จดหมายปริศนาจากค่ายทหาร

เสียงกระแทกประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังปึงปังจนไก่ในเล้าข้างบ้านแตกตื่นกระพือปีกพั่บๆ ลี่อินไม่แม้แต่จะชายตามองต้นตอของเสียงนั้น มือเรียวบางยังคงบรรจงใช้แปรงขนอ่อนปัดฝุ่นแป้งสาลีออกจากถาดอบไม้ไผ่ด้วยความนิ่ง คำเตือนของเฒ่าแก่โกดังยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *“มีคนของท่านผู้นั้นไปเห็นเข้า และกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านหลังนี้เดี๋ยวนี้”* ท่านผู้นั้นที่ชาวบ้านต่างหวาดผวา... นายอำเภอคนใหม่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคงครัดและเบื้องหลังอันทรงอิทธิพลจากเมืองหลวง "เปิดประตู! ไป๋ลี่อิน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแอบซุกซ่อนสินค้าผิดกฎหมายไว้หลังโกดังสินค้าชุมชน!" เสียงตะโกนแหบแห้งแต่เปี่ยมด้วยความสะใจของป้าสะใภ้ใหญ่ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่พังประตูกระท่อมเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ลี่อินวางแปรงในมือลงช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับฉายแววเยືือกเย็นจนผู้มาเยือนต้องชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว "อ้าว นึกว่าใครที่ไหน ป้าใหญ่... ลานบ้านฉันไม่ใช่ตลาดสดนะคะ อยากจะเข้ามาส่งเสียงโวยวายตามอำเภอใจโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้ รังเกียจว่ากฎหมายบ้านเมืองจะไม่มีอยู่ในสายตา หรือว่าสมองของท่านเสื่อมถอยจนจำไม่ได้ว่านี่คือเคหสถานส่วนบุคคลกันแน่คะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่หน้าชาวาบ นางถลึงตาใส่สะใภ้รองที่เคยอ่อนแอคนนี้ด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะผายมือให้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสากลเนี๊ยบกริบผู้หนึ่งก้าวขึ้นมาด้านหน้า "ท่านเลขาฯ หลี่ นี่แหละค่ะคน ๆ นี้! แอบลักลอบผลิตสินค้าแปรรูปและกระจายสินค้าโดยไม่ผ่านสหกรณ์ แถมยังมีข่าวลือหนาหูว่าสินค้าพวกนั้นใช้ส่วนผสมต้องห้ามจากแดนใต้ ท่านต้องจัดการให้เด็ดขาดนะคะ!" เลขาฯ หลี่ ปรายตามองลี่อินตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและระแวดระวัง เขาคือมือขวาของท่านนายอำเภอผู้ตรวจการ กลิ่นอายอำนาจข้าราชการระดับสูงแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน "คุณไป๋ลี่อินสินะครับ... เราได้รับรายงานว่าคุณมีการกระทำความผิดฐานค้ากำไรเกินควรและกระจายสินค้าหนีภาษี ขอความร่วมมือให้เปิดห้องเก็บของและโกดังหลังบ้านให้เราตรวจสอบเดี๋ยวนี้" เลขาฯ หลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ลี่อินแย้มยิ้ม เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านไม่ได้ลดทอนสง่าราศีของเธอลงเลยแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปใกล้เลขาฯ หลี่ทีละก้าว จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ตรวจสอบหรือคะ? ด้วยอำนาจใด หรือว่าเป็นเพราะคำยุยงของคนตระกูลไป๋ที่จ้องจะฮุบกิจการบะหมี่แห้งของฉันกันแน่? ท่านเลขาฯ หลี่คะ ในฐานะข้าราชการผู้ทรงเกียรติ ท่านคงไม่ใช้เวลาราชการมาฟังคำนินทาของชาวบ้านแล้วบุกรุกบ้านเรือนประชาชนอย่างไร้หมายค้นหรอกนะคะ... หรือว่ากฎหมายยุคนี้เปลี่ยนไปแล้ว?" คำพูดที่ฉาดฉานและมีเหตุผลทำให้เลขาฯ หลี่หน้าตึงขึ้นมาทันที เขากัดฟันกรอด กำลังจะอ้าปากสั่งให้ลูกน้องพังประตูเข้าไป แต่ทว่า... *ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้าน บรรยากาศรอบตัวพลันกดดันจนทุกคนต้องหุบปากเงียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ตรงแน่วราวกับเสาหินทำให้รัศมีของนายทหารหนุ่มแผ่ขยายออกไปจนคนในบ้านต้องหายใจไม่ทั่วท้อง หานหยาง... เขากลับมาแล้ว! ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกทีละคนด้วยแววตาดุจพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาตัวน้อยที่ยืนสง่านิ่งอยู่กลางวงล้อม เขารีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ ดึงร่างบางมาหลบไว้ข้างกายด้วยท่าทีปกป้องอย่างชัดเจน "ภรรยาผม... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างทรงพลัง เลขาฯ หลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นว่าเป็นนายทหารยศสูงจากกองพลรบพิเศษที่เพิ่งสร้างผลงานโดดเด่นจนเบื้องบนจับตามอง "ผู้กองหาน... นี่เป็นเรื่องการตรวจสอบ..." "ต่อให้เป็นท่านนายอำเภอมาเอง ถ้าไม่มีหมายค้นอย่างเป็นทางการ ก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในบ้านของผมแม้แต่ก้าวเดียว!" หานหยางตัดบทเสียงกร้าว แววตาคมปลาสบมองเลขาฯ หลี่อย่างไม่เกรงกลัว บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดทำอะไรไม่ถูก นางไม่คิดว่าสามีของนังตัวดีคนนี้จะกลับมาเร็วกว่ากำหนด หานหยางไม่ได้สนใจคนพวกนั้น สายตาของเขาหันกลับมามองภรรยาด้วยความห่วงใยระคนกังวล มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มเบา ๆ ก่อนจะหยิบซองจดหมายยับยู่ยี่ออกจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ ยื่นให้ลี่อิน "ลี่อิน... นี่คือจดหมายจากค่ายทหารที่ส่งมาถึงพี่เมื่อวานนี้" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันทีเมื่อพูดกับเธอ "เนื้อหาในจดหมาย... มีคนส่งข่าวเรื่องที่มีคนพยายามใส่ร้ายป้ายสีเธอที่เมืองหลวง และท่านผู้นำกองพลต้องการให้เราย้ายไปอยู่ค่ายทหารด้วยกันทันทีที่เคลียร์เรื่องนี้จบ" ลี่อินรับซองจดหมายมาเปิดอ่าน กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือทีละบรรทัด รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับมาปรากฏอีกครั้งอย่างมีความหมาย ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังสนใจเรื่องจดหมายฉบับนั้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานจากพลทหารติดตามที่ยืนเฝ้าหน้าบ้าน "ผู้กองครับ! มีโทรเลขด่วนพิเศษส่งตรงจากหน่วยข่าวกรองทหาร... แจ้งว่ามีคำสั่งลับเฉพาะกิจ ส่งตรงถึงคุณไป๋ลี่อินครับ!" หานหยางและลี่อินสบตากันนิ่ง ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเลขาฯ หลี่และญาติจอมสูบเลือดที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่มุมห้อง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ