การพบกันที่หอสมุดใต้ดิน

กลิ่นอับของกระดาษโบราณและละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างในความมืด คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรย์ไม่ได้เดินหลงเข้ามาในเขาวงกตใต้ดินอย่างไร้จุดหมาย แผ่นหินปูพื้นใต้รองเท้าบูทส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง เรย์ก้มมองแผนผังโรงเรียนเวทมนตร์เก่าคร่ำครึที่ไคล์แอบไปจารกรรมมาจากห้องพักครูเมื่อคืน มันเป็นลายแทงที่เต็มไปด้วยรอยขีดฆ่าและตัวเลขปริศนา แต่วัตถุประสงค์เดียวของเขาในยามวิกาลนี้ไม่ใช่การมาเดินเล่นชมสถาปัตยกรรม แต่เป็นการตามหา 'ตำราเวทมนตร์บทที่สาม' ที่หายสาบสูญ เพื่อใช้รับมือกับการประลองภาคปฏิบัติในวันพรุ่งนี้ "ให้ตายสิ ไคล์... นายนี่มันหาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นบ้าเลยนะ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยกตะเกียงเวทมนตร์ระดับต่ำขึ้นส่องทาง แสงสีฟ้าอ่อนสาดส่องกระทบกับชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ตั้งตระหง่านราวกับกำแพงยักษ์ บรรยากาศรอบตัวช่างวังเวงและเยียบเย็นจนน่าขนลุก ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกลืมเลือนไปจากประวัติศาสตร์ของสถาบันอัศวินแห่งนี้อย่างสมบูรณ์ ที่นี่คือ "หอสมุดใต้ดิน" เขตหวงห้ามระดับสูงสุดที่นักเรียนปีหนึ่งไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาใกล้ หากถูกจับได้ บทลงโทษคงไม่ใช่แค่การกักบริเวณธรรมดา แต่อาจหมายถึงการถูกไล่ออกจากสถาบันที่เขาเพิ่งดิ้นรนสอบเข้ามาได้ด้วยซ้ำ เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขากวาดสายตามองป้ายหมวดหมู่หนังสือที่หลุดลอกตามกาลเวลา นิ้วเรียวยาวไล่ไปตามสันหนังสือแต่ละเล่มอย่างระมัดระวัง สมองส่วนหน้าเริ่มคำนวณความเป็นไปได้และทฤษฎีเวทมนตร์ที่เคยร่ำเรียนมา เพื่อคาดเดาตำแหน่งที่ผู้ดูแลหอสมุดในอดีตน่าจะซ่อนตำราต้องห้ามเอาไว้ *ตามหลักการจัดเก็บตำราเวทมนตร์โบราณ... หมวดหมู่ธาตุความมืดมักจะถูกแยก0ออกไปต่างหากเพื่อป้องกันการรั่วไหลของพลังงานสะสม... ถ้าเช่นนั้น มันก็ควรจะอยู่ลึกเข้าไปหลังเสาหินต้นที่สี่...* ก้าวเท้าเดินต่อไปอย่างเงียบเชียบที่สุด ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะเอื้อมมือไปแตะสันหนังสือเล่มหนาที่ปกคลุมด้วยโซ่เหล็ก เสียงฝีเท้าแผ่วเบากลับดังขึ้นที่ด้านหลัง— *กริ๊บ...* หัวใจของเรย์กระตุกวาบ สัญชาตญาณอัศวินฝึกหัดกรีดร้องเตือนภัย เขากระโดดหลบเข้าหลืบมุมมืดระหว่างชั้นหนังสือทันที ลมหายใจถูกกลั้นไว้จนแทบไม่ 100% แสงตะเกียงในมือถูกหรี่ให้ดับสนิท เหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อม เขาสอดส่องสายตาผ่านช่องว่างระหว่างหนังสือเพื่อมองไปยังผู้มาเยือนยามวิกาล ที่กลางทางเดินสลัวร่างของใครบางคนกำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าแต่สง่างาม เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศด้านบน ชุดคลุมสีดำสนิทลากพื้นบ่งบอกถึงสถานะที่ไม่ธรรมดา และเมื่อเงานั้นหยุดยืนนิ่งอยู่หน้ากองหนังสือที่เรย์เพิ่งผ่านมา เรย์ก็แทบหยุดหายใจ ศาสตราจารย์ลูเนีย... อาจารย์ผู้ดูแลภาควิชาเวทมนตร์โบราณ ผู้ได้ชื่อว่าเป็น "ดอกกุหลาบน้ำแข็ง" ประจำสถาบัน ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด เย็นชา และไม่เคยปรานีใคร ยามนี้เธอกำลังถือเทียนไขโบราณที่เปลวไฟสีครามลุกโชนโดยไร้ควัน แววตาสีฟ้าอมเทาภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับเธอกำลังรู้ตัวว่ามีผู้บุกรุกแอบย่างกรายเข้ามาในอาณาเขตของเธอ "ออกมารab... เด็กน้อย" เสียงหวานทุศก์เอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถงใต้ดิน มันไม่ใช่คำถาม แต่เป็นประโยคคำสั่งที่ทรงพลังจนเรย์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนไหล่ เรย์เม้มริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางออก หากวิ่งหนีตอนนี้ โอกาสรอดเป็นศูนย์เนื่องจากพื้นที่นี้ซับซ้อนเกินไป แต่ถ้าออกไปยอมรับผิดตรงๆ ออนคอร์สของเขาคงจบลงตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม ทางเลือกเดียวคือการใช้ไหวพริบและสัจจะในการเจรจา ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากความมืดอย่างเปิดเผย แสงสลัวเผยให้เห็นรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่คมสบเข้ากับดวงตาคู่นคมกริบของอาจารย์สาวโดยไม่หลบเลี่ยง "สวัสดีครับ ศาสตราจารย์... ค่ำคืนนี้อากาศข้างนอกค่อนข้างหนาว ผมก็เลย... ออกมาเดินย่อยอาหารเสียหน่อยครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้ในใจจะรู้ดีว่าข้อแก้ตัวนี้ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย ลูเนียหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าช้าๆ เปลวไฟสีครามในมือเธอวูบไหวเล็กน้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว "เดินย่อยอาหาร... ถึงขั้นหลงเข้ามาในหอสมุดต้องห้ามชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดเนี่ยนะ นายช่างเป็นเด็กที่มีความพยายามในการดูแลสุขภาพเสียจริงนะ เรย์" เรย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเธอเอ่ยชื่อของเขาได้อย่างแม่นยำ "ท่านรู้จักผมด้วยเหรอครับ?" "นักเรียนปีหนึ่งที่กล้าใช้เวทมนตร์เสริมพลังลมสร้างพายุหมุนในคาบเรียนของศาสตราจารย์แบรดลีย์จนห้องเรียนเกือบพังพินาศ... ใครในสถาบันจะไม่รู้จักเจ้าตัวปัญหาอย่างเธอกันล่ะ" ลูเนียก้าวเข้ามาใกล้เรย์ทีละน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าลอยมาแตะจมูก ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกอันตรายราวกับพิษร้ายที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง "บอกเหตุผลที่แท้จริงมา ก่อนที่ฉันจะใช้เวทมนตร์พันธนาการส่งเธอไปให้คณะกรรมการวินัย" เรย์จ้องมองลูเนีย กลับพบว่าในแววตาที่เย็นชานั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น มันมีความอยากรู้อยากเห็นบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ และนั่นทำให้เขากล้าพอที่จะเสี่ยงเดิมพัน "ผมกำลังตามหาตำราเวทมนตร์บทที่สามครับ... พรุ่งนี้ผมมีประลองภาคปฏิบัติกับไคล์ ถ้าผมไม่มีทฤษฎีนั้น ผมไม่มีทางเอาชนะกระบวนท่าดาบอัศวินศักดิ์สิทธิ์ของเขาได้แน่นอน" เรย์ตอบตามความจริง น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง ลูเนียชะงักไปเล็กน้อย เปลวไฟสีครามหยุดนิ่ง เธอจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าครู่ใหญ่ ราวกับกำลังประเมินคุณค่าบางอย่างในตัวเขา "เธอกำลังบอกว่า... เธออยากจะเอาชนะทายาทตระกูลอัศวินชั้นสูงด้วยทฤษฎีเวทต้องห้ามที่แม้แต่รุ่นพี่ปีสามยังไม่กล้าแตะงั้นสินะ" ลูเนียแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ช่างเป็นความทะเยอทะยานที่โง่เขลาเสียจริง" "บางครั้ง... ความโง่เขลาก็เป็นทางเดียวที่จะสร้างปาฏิหาริย์ไม่ใช่เหรอครับ ศาสตราจารย์" เรย์สวนกลับทันควันด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ลูเนียหรี่ตามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้ "ตามมาสิ..." เรย์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "เอ๊ะ? ไปไหนเหรอครับ?" อาจารย์สาวหยุดเดินชั่วครู่โดยไม่หันกลับมามอง "ถ้าเธออยากได้ตำราเวทมนตร์บทที่สามนัก ก็ตามมา... ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจส่งเธอไปห้องขังใต้ดินจริงๆ" เรย์มองแผ่นหลังที่สะพายชุดคลุมสีดำนั้นด้วยความงุนงง แต่สัญชาตญาณบอกว่านี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ชายหนุ่มจึงรีบเร่งฝีเท้าก้าวตามอาจารย์สาวลึกลับลึกเข้าไปในความมืดมิดของหอสมุดใต้ดินยิ่งกว่าเดิม ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินผ่านชั้นหนังสือโบราณแถวสุดท้าย เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นซ้ำรอยเดิมที่ด้านหลัง... แต่มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ มันคือเสียงลากโซ่เหล็กกระทบพื้นหิน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากทักท้วง ลูเนียก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเขาแล้วกระชากให้หลบหลังเสาหิน พร้อมกับเสียงกระซิบที่เฉียบขาดที่ข้างหู "เงียบซะ... มีบางอย่างตื่นขึ้นมาแล้วในเขตหวงห้ามระดับ SSS..." (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในค่ำคืนนี้นะครับ