วางแผนแปรรูปอาหารสร้างแบรนด์

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันไม่ได้แค่เอาบัญชีหนี้เก่ามาตีแผ่หน้าสถานีตำรวจแน่ค่ะ แต่ฉันจะทำให้ตระกูลหานของพวกคุณไม่มีที่ยืนในอำเภอเป่ยเจียงอีกต่อไป" น้ำเสียงของไป๋ลี่อินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดน้ำแข็ง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เลขาฯ หลี่รีบเก็บเอกสารลับใส่แฟ้มด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะโค้งคำนับให้สามีภรรยาตระกูลหานอย่างไม่ไว้หน้า ส่วนญาติจอมสูบเลือดที่เคยยืนผยองเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนนี้เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น คล้ายสุนัขจนตรอกที่ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ ประตูไม้สนถูกปิดลงอย่างหนักแน่น เสียงกลอนลงกล็อกจากด้านในเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ตัดขาดความวุ่นวายภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง หานหยางยังคงสบตากับภรรยาตัวน้อยนิ่ง ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มไหววูบเล็กน้อยด้วยประกายความชื่นชมที่ยากจะซ่อนเร้น มือหนายื่นออกไปหมายจะโอบเอวบาง แต่ลี่อินกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับยกมือขึ้นห้ามปรามพลandส่งค้อนวงงามให้หนึ่งที "อย่ามาทำเป็นเนียนนะคะผู้กองหาน เรื่องสะสางบัญชีหนี้สินกับพวกญาติเปรตพวกนั้นจบแล้ว แต่บัญชีที่สามีอย่างคุณแอบซ่อนความลับไว้ล่ะคะ... เมื่อไหร่จะยอมคายออกมาหมด?" ลี่อินหรี่ตามองพลandกอดอกแน่น ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านกลับทรงพลังยิ่งกว่าผู้บัญชาการกองพล หานหยางหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดู เขาขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายฝุ่นดินและบุคลิกของชายชาติทหารลอยเข้าแตะจมูก "ผมมีความลับอะไรกับภรรยาเล่า มีเพียงเรื่องในค่ายทหารที่พูดไม่ได้เท่านั้นแหละ... แต่ถ้าภรรยาอยากรู้เรื่องบนเตียง ผมพร้อมรายงานโดยละเอียดตลอดคืนเลยนะ" "คนฉวยโอกาส!" ลี่อินอดไม่ได้ที่จะตีมือหนาที่ยื่นมาแตะพวงแก้มแดงก่ำของเธอเบาๆ แม้ปากจะต่อว่า แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เคมีหวานละมุนที่อบอวลอยู่รอบตัวทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ทว่า ในฐานะเชฟสาวมือหนึ่งจากโลกยุคปัจจุบันและเจ้าของซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติฟาร์มสมองเพชร เธอรู้ดีว่าเวลาคือเงินเป็นทอง ในยุค 80 ที่เศรษฐกิจกำลังเปลี่ยนผ่าน โอกาสทางธุรกิจไม่ได้รอใคร "พอเลยค่ะ เลิกหยอกล้อได้แล้ว งานใหญ่รอเราอยู่" ลี่อินดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเป็นประกายมุ่งมั่น "ไหนๆ คุณก็ลางานมาช่วยฉันจัดการเรื่องพวกนี้แล้ว วันนี้เรามาเริ่มต้นแผนการที่เราคุยกันไว้... การแปรรูปอาหารเพื่อสร้างแบรนด์อย่างจริงจังค่ะ!" หานหยางมองท่าทีจริงจังของภรรยาแล้วก็ได้แต่ยิ้มรับ เขาพยักหน้ารับคำอย่างตามใจ ไม่ว่าภรรยาจะสั่งให้ทำอะไร เขาก็พร้อมลุยไม่ถอยอยู่แล้ว ภายในห้องครัวกว้างขวางของบ้านพักนายทหาร กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อหมูชั้นดีลอยอบอวลไปทั่ว ไป๋ลี่อินจัดการดึงเอาเนื้อหมูสันนอกและสามชั้นคุณภาพเยี่ยมออกจากมิติพิเศษ เนื้อหมูสีชมพูสดใสไร้สารเร่งเนื้อแดง ถูกหั่นเป็นชิ้นหนาขนาดพอเหมาะด้วยฝีมือการใช้มีดที่ฉับไวและแม่นยำราวกับศิลปิน "หานหยาง คุณช่วยเอาเกลือ น้ำตาลทรายแดง พริกไทยป่นคั่วหอมๆ และรากผักชีตำละเอียดมาผสมรวมกันในอ่างผสมใบใหญ่ให้หน่อยค่ะ" เสียงใสสั่งการอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวยาวสวมถุงมือพลาสติกคลุกเคล้าเครื่องปรุงรสสูตรลับเฉพาะลงไปในเนื้อหมูอย่างถึงพริกถึงขิง เคล็ดลับความอร่อยระดับตำนานของ "หมูแดดเดียวสูตรมิติฟาร์ม" ไม่ได้อยู่แค่ที่วัตถุดิบ แต่มันคือการหมักด้วยซอสลับจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติที่ช่วยดึงรสชาติอูมามิธรรมชาติออกมาโดยไม่ต้องพึ่งผงชูรส ลี่อินนวดเนื้อหมูทิ้งไว้ในอ่างเคลือบโบราณเป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม เพื่อให้เครื่องปรุงซึมลึกเข้าสู่ทุกอณูของเนื้อ ระหว่างรอเนื้อหมูเข้าที่ เธอก็หันมาจัดการกับโปรเจกต์สำคัญชิ้นที่สอง นั่นคือ "พริกน้ำปลาสูตรเด็ดบรรจุขวด" สำหรับส่งขายส่งในตลาดมืดและร้านค้าสหกรณ์ในตัวเมือง พริกขี้หนูสวนสีเขียวแดงสดจากแปลงเกษตรในมิติ ที่ทั้งกรอบ เผ็ดร้อน และหอมกลิ่นพริกแท้ๆ ถูกเด็ดขั้วและล้างทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน ลี่อินซอยพริกบางๆ คลุกเคล้ากับกระเทียมจีนกลีบเล็กซอยละเอียด บีบน้ำมะนาวคั้นสดๆ ที่ให้ความหอมเปรี้ยวละมุน และราดด้วยน้ำปลาแท้ชั้นดี เติมความกลมกล่อมด้วยน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวเค็มหวานกำลังพอดี หานหยางยืนมองภรรยาจัดการทุกอย่างด้วยความทึ่ง ดวงตาคมจ้องมองรอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าเนียนใสของเธอ ชายหนุ่มช่วยต้มขวดแก้วฆ่าเชื้อโรคตามที่ภรรยาบัญชาการอย่างแข็งขัน มือใหญ่ที่เคยจับปืนและบัญชาการรบ บัดนี้กลับบรรจงตักพริกน้ำปลาสีสันน่ารับประทานกรอกใส่ขวดแก้วใสทีละขวดอย่างระมัดระวัง "กลิ่นหอมนี่มันอะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำของหานหยางเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่เขาสูดกลิ่นหอมยวนใจของพริกน้ำปลาและกลิ่นเครื่องเทศหมูแดดเดียวยามที่เริ่มนำไปเรียงตากบนตะแกรงไม้ไผ่สานใต้แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย กลิ่นหอมเย้ายวนของกระเทียมเจียวอ่อนๆ พริกสด และน้ำปลาชั้นดี ผสมผสานกับกลิ่นหอมเครื่องเทศหมักหมู ลอยฟุ้งกระจายข้ามรั้วบ้านพักนายทหารออกไปตามสายลม ปะทะจมูกของเพื่อนบ้านและบรรดาแม่บ้านทหารที่เดินผ่านไปมาจนต้องหยุดฝีเท้าและกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ ลี่อินหยิบขวดพริกน้ำปลาขวดแรกที่ปิดฝาแน่นหนาขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ พร้อมกับติดป้ายกระดาษคราฟท์สีน้ำตาลเรียบหรูที่เขียนด้วยลายมือภาษาจีนตัวบรรจงสวยงามว่า: *'พริกน้ำปลาสูตรเด็ด - ตรากระท่อมไผ่'* นี่คือจุดเริ่มต้นของอาณาจักรธุรกิจอาหารในยุค 80 ของเธอ! "สำเร็จไปหนึ่งขั้น..." ลี่อินพึมพำกับตัวเองด้วยความพึงพอใจ เธอยืดตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ยืนส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเปี่ยมไปด้วยความชื่น *ก๊อกๆๆ!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงตะโกนโวยวายด้วยน้ำร้อนรนของทหารยามหน้าค่ายที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดอยู่หน้าบ้าน "ผู้กองหาน! คุณลี่อิน!แย่แล้วครับ! มี... มีคนกลุ่มใหญ่บุกมาที่หน้าค่าย อ้างว่าเป็นตัวแทนสหกรณ์การค้าในเมือง ต้องการมาขอพบเจ้าของสูตรหมูแดดเดียวและพริกน้ำปลาที่กำลังเป็นข่าวลือหนาหูตอนนี้ครับ!" หานหยางขมวดคิ้วมุ่นทันที ส่วนไป๋ลี่อินชะงักมือที่กำลังถือขวดพริกน้ำปลา ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ข่าวกระจายเร็วกว่าติดจรวดเสียอีก และดูเหมือนว่า "ปลาตัวใหญ่" จะมาติดเบ็ดเร็วกว่าที่คาดคิดเสียด้วย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ