ตกเป็นผู้ต้องสงสัย

เสียงกุญแจมือกระทบกันเป็นโลหะก้องกังวานในความเงียบงันของห้องสอบสวน มันไม่ใช่เสียงที่กรณ์คาดคิดว่าจะได้ยินในชีวิตนี้ ชายหนุ่มผู้ใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตทะนุถนอมโบราณวัตถุและร่องรอยแห่งอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นวัตถุพยานชิ้นสำคัญในคดีอาชญากรรมที่เขาไม่ได้เป็นผู้ก่อ “หลักฐานทุกชิ้นชี้มาที่คุณ, คุณกรณ์” สารวัตรเดชาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนายตำรวจใหญ่ราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลถูกผลักข้ามโต๊ะไม้เนื้อแข็งมาตรงหน้า บนหน้าปกปรากฏภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติในยามวิกาล ภาพนั้นเบลอเล็กน้อย แต่สัดส่วน ท่าทาง และเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มที่ปรากฏในจอ ไม่ว่ามองมุมไหนก็คือตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ กรณ์ก้มมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ช่องท้องมวนเคว้งราวกับดิ่งลงจากที่สูง สมองอันรอบคอบพยายามประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าเขานอนหลับอยู่ในห้องพักเมื่อคืนนี้ เขามีพยานแวดล้อมคือเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่าง และกลิ่นอายของกระดาษโบราณ แต่กฎหมายไม่ได้ตัดสินด้วยความรู้สึกนึกคิดในใจ มันตัดสินด้วยหลักฐานเชิงประจักษ์ และหลักฐานในมือตำรวจตอนนี้ก็แน่นหนาเสียจนน่ากลัว “ผมไม่ได้ไปที่นั่นครับสารวัตร” กรณ์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย น้ำเสียงของเขาpowered ด้วยความสุขุมแม้หัวใจจะเต้นระรัว “ภาพนั้นอาจจะถูกตัดต่อ หรือใครบางคนกำลังจงใจสร้างร่องรอยให้ผมกลายเป็นแพะรับบาป” สารวัตรเดชาถอนหายใจเบาๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความผิดหวังระคนเคลือบแคลง “โลกสมัยนี้เทคโนโลยีไปไกลมากก็จริงครับคุณกรณ์ แต่รอยนิ้วมือแฝงที่ตู้จัดแสดง และเส้นใยผ้าจากเสื้อแจ็คเก็ตของคุณที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุ... สิ่งเหล่านี้มันพูดแทนคุณหมดแล้ว” ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง กรณ์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อขึ้นเป็นสันนูน ไม่ใช่แค่ภาพถ่าย แต่มีวัตถุพยานทางชีวภาพด้วย นั่นหมายความว่าแผนการครั้งนี้ถูกวางรากฐานไว้อย่างแยบยลและยาวนาน มีคนต้องการกำจัดเขาให้พ้นทาง และคนๆ นั้นต้องรู้ความเคลื่อนไหวของเขาทุกฝีก้าว ประตูห้องสอบสวนเปิดผางออกอย่างแรง รัญยาปรากฏกายขึ้นที่กรอบประตู สีหน้าของนักข่าวสาวคนเก่งไม่ได้ซ่อนความตื่นตระหนกไว้เลย ดวงตาคู่คมกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตรงมาที่โต๊ะสอบสวนโดยไม่เกรงใจเจ้าหน้าที่ “ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ค่ะ... เอ๊ย ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ครับ!” รัญยาเผลอหลุดเสียงเดิมออกมาเล็กน้อยก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการขึ้นเมื่อเห็นสายตาตำหนิจากสารวัตรเดชา “ฉันหมายถึง... สารวัตรกำลังทำผิดมหันต์ หลักฐานชุดนี้มีพิรุธ” “คุณรัญยา กรุณาออกไปก่อน นี่เป็นพื้นที่ควบคุม” สารวัตรเดชาเอ่ยเตือนเสียงเข้ม “ฉันเป็นนักข่าว และประชาชนมีสิทธิ์รู้ว่าตำรวจกำลังจับกุมคนบริสุทธิ์!” รัญยาตบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เธอหันมามองกรณ์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน มีทั้งความเห็นใจ และประกายความสงสัยที่ซ่อนลึกอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น “บอกพวกเขาซิกรณ์ ว่าเมื่อคืนคุณอยู่กับใคร... หรือว่าคุณมีความลับอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉัน” คำถามนั้นทิ่มแทงหัวใจของกรณ์ยิ่งกว่ากุญแจมือเหล็กเสียอีก เขามองหน้ารัญยา หญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงคู่คิดในการไขปริศนา แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง หรือแม้แต่เธอเองก็ยังไม่มั่นใจในความบริสุทธิ์ของเขา “ผมอยู่คนเดียวครับ” กรณ์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ผมไม่มีพยานยืนยันที่อยู่ เพราะผมจมอยู่กับการซ่อมแซมคัมภีร์โบราณในห้องพักของตัวเอง” รัญยาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่าทีลังเลของเธอทำให้สารวัตรเดชายิ่งมั่นใจในแนวทางการสืบสวนของตนเอง นายตำรวจใหญ่ส่งสัญญาณมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้ามาประกบตัวกรณ์ “ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอเชิญคุณกรณ์ไปพักผ่อนต่อที่ห้องขังชั่วคราวก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้” สารวัตรเดชาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “และในฐานะที่คุณเป็นผู้ต้องหาคดีลักทรัพย์และทำลายโบราณวัตถุล้ำค่าที่มีโทษหนัก... คุณไม่มีสิทธิ์ได้รับการประกันตัวในชั้นพนักงานสอบสวน” โซ่ตรวนที่ข้อเท้าส่งเสียงครูดไปกับพื้นห้องขณะที่กรณ์ลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้ขัดขืน เขาเรียนรู้มานานแล้วว่าการใช้อารมณ์รังแต่จะทำให้เกมของฝ่ายตรงข้ามดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่งขึ้น ดวงตาสุขุมทอดมองไปที่รัญยาเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มส่งยانจางๆ ให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่บอกว่า *‘ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าหยุดตามหาความจริง’* รัญยายืนนิ่งเป็นรูปปั้น เธอมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ถูกคุมตัวเดินลับหายออกไปจากห้องสอบสวน ความรู้สึกผิดบาปตีตื้นขึ้นมาในอกราวกับคลื่นลมมรสุม เธอรู้ดีกว่าใครว่าหลักฐานชิ้นนั้นถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร เพราะเมื่อสองชั่วโมงก่อน เธอเพิ่งได้รับแฟลชไดรฟ์ปริศนาที่ส่งตรงมาถึงโต๊ะทำงานของสำนักข่าว มันบรรจุคลิปวิดีโอที่ตัดต่ออย่างแนบเนียนเพื่อใส่ร้ายกรณ์ และเธอก็เป็นคนนำมันมาให้ตำรวจตรวจสอบเอง เพื่อหวังจะใช้เป็นประเด็นข่าวใหญ่... แต่เธอกลับไม่คาดคิดเลยว่า เกมที่เธอเป็นคนเปิดประตูก้าวเข้ามา จะพลิกกลับมาทำลายคนที่เธอกำลังร่วมเดินทางด้วยอย่างไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่กรณ์เพิ่งลุกขึ้น ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อติดต่อแหล่งข่าวคนสำคัญ แต่วินาทีที่หน้าจอเรืองแสงขึ้นมา ข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันทีโดยไม่ต้องรอให้เธอปลดล็อก *‘เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น คุณนักข่าว... ถ้าไม่อยากกลายเป็นศพรายต่อไป จงหุบปากแล้วส่งหลักฐานชิ้นสุดท้ายมาให้เราซะ ไม่อย่างนั้น เพื่อนรักของคุณในคุกจะไม่ได้เห็นแสงตะวันอีกเลย’* รัญยาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างด้านหลัง เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมกับปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบที่แนบติดเข้ากับต้นคอของเธออย่างแผ่วเบา ด้วยความเคารพรักจากใจจริง - นาโนบอทมาสเตอร์ -