ความจริงที่เจ็บปวด

เอกสารเก่าคร่ำคร่าในแฟ้มหนังสีดำ ส่งกลิ่นอับของกาลเวลาและคราบหมึกจาง ๆ ที่ถูกเก็บงำไว้เบื้องหลังความเงียบงันของห้องทำงาน กรณ์จ้องมองลายมือหวัด ๆ บนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัวระรัวราวกับมีกลองศึกถูกตีอยู่ภายในอก ความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวยามวิกาลช่างน่าอึดอัด เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวไม่สามารถกลบเสียงลมหายใจอันติดขัดของเขาได้เลย "คุณกำลังคิดอะไรอยู่ กรณ์" เสียงของรัญยาٸดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสงบ ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเอกสารในมือเขา สลับกับใบหน้าของเขาที่ซีดเผือดลงทีละน้อย ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชเชียบ ราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะและพร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ กรณ์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาที่เคยมีความอบอุ่นและไว้เนื้อเชื่อใจ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงและเจ็บปวดลึกซึ้ง เอกสารแผ่นนั้นระบุชื่อผู้มีอำนาจในการอนุมัติงบประมาณลับเมื่อยี่สิบปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ห้องสมุดโบราณแห่งนี้ถูกเผาทำลาย และเป็นเหตุให้พ่อแม่ของเขาต้องจบชีวิตลงอย่างมีเงื่อนงำ และชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้ายด้วยลายเซ็นอันคุ้นตา... คือชื่อของบิดาบังเกิดเกล้าของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเวลานี้ "รัญยา..." กรณ์เปล่งเสียงออกมาแหบพร่า คล้ายคนหมดแรง "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง" รัญยาขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มักจะประดับอยู่บนริมฝีปากของเธอยามเผชิญหน้ากับข่าวใหญ่หายวับไป เหลือเพียงใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังเดินอยู่บนสนามประลองที่เต็มไปด้วยระเบิดเวลา "ฉันรู้ว่าคุณกำลังมองหาความจริง... เหมือนที่ฉันกำลังตามหามันอยู่เหมือนกัน" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่แฝงความสั่นเครือเล็กน้อยที่เล็ดลอดออกมาทางหางเสียง "แต่บางครั้ง ความจริงที่คุณพยายามไขว่คว้า มันอาจไม่ได้สวยงามอย่างที่คุณจินตนาการไว้ กรณ์" "สวยงามหรือ?" กรณ์แค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและหยาดหยัน "พ่อแม่ของผมต้องตายในกองเพลิง หลักฐานทั้งหมดถูกทำลายเพื่อปกปิดความโลภของคนกลุ่มหนึ่ง... และหนึ่งในคนที่อยู่เบื้องหลังความฉิบหายนั้น คือพ่อของคุณ!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาพุ่งชนความรู้สึกของคนฟังราวกับคมมีด รัญยาชะงักฝีเท้าลงทันที แววตาของเธอไหววับด้วยความเจ็บปวด เธอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน แม้เธอจะเคยคาดการณ์ไว้แล้วว่าสักวันความลับนี้จะถูกเปิดเผย แต่เมื่อมันมาถึงจริง ๆ ความหนักอึ้งของมันก็เกือบจะทำให้เธอทานทนไม่ไหว "คุณคิดว่าฉันรู้เรื่องนี้มาตลอดอย่างนั้นเหรอ?" รัญยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตานั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "ถ้าฉันรู้... ฉันจะยอมเอาตัวเองเข้ามาพัวพันกับคุณ เพื่อช่วยคุณรื้อฟื้นคดีนี้ขึ้นมาทำไมตั้งแต่แรก" "เพราะคุณอาจจะแค่อยากเข้ามาคุมเกม!" กรณ์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น ความอดทนที่สะสมมานานระเบิดออกมาในที่สุด "คุณเป็นนักข่าวที่ทะเยอทะยาน รัญยา! ข่าวใหญ่ระดับประเทศที่โยงใยถึงนักการเมืองระดับสูงและตระกูลผู้ทรงอิทธิพล มันคืองานชิ้นโบแดงของคุณไม่ใช่หรือไง การใช้ผมเป็นเครื่องมือในการเข้าถึงข้อมูล มันคุ้มค่ามากใช่ไหมล่ะกับความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ!" บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงสู่ความหนาบีบคั้น รัญยาไม่ได้โต้ตอบ เธอยืนนิ่งรับทุกคำกล่าวหาด้วยความเจ็บปวดที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตา ความเงียบระหว่างพวกเขายืดเยื้อยาวนาน ราวกับเข็มนาฬิกาหยุดเดิน กรณ์เองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กันที่ต้องเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ออกไป ความรู้สึกที่มีต่อเธอตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไม่ใช่เรื่องโกหก แต่นั่นยิ่งทำให้ความจริงข้อนี้เจ็บปวดเป็นทวีคูณ ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยถ้อยคำใดทำร้ายจิตใจกันไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบจากโถงทางเดินด้านนอกก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ทว่ามันไม่ใช่การเคาะเพื่อขออนุญาต หากแต่เป็นการมาเยือนของผู้ที่ไม่ได้รับเชิญ และไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในยามวิกาลเช่นนี้ รัญยาหน้าถอดสีทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น ขณะที่กรณ์หันขวับไปมองบานประตูไม้สักโบราณที่ค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ควรจะอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลใหญ่ในยามนี้ก้าวเข้ามา... แสงไฟสลัวสาดกระทบใบหน้าอันคุ้นเคยของผู้มาใหม่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบหยุดชะงัก "ดูเหมือนว่า... พ่อจะมาขัดจังหวะการสนทนาอันแสนออกรสของพวกเธอสินะ" ด้วยความเคารพรักจากใจจริง - นาโนบอทมาสเตอร์ -