การเผชิญหน้าครั้งแรก

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่วางลงบนโต๊ะไม้สักทองดังทึบ สะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาแพงลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืด กรณ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เพลิงก้าวเข้ามาทันที เขายังคงจดจ้องอยู่กับภาพถ่ายขาวดำใบเก่าในมือ ภาพของชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์นักวิทยาศาสตร์—บิดาของเขา—ผู้ซึ่งจมดิ่งลงสู่ความตายที่เต็มไปด้วยปริศนาเมื่อสองทศวรรษก่อน "คุณเก็บมันไว้มานานแค่ไหนแล้วครับ... รัญยา" เสียงของกรณ์ทุบทำลายความเงียบลงอย่างราบคาบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ก้าวร้าว แต่มันราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัว เป็นความสุขุมที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากความเจ็บปวดและความสงสัยที่กัดกินจิตใจมาเนิ่นนาน รัญยา ซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงาน ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างาม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เธอค่อยๆ ดึงเก้าอี้ตรงข้ามกรณ์ออกแล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างช้าๆ ราวกับผู้ควบคุมเกมที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "ความลับไม่มีในโลกหรอกนะครับ กรณ์... คุณก็รู้ดี" รัญยาเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความคมกริบราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ "โดยเฉพาะความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ซากปรักหักพังของโครงการวิจัยเมื่อยี่สิบปีก่อน" กรณ์ค่อยๆ วางภาพถ่ายในมือลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม สายตาคมกราบเงยขึ้นจดจ้องนัยน์ตาของหญิงสาวตรงหน้า ประกายในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่รอการชำระสะสาง "คุณไม่ใช่แค่นักข่าวธรรมดาอย่างที่คุณพยายามแสดงออกให้คนอื่นเห็น... เอกสารพวกนี้ ในมือของคุณมันควรจะเป็นข่าวหน้าหนึ่งที่สั่นสะเทือนวงการอนุรักษ์ แต่วันนี้มันกลับมาอยู่บนโต๊ะของผม พร้อมกับเงื่อนงำบางอย่างที่คุณจงใจทิ้งไว้" รัญยาไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนพนักพิงเก้าอี้ "ถ้าฉันต้องการแค่ตีพิมพ์เป็นข่าว ฉันคงทำไปนานแล้วล่ะครับ... แต่เรื่องบางเรื่อง มันมีมูลค่ามากกว่าแค่ตัวหนังสือบนหน้ากระดาษพิมพ์ และเหนือสิ่งอื่นใด... ฉันรู้ว่าคุณกำลังตามหาอะไรอยู่" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงถนัดตา แอร์คอนดิชั่นเนอร์ส่งเสียงฮัมเบาๆ ตัดกับความตึงเครียดที่แผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง กรณ์โน้มตัวไปข้างหน้าน้อย ใช้อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวที่กำลังปะทุในอก "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่รัญยา พ่อแม่ของผมต้องตายเพราะเอกสารชุดนี้ หรือว่า... คุณเองก็เป็นหนึ่งในคนที่อยู่เบื้องหลังความพินาศนั้น?" คำถามถูกยิงออกไปตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อมค้อม รัญยาชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง ดวงตาคู่สวยมองลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอยื่นมือไปแตะสันแฟ้มเอกสารสีดำช้าๆ "ถ้าฉันเป็นคนร้าย... ฉันคงไม่เอาหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดมาส่งให้คุณถึงมือหรอกนะครับ กรณ์" รัญยาถอนหายใจยาว แววตาไหววูบไปชั่วขณะราวกับกำลังซ่อนความหวาดกลัวบางอย่างไว้ภายใน "แต่ที่คุณพูดถูกคือ... ฉันกำลังสืบเรื่องเดียวกันกับคุณ และตอนนี้ คนที่ตามล่าเราไม่ได้มีแค่ตำรวจหรือผู้มีอิทธิพล แต่พวกมัน... กำลังจับตาดูทุกย่างก้าวที่เราขยับ" เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังลั่นขึ้นกะทันหัน แสงไฟสีแดงส้มกะพริบวาบไปทั่วอาคารสำนักงาน ความเงียบสงบถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ในเสี้ยววินาที รัญยาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด "แย่แล้ว... พวกมันเร็วกว่าที่เราคิด" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น ลุกขึ้นยืนตาม เขาคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแนบอก สัญชาตญาณเตือนภัยบอกให้รู้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ก้าวเท้าออกจากห้องทำงาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานที่แตกกระจายลงด้วยแรงกระแทกจากภายนอก! ด้วยความเคารพรักจากใจจริง - นาโนบอทมาสเตอร์ -