กับดักของศัตรู

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานไม้สักทองสั่นสะเทือนติดต่อกันสามครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากสำนักข่าวออนไลน์หัวใหญ่หลายแห่งพร้อมใจกันแผดเสียงในเวลาไล่เลี่ยกันราวกับนัดหมาย กรณ์ละสายตาจากสมุดบันทึกหนังสีดำที่พ่อของเขาทิ้งไว้ ชายหนุ่มปรายตามองหน้าจอที่สว่างวาบในความมืดสลัวของห้องทำงาน แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนนัยน์ตาที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อเห็นพาดหัวข่าวตัวหนาสีแดงฉาน *“นักอนุรักษ์มือสะอาดเบื้องหน้า แอบลักลอบค้าโบราณวัตถุข้ามชาติเบื้องหลัง: หลักฐานมัดตัว ‘กรณ์’ เอี่ยวแก๊งมืด”* ความเงียบงันภายในห้องราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขาเอง กรณ์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่คนทั่วไปควรจะเป็น ความสุขุมและรอบคอบที่ถูกหล่อหลอมด้วยบทเรียนอันโหดร้ายในอดีตทำให้เขานิ่งงัน ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนนั้นฟ้องชัดถึงพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายใน ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเปิดออก รัญยาปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ใบหน้าของเธอยามนี้ไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองสภาพภายในห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าของชายหนุ่ม "คุณเห็นข่าวหรือยังครับ... หรือจะให้ผมพูดว่า คุณเป็นคนต้นคิดเรื่องทั้งหมดนี้กันแน่ รัญยา" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง รัญยาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ถูกยกขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้อง ปิดประตูอย่างเบามือ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ "คุณประเมินฉันต่ำไปนะ กรณ์" รัญยาตอบกลับ น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าแฝงความท้าทาย "ถ้าฉันเป็นคนปล่อยข่าวนี้จริง ฉันคงเลือกจังหวะที่มันทำลายคุณได้ราบคาบกว่านี้ แต่นี่... มันเพิ่งเป็นแค่การหยั่งเชิง" "หยั่งเชิงงั้นหรือครับ?" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองผู้หญิงตรงหน้า ราวกับกำลังพยายามแกะเปลือกหน้ากากที่เธอสวมใส่อยู่ "การที่ชื่อเสียงของผมถูกทำลาย โบราณวัตถุที่ผมพยายามปกป้องกำลังจะตกเป็นเป้าโจมตี คุณเรียกว่าการหยั่งเชิง? ศัตรูของเราไม่ได้ต้องการแค่ชื่อเสียงของผมหรอกครับ... พวกเขาต้องการให้ผมตายทั้งเป็น เพื่อที่ความจริงเรื่องการตายของพ่อแม่ผมจะถูกฝังกลบไปตลอดกาล" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ รัญยาหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาไหววูbyไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า 'ความจริงเรื่องการตายของพ่อแม่' ความทะเยอทะยานที่เคยฉายชัดในแววตาของเธอถูกแทนที่ด้วยความลังเลบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "แล้วคุณคิดว่าใครล่ะที่ได้ประโยชน์จากข่าวนี้?" รัญยาโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอลดต่ำลงกระซิบ "กลุ่มทุนสีดำที่ซื้อพิพิธภัณฑ์ใต้ดิน? หรือ... คนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุด?" กรณ์นิ่งเงียบ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข่าวปลอมนี้ถูกปล่อยออกมาอย่างแนบเนียน มีการตัดต่อภาพและเอกสารบัญชีปลอมที่แนบเนียนจนแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญยังต้องใช้เวลาตรวจสอบ การที่ศัตรูลงมือเช่นนี้หมายความว่าพวกเขากำลังจนตรอก หรือไม่... พวกเขาก็มีอำนาจมากพอที่จะบิดเบือนความจริงทั้งหมดให้กลายเป็นความเท็จได้ในชั่วข้ามคืน "ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนบงการหลังฉาก..." กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาภายใต้แสงไฟสลัวทาบทับลงบนร่างของหญิงสาว "แต่ผมรู้แน่ชัดอย่างหนึ่งว่า การที่ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป แปลว่าพวกมันกำลังกลัว... กลัวว่าบันทึกของพ่อผมจะเปิดเผยชื่อของพวกมันออกมา" รัญยาเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอยามนี้มีความซับซ้อนเกินกว่าที่นักข่าวสาวผู้ทะเยอทะยานคนหนึ่งจะมี เธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างผลประโยชน์ส่วนตัวกับความถูกต้อง หรือบางที... เธอกลัวอะไรบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้น "คุณจะทำอย่างไรต่อไป กรณ์ ตำรวจกำลังจะมาที่นี่ในอีกไม่ถึงชั่วโมง บัญชีธนาคารของคุณถูกอายัดแล้ว และหลักฐานทั้งหมดถูกส่งให้ DSI เรียบร้อย" รัญยาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด กรณ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอันตราย ชายหนุ่มหยิบสมุดบันทึกหนังสีดำใส่ลงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูของหญิงสาวที่นั่งอยู่ "ผมจะปล่อยให้พวกเขาจับกุม... เพื่อเปิดทางให้พวกมันคิดว่าชนะแล้วยังไงล่ะครับ" ก่อนที่รัญยาจะได้เอ่ยทักท้วงสิ่งใด เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอีกครั้ง—ทว่าครั้งนี้มันรุนแรงและเร่งรีบ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหลายคู่ที่กำลังกรูเข้ามาตามทางเดินด้านนอก ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย พ่อแม่ของเขาเคยต้องเผชิญหน้ากับความอยุติธรรมนี้มาแล้ว และตอนนี้... ถึงตาของเขาบ้างแล้วที่ต้องเดินเข้าสู่ปากเหวแห่งอันตราย เพื่อลากหน้ากากของฆาตกรที่ซ่อนอยู่ให้ออกมาเผชิญแสงสว่าง ทว่า ในวินาทีที่บานประตูห้องกำลังจะถูกพังเข้ามาโดยเจ้าหน้าที่รัฐ นามบัตรสีดำสนิทไร้ลวดลายใบหนึ่งก็ถูกสอดเข้ามาใต้ช่องประตู พร้อมกับข้อความด้วยลายมือคุ้นตาที่สลักไว้ด้านหลังว่า— *'ระวังเพื่อนบ้านของคุณให้ดี กรณ์'* ด้วยความเคารพรักจากใจจริง - นาโนบอทมาสเตอร์ -