การประลองประจำเดือน

..."เรย์... เจ้าหาเจอแล้วสินะ... ของขวัญที่ข้าฝากไว้..." เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับล่องลอยมาจากห้วงมิติอื่นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรย์ ทว่าสนามประลองเวทภาคสนามอันกว้างใหญ่ไพศาล กลับเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครมของฝูงชนนับพันที่กำลังส่งเสียงเชียร์กึกก้องจนกลบทุกสรรพเสียงรอบตัว เรย์สะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อเรียกสติกลับคืนมา สายตาคมกริบมองตรงไปยังคู่ต่อสู้เบื้องหน้า—บารอน โฮเวิร์ด รุ่นพี่ปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องเวทมนตร์สายทำลายล้างและพละกำลังอันดิบเถื่อน บรรยากาศรอบตัวของรุ่นพี่โฮเวิร์ดถูกปกคลุมด้วยออร่ามานาสีแดงฉานที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศบิดเบี้ยว "เด็กปีหนึ่งหน้าอ่อนอย่างเจ้า คิดจริงๆ หรือว่าจะยืนหยัดอยู่บนสังเวียนนี้ได้เกินสามกระบวนท่า?" โฮเวิร์ดหัวמיรúcในลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน พร้อมกับกระชับดาบใหญ่เคลือบมานาในมือแน่น เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอรูปเฟืองเวทมนตร์โบราณที่ซ่อนอยู่ใต้เครื่องแบบอัศวินฝึกหัดสัมผัสความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในผิวหนัง มันคือสิ่งหลงเหลือจากเหตุการณ์ในห้องใต้ดินเมื่อคืนก่อน และเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เขารับรู้ถึง "ความผิดปกติ" บางอย่างในระบบมานาของสนามประลองแห่งนี้ เปรี้ยง! เสียงระเบิดของมานาเปิดฉากการประลอง โฮเวิร์ดพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืนใหญ่ ดาบใหญ่ในมือเหวี่ยงเข้าใส่หมายปลิดชีพในดาบเดียว แรงกดดันมหาศาลทำให้เรย์รู้สึกหายใจติดขัด *เร็วมาก... และหนักหน่วงสมเป็นสายกำลัง* เรย์คิดในใจอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลคำนวณวิถีการโจมตีและอัตราการไหลเวียนของมานาในพริบตา หากเป็นนักเรียนทั่วไปคงเลือกที่จะหลบหลีกหรือกางโล่เวทมนตร์ต้านรับ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่โฮเวิร์ดคาดหวัง เพราะโล่พื้นฐานไม่มีทางทานทนแรงกระแทกนั้นได้อยู่แล้ว แต่เรย์ไม่ใช่คนประเภทที่จะเล่นตามกฎเดิมๆ "ไคล์... ดูให้ดีล่ะว่าฉันจะใช้ 'ทฤษฎี' ของนายยังไง" เรย์พึมพำเบาๆ ขณะที่หันไปมองมุมสนามซึ่งเพื่อนสนิทอย่างไคล์กำลังยืนลุ้นระทึกอยู่ แทนที่จะถอยหลัง เรย์กลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายเอี้ยวหลบคมดาบที่เฉียดผ่านหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเส้นผมสีน้ำตาลปลิวไสว แรงลมจากการเหวี่ยงดาบเฉือนเสื้อเครื่องแบบจนขาดวิ่น ทว่าเรย์กลับไม่สนใจแผลถลอกที่ต้นแขน มือขวาของเขายื่นออกไปสัมผัสกับพื้นสนามประลองที่ทำจากหินแกรนิตเสริมเวท *ระบบเวทมนตร์ประยุกต์: การถ่ายโอนแรงกระแทกผ่านโครงข่ายมานาใต้ดิน* "อะไรกัน!?" โฮเวิร์ดอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าดาบที่ควรจะฟันโดนร่างของเด็กหนุ่ม กลับแทงทะลุผ่านภาพติดตา (Afterimage) ไป และพลังงานมานาทั้งหมดที่เขาอัดแน่นไว้ กลับสะท้อนกลับขึ้นมาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าจนร่างของเขากระเด็นลอยถอยหลังไปหลายก้าว เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วอัฒจันทร์ ศาสตราจารย์ลูเนียที่นั่งสังเกตการณ์อยู่บนระเบียงหอคอยสูง ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววพึงพอใจและประหลาดใจระคนกัน นางเฝ้ามองเด็กหนุ่มคนนี้มาตลอด และรู้ดีว่าสิ่งที่เรย์เพิ่งทำไปไม่ใช่เวทมนตร์ระดับสูงที่เรียนกันในตำรา แต่มันคือการ "แฮก" โครงสร้างเวทสนามประลองด้วยความเข้าใจในหลักการทางกายภาพและเวทมนตร์พื้นฐานอย่างลึกซึ้ง "เด็กนั่น... ใช้หลักการสะท้อนแรงของสนามประลองมาเป็นเกราะกำบังงั้นเหรอ?" อาจารย์ผู้คุมสอบคนหนึ่งถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความทึ่ง บนสนามประลอง โฮเวิร์ดกัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีของรุ่นพี่ปีสามถูกท้าทายโดยเด็กปีหนึ่งต่อหน้าคนดูนับพัน "แก... อย่าได้ใจให้มันมากนักนะไอ้รุ่นน้องเวรตะไล!" โฮเวิร์ดรวบรวมมานาทั้งหมดเข้าสู่จุดศูนย์กลาง เกิดเป็นพายุเพลิงหมุนวนรอบตัว รัศมีความร้อนแผดเผาจนหินรอบข้างเริ่มหลอมละลาย นี่คือไม้ตายก้นหุ่ม "อัคคีทลายปฐพี" ที่แม้แต่อัศวินฝึกหัดปีสามก็ยังยากจะรับมือ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย ทว่าในวินาทีที่เปลวเพลิงกำลังพุ่งเข้าใส่ เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา [ตรวจพบการใช้พลังงานมานาเกินขีดจำกัด...] [เงื่อนไขพิเศษผ่าน: ปลดล็อก "ทฤษฎีเวทต้องห้าม" บทที่ 2 - การควบคุมสนามแม่เหล็กมานา] [คำเตือน: วัตถุแปลกปลอมกำลังเข้าใกล้ขอบเขตสนามประลอง... ระดับอันตราย: SSS] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เขาไม่ได้หวาดกลัวต่อพายุเพลิงที่กำลังถาโถมเข้ามาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เชื่อมต่อกับ "ของขวัญ" ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น วาดเป็นวงกลมกลางอากาศ มานาสีฟ้าครามบริสุทธิ์ผสมผสานกับประกายแสงสีดำสนิทแผ่พุ่งออกมาจากฝ่ามือจนกลายเป็นม่านพลังงานรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กปีหนึ่งคนใดจะทำได้ ตู้มมมมม! แรงปะทะระหว่างพายุเพลิงและม่านพลังงานสร้างคลื่นกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสนาม ฝุ่นควันตลบอบอวลบังทัศนียภาพจนมองไม่เห็นร่างของทั้งสองคน ท่ามกลางความเงียบงัดของผู้ชมที่ลุ้นระทึกจนแทบไม่กล้าหายใจ เมื่อควันจางลง ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนทำให้แม้แต่อาจารย์ผู้คุมสอบยังต้องอ้าปากค้าง เรย์ยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง ชุดเครื่องแบบยับเยินเล็กน้อยแต่ดวงตายังคงเปล่งประกายคมกล้า ในขณะที่รุ่นพี่โฮเวิร์ดทรุดตัวลงคุกเข่าหมดสติไปกับพื้น ดาบในมือหักเป็นสองท่อน และรอบตัวพวกเขาทั้งคู่... พื้นสนามหินแกรนิตถูกบิดเบี้ยวกลายเป็นลวดลายอักขระโบราณที่ส่องแสงเรืองรองน่าสะพรึงกลัว ทว่า ก่อนที่เสียงประกาศชัยชนะจะดังขึ้น ท้องฟ้าเหนือสนามประลองกลับมืดครึ้มลงฉับพลัน เมฆสีดำทะมุนก่อตัวขึ้นเป็นรูปวงกลมขนาดใหญ่ และจากใจกลางความมืดนั้นเอง เงาร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อนก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับจ้องมองตรงมาที่เรย์ราวกับกำลังรอคอยการกลับมาของใครบางคน... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับอัศวินฝึกหัดคนนี้เสมอนะครับ