การปะทะคารมกับทายาทขุนนาง

"นายมันบ้าหรือไง เรย์! การใช้เวทเสริมพลังกายห่อหุ้มรากไม้น่ะ มันเป็นวิธีของพวกไร้สมองชัดๆ ถ้าเปลือกไม้ระเบิดขึ้นมา แรงสะท้อนจะฉีกแขนขวาของนายขาดเป็นวิ่นนะเว้ย!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของพงไพรโบราณ ไคล์ยืนกอดอก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองผมด้วยแววตาดุดันที่ผสมผสานระหว่างความโกรธและความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ดูเหมือนว่าบทเรียนภาคสนามภาคปฏิบัติของผม จะไม่ได้จบลงแค่การเก็บสมุนไพรซะแล้วสิครับ... ผมถอนหายใจเบาๆ ปัดเศษดินออกจากเสื้อคลุมอัศวินฝึกหัดสีเข้ม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเคยชิน ไม่ใช่เพราะผมไม่รู้ถึงอันตราย แต่เป็นเพราะผมคำนวณมันไว้อย่างดีแล้วต่างหาก "ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น รากไม้กินคนระดับสามตัวนี้ก็คงเขมือบขาข้างซ้ายของนายไปถึงสะโพกแล้วล่ะครับ คุณชายไคล์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้แววหวาดหวั่น "อีกอย่าง แรงสะท้อนที่นายว่าน่ะ ฉันคำนวณทิศทางสลายแรงไว้หมดแล้ว ไม่งั้นแขนฉันคงไม่ได้มานั่งขัดตาสนายอยู่ตรงนี้หรอกนะ" "นาย..." ไคล์กัดฟันกรอด ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำด้ามดาบประจำตระกูลแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "มั่นใจนักนะ! คิดว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือหรือไงวะ นี่มันป่าเวทมนตร์เขตอันตรายระดับ B นะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นหลังหอพัก!" "ฉันไม่ได้บอกว่าเป็นยอดฝีมือสักหน่อย แต่สถานการณ์เฉพาะหน้าแบบนี้ ตำราเล่มไหนในห้องสมุดก็ช่วยนายไม่ได้หรอกครับ... นอกจากการประยุกต์ใช้" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามกางเกงออกอย่างใจเย็น แม้ส่วนสูงของเราจะไล่เลี่ยกัน แต่บรรยากาศรอบตัวไคล์ในตอนนี้คุกรุ่นราวกับเตาหลอมเหล็กที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ พวกเราจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่เริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ หมอกสีครามจางๆ เริ่มลอยต่ำลงปกคลุมพื้นดิน กลิ่นอายของมานาที่ปั่นป่วนทำให้แผ่นหลังของผมเย็นวาบโดยไม่รู้ตัว อันที่จริง... ต้นเหตุความขัดแย้งของเรามันก็แค่เรื่องวิธีการจัดการกับฝูง 'เงาพฤกษา' ที่ดักซุ่มโจมตีเมื่อสิบนาที Go ไคล์ในฐานะทายาทตระกูลขุนนางอัศวินสายเลือดบริสุทธิ์ ยึดมั่นในตำราและกระบวนท่ามาตรฐานที่ถูกฝึกฝนมาอย่างเคร่งครัด ทุกย่างก้าวต้องสมบูรณ์แบบ ท่วงท่าต้องสง่างามตามแบบฉบับอัศวินชั้นสูง ในขณะที่ผม... เรย์ เด็กหนุ่มสามัญชนที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยการผสมผสานเวทมนตร์พื้นฐานเข้ากับไหวพริบข้างถนน ผมเลือกวิธีที่ "นอกกรอบ" และบางครั้งก็ดูไร้ระเบียบในสายตาของคนหัวโบราณอย่างเขา "ถ้าพวกเรายังยืนเถียงกันเรื่องทฤษฎีเวทอยู่ตรงนี้ อีกไม่นาน... ฉันว่าเราคงได้กลายเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้พวกนี้จริงๆ แน่ครับ" ผมเหลือบสายตาไปมองแนวพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า เงาสلัวนับสิบกำลังขยับไหวอย่างน่ากลัว ดวงตาสีแดงฉานนับคู่ปรากฏขึ้นในความมืดมิด ไคล์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่กดดันเข้ามา เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะตวัดดาบในมือออกตั้งรับอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของนักสู้เลือดบริสุทธิ์ตื่นตัวขึ้นทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับอันตรายร่วมกัน "ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะเรย์... จบเรื่องนี้เมื่อไหร่ นายต้องอธิบายเรื่องทฤษฎีบ้าๆ นั่นให้ฉันฟังอย่างละเอียดแน่!" ไคล์พูดลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ "ยินดีเสมอครับ คุณชาย... แต่ตอนนี้ ช่วยระวังหลังให้ผมหน่อยนะ ไคล์" ผมยกมือขึ้น รวบรวมสมาธิเบาๆ แสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายขึ้นที่ปลายนิ้ว ทฤษฎีเวทต้องห้ามบทที่สามที่ศาสตราจารย์ลูเนียเคยกระซิบเตือนไว้ในห้องทำงานส่วนตัวผุดขึ้นมาในหัว... ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเราก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รากไม้ขนาดยักษ์พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินราวกับอสรพิษคลั่ง บรรยากาศรอบตัวดิ่งลงสู่ความมืดมิดในพริบตา พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งป่าเวทมนตร์— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยคุกคามพิเศษ "ผู้พิทักษ์แห่งรากโบราณ" กำลังตื่นจากการหลับใหล... อัตราการรอดชีวิต 3.4%] ดวงตาของผมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในหัว... งานนี้ท่าจะสนุกเกินคาดซะแล้วสิครับ โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์เสมอนะครับ