ความเข้าใจผิดใต้แสงจันทร์

เสียงครางต่ำในลำคอด้วยความหงุดหงิดของหานหยางดังขึ้น แข่งกับเสียงหรีดหร่ำยามค่ำคืนที่ระเบียงเรือนไม้ ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยเงาสลัวของแสงจันทร์สาดส่องผ่านรอยแตกของหน้าต่างกระดาษ ในมือหนาของนายทหารหนุ่มกำถุงผ้าสีตุ่นที่บรรจุธนบัตรปึกใหญ่เอาไว้แน่นจนยับย่น ตัวเลขยอดเงินจากการขายน้ำพริกสูตรลับและผลไม้ป่าแปลกประหลาดในตลาดมืดวันนี้... มันมากมายเสียจนคนหาเช้ากินค่ำอย่างเขาต้องรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน มากมายเกินกว่าที่ภรรยาผู้เคยเป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านอ่อนแอ จะหามาได้ด้วยการเข้าป่าเก็บฟืนหรือถักนิตติ้งตามมีตามเกิด! "ไป๋ลี่อิน... เธอไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหนกันแน่" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความมืด ดวงตาคมกริบฉายแววระแวงสงสัยที่ถูกกดทับไว้ด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ภาพเงาร่างระหงของภรรยาที่นับวันยิ่งเปล่งประกายงดงาม ผิวพรรณผุดผ่องราวกับคุณหนูในเมืองหลวง ทั้งยังมีฝีมือทำอาหารเลิศรสจนคนทั้งหมู่บ้านต้องยอมสยบ... ยิ่งคิดหัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มก็ยิ่งปวดหนึบ ความหวาดกลัวที่ว่าวันหนึ่งเธอจะบินหนีหายไปจากบ้านหลังเล็กๆ นี้ เพราะมี 'ชายอื่น' คอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลังความมั่งคั่งกะทันหันนี้ กัดกินหัวใจเขาจนแทบคลั่ง ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของบุรุษแปลกหน้าที่ดังลอดเข้ามา "คุณลี่อินครับ... ของที่สั่งรอบดึกมาส่งแล้วครับ รบกวนเปิดรับด้วยนะคร้า—" ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง ประตูไม้ก็ถูกกระชากเปิดผางด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด หานหยางก้าวพรวดพราดออกมาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดั่งเสือร้ายจ้องเขม็งไปยังร่างเงาของบุรุษแปลกหน้าในชุดเสื้อคลุมสีเข้มที่ยืนอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่หน้าบ้านทันที "แกเป็นใคร! ดึกดื่นป่านนี้ยังกล้ามาหาภรรยาชาวบ้านถึงหน้าเรือน คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไงไอ้หน้าตัวเมีย!" หานหยางคำรามลั่น เสียงห้าวทรงพลังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณจนไก่ในเล้าข้างบ้านส่งเสียงร้องตื่นตระหนก มือหนาพุ่งไปคว้าคอเสื้อของชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น ความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำจนสติสัมปชัญญะขาดผึ่ง ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องนอนก็เปิดผางตามออกมา พร้อมกับร่างของไป๋ลี่อินที่สวมชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มบิดเบี้ยวด้วยความงัวเงียและโทสะที่พุ่งทะยานยิ่งกว่าไฟบรรัลกัลป์ "หานหยาง! นายแหกปากเห่าหอนอะไรกลางดึกยะ! คนจะหลับจะนอนรำคาญไม่รู้หรือไง!" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดตะคอกกลับทันควัน ก่อนที่ดวงตากลมโตจะกวาดไปเห็นภาพสามีตัวดีกำลังกำคอเสื้อของ 'ระบบส่งสินค้าด่วนอัตโนมัติ' ในร่างเงาโฮโลแกรม (ที่เธอบังคับให้ตั้งค่าเป็นรูปเงาคนเพื่อความแนบเนียนในการจัดส่งพัสดุมิติพิเศษยามวิกาล) สติของเชฟสาวมือหนึ่งจากโลกยุคปัจจุบันก็ตัดขาดสะบั้นลงในทันที *ให้ตายเถอะ! นี่ตาบ้านี่คิดว่าเธอมีชู้จริงๆ น่ะเหรอ?!* ลี่อินสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาทีเพื่อระงับอารมณ์เดือดดาล แต่ดูเหมือนฮอร์โมนและความเหนื่อยล้าจากการทำยอดขายในซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติจะทำให้เธอหมดความอดทน ร่างเพรียวหันขวับไปคว้า 'กระทะเหล็กหล้า' ใบใหญ่ที่เธอจงใจวางไว้ใกล้เตาไฟสำหรับทำอาหารเช้ามืดวันพรุ่งนี้ขึ้นมาถือไว้มั่น "ภรรยา... เธอกล้าซ่อนชู้ถึงขนาดให้มันมาส่งของลับหลังฉันอย่างนั้นเหรอ ลี่อิน! เธอกล้าดียังไงเอาเงินสกปรกนี่เข้าบ้านเรา!" หานหยางหันมาตวาดใส่ภรรยาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หัวใจของนายทหารผู้ไม่เคยกลัวเกรงต่อกระสุนปืนในสนามรบ กลับต้องมาแตกสลายลงตรงหน้าหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ลี่อินแค่นAเสียงหัวเราะในลำคอ "หึ! ชู้บ้าบออะไรของนายยะ ตาบ้านี่! สมองนายมีแต่กล้ามเนื้อกับน้ำต้มกระดูกหมูหรือไงถึงคิดอะไรต่ำตมแบบนี้!" "แล้วเงินปึกโตนี่มาจากไหน! ข้าวของเครื่องใช้แปลกๆ ในครัว อาหารเลิศรสพวกนั้น... ถ้าไม่ใช่เพราะมีผู้ชายคนอื่นคอยเปย์ให้เธอ เธอจะหาปัญญาที่ไหนมาซื้อได้ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้!" หานหยางชี้ไปยังถุงเงินในมือด้วยความคับแค้นใจ แววตาแดงก่ำสะท้อนความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด เปรี๊ยะ! เส้นความอดทนของไป๋ลี่อินขาดผึ่งลงสนิท ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอันตราย เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวสามีร่างหนาที่สูงใหญ่กว่าเกือบหนึ่งช่วงตัวโดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "อยากรู้ใช่ไหมว่าเงินมาจากไหน... งั้นก็รับนี่ไปเคลียร์สมองให้มันสว่างซะก่อนเถอะไอ้สามีเฮงซวย!" สิ้นเสียงหวีดหวาน กระทะเหล็กหล้าหนักอึ้งในมือของลี่อินก็ถูกตวัดเหวี่ยงเป็นวงโค้งด้วยพละกำลังทั้งหมดที่สะสมมาจากการยกกระทะเหล็กผัดผัดไฟแดงในภัตตาคารระดับมิชลิน ลมพัดหวีดหวิวผ่าความเงียบสงบยามราตรี ทิศทางพุ่งตรงไปที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของนายทหารหนุ่มผู้คลั่งรักอย่างแม่นยำราวจจับวาง! หานหยางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าร้อนผ่าวสัมผัสได้ถึงกระแสลมคมกริบที่แหวกลมเข้ามา ร่างกายตามสัญชาตญาณทหารหาญพยายามจะหลบหลีก แต่ความเร็วของภรรยาที่โกรธจัดกลับเหนือความคาดหมายเสียจนน่ากลัว! ปึง—! เสียงโลหะกระทบเข้ากับวัตถุบางอย่างดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเรือนไม้ พร้อมกับร่างของหานหยางที่เซถอยหลังไปหลายก้าว รสชาติฝาดคอและความมืดมิดที่วูบวาบขึ้นมาในหัวทำให้เขาต้องอ้าปากค้างด้วยความมึนงง ทว่า... ก่อนที่กระทะใบที่สองจะตามมาประทับรอยบนหน้าผากของสามีผู้หึงจนตาบอด ไป๋ลี่อินกลับต้องชะงักกึก เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติและแสงไฟปริศนาจากความมืดหลังรั้วบ้านสาดส่องเข้ามา พร้อมกับร่างของใครบางคนยืนปรบมือช้าๆ อยู่ตรงนั้น! "โอ้โฮ... ดูเหมือนพี่สะใภ้รองจะต้อนรับสามีด้วยวิธีที่เร่าร้อนเสียจริงนะขอรับ น่าสนุกชะมัด..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างชีวิตใหม่ไปกับลี่อินและร่วมลุ้นไปกับก้าวสำคัญของหานหยางในครั้งนี้นะคะ!