์ ไส้เดือนดินตัวอ้วนพีโผล่ขึ้นมาบิดเร้าแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ที่กลับคืนมา “ขั้นตอนแรกผ่านไป... ต่อไปก็ถึงเวลาปลูกแปลงผักกาดขาวและพริกแดงสำหรับทำกิมจิสูตรเด็ดแล้วสินะคะ” ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น มือเรียวลงมือพรวนดินและหยอดเมล็ดพันธุ์ลงไปอย่างคล่องแคล่ว ทุกท่วงท่ามีความมั่นใจและเด็ดเดี่ยว ไม่หลงเหลือเค้าAลางของหญิงสาวอ่อนแอที่ถูกรังแกจนมุมอีกต่อไป ขณะที่เธอกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับการจัดการแปลงผัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางเดินแคบ ๆ ลอดผ่านพุ่มไม้รกทึบมา หานหยาง ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกาะกรังและใบหน้าคมคายมีหยาดเหงื่อซึม ก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หน้าลานบ้าน สายตาคมกริบกวาดมองรอบตัวด้วยความเงียบงัน ก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่ร่างบางของภรรยาที่เนื้อตัวมอมแมมแต่แววตากลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงดาว “เธอ... กำลังทำอะไรอยู่?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบเฉยแต่แฝงความระคนแปลกใจไว้ลึก ๆ ลี่อินเงยหน้าขึ้น ปาดเหงื่อที่ข้างขมับด้วยหลังมือ มองชายหนุ่มผู้เป็นสามีตามนิตินัยซึ่งนาน ๆ ทีจะโผล่หัวมาที หานหยางผู้นี้สูงยาวเข่าดี ไหล่กว้างผึ่งผายตามแบบฉบับชายชาติทหาร แม้ใบหน้าจะดูเย็นชาและเข้าถึงยาก แต่เธอก็รู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น เขากำลังแบกรับภาระและอคติจากครอบครัวใหญ่ไว้มากเพียงใด “ฉันก็กำลังสร้างบ้านและหาทางรอดให้เราสองคนน่ะสิคะ หรือว่าคุณสามีอยากจะให้เราอดตายด้วยกันที่นี่ล่ะ?” ลี่อินย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่ทراกไว้ด้วยความท้าทาย หานหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้แปลงดินที่เพิ่งถูกพรวนเสร็จใหม่ ๆ กลิ่นอายความอุดมสมบูรณ์ลอยแตะจมูกจนเขาต้องชะงัก ดินตรงนี้เมื่อวานยังแห้งแล้งจนปลูกอะไรไม่ขึ้น แต่ตอนนี้กลับดูราวกับผ่านการดูแลอย่างดีมานานแรมปี... สายตาคมกวาดมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ไม่มีความขี้ขลาดตาขาว หรือเสียงโวยวายคร่ำครวญเหมือนวันแรกที่แต่งเข้ามา “เธอมัน... มือร้อนหรือไง?” เขาเอ่ยเสียงพร่า “ไม่ใช่เพราะมือร้อนหรอค่ะ แต่เป็นเพราะฉันขยันต่างหากล่ะคะ” ลี่อินยิ้มพราย ยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วปัดมือที่เปื้อนดินออก “ถ้าคุณกลับมาเหนื่อย ๆ ก็ไปนั่งพักก่อนเถอะค่ะ วันนี้ฉันตั้งใจจะทำอาหารมื้อใหญ่ฉลองการย้ายบ้านของเราเสียหน่อย” กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นโชยออกมาจากเตาไฟเล็ก ๆ ที่ลี่อินเพิ่งก่อขึ้นเมื่อครู่ แม้จะเป็นวัตถุดิบธรรมดาที่เธอนำออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติ แต่ฝีมือการปรุงระดับเชฟมือหนึ่งทำให้กลิ่นหอมนั้นฟุ้งกระจายไปไกลทั่วทั้งท้ายหมู่บ้าน กระตุ้นต่อมรับรสของใครก็ตามที่ได้กลิ่น หานหยางมองแผ่นหลังบางที่กำลังงגתอยู่หน้าเตาด้วยความรู้สึกประหลาดในอก ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาเนิ่นนานค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้ามาในความเย็นชา ทว่า ความสงบสุขนั้นยังไม่ทันได้ลงราก ลึกเข้าไปตามทางเดินดินโคลน เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเสียงโวยวายแหลมสูงของแม่สามีก็ดังแผดขึ้นมาแต่ไกล พร้อมกับร่างอ้วนท้วนของนางสะใภ้ใหญ่ตระกูลหานที่เดินนำหน้าชาวบ้านกลุ่มใหญ่เข้ามาด้วยท่าทีฮึกเหิม! “นังตัวดี! กล้าดียังไงถึงมาแอบตั้งเตาทำอาหารกินกันอย่างสบายใจ ทั้งที่พวกแกยังไม่ได้จ่ายค่าเช่าที่ดินให้ตระกูลหาน! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ลี่อินหันไปมองต้นเสียง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที เธอกำลังรอให้พวกปลิงพวกนี้วิ่งเข้ามาหาเรื่องพอดี แต่ก่อนที่ลี่อินจะได้ก้าวออกไปจัดการ หานหยางกลับก้าวมาขวางหน้าเธอไว้ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามน่ากลัว ดวงตาดำสนิทวับวามด้วยความกรุ่นโกรธ เขาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน “ถอยไป... เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ลี่อินกะพริบตาปริบ ๆ มองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ยืนหยัดปกป้องเธออย่างดุดัน รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นที่มุมปาก... ดูท่าว่าสามีทหารคลั่งรักคนนี้ จะเริ่มออกอาการหวงภรรยาขึ้นมาบ้างแล้วสินะคะ! ครืน... เสียงประตูไม้หน้าบ้านถูกถีบจนกระเด็นหลุดจากวงกบโดยฝีมือของแม่สามีใจร้าย พร้อมกับบุคคลที่ไม่คาดฝันอีกคนหนึ่งที่ก้าวตามหลังเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์... บุคคลที่ทำให้ลี่อินต้องหรี่ตาลงทันทีด้วยความตกใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" ด้วยดีเสมอมานะคะ!