บาดแผลและการเสียสละ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันดินปืนคละคลุ้งอวลอยู่ในห้องใต้ดินทึบอับชื้น เสียงหอบหายใจติดขัดดังสะท้อนก้องคล้ายเสียงเครื่องจักรใกล้พังทลาย กรณ์ก้มมองคราบของเหลวสีเข้มที่กำลังซึมผ่านอุ้งมือของ ‘ลุงพงษ์’ อดีตสายสืบมือปราบผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งชีวิต ชายชราพยายามฝืนยิ้มแม้ใบหน้าจะซีดเผือดไร้สีเลือด หยดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น "อย่าขยับเลยครับลุง... แผลฉกรรจ์มาก" กรณ์เอ่ยเสียงสั่น พยายามใช้เศษผ้าสะอาดจากเสื้อเชิ้ตของตนเองกดทับบาดแผลบริเวณหน้าท้องที่ถูกกระสุนเจาะลึก รัญยาคุกเข่าลงข้างกาย สองมือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่สัญญาณเครือข่ายกลับว่างเปล่าสนิท ปราศจากคลื่นใดๆ เล็ดลอดเข้ามาในโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กหนาเตอะแห่งนี้ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววทะเยอทะยานและมั่นใจ บัดนี้กลับฉายความตื่นตระหนกและรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด เธอมองหน้าลุงพงษ์สลับกับกรณ์ราวกับคนหลงทางในเขาวงกต "สัญญาณถูกตัด... พวกมันใช้เครื่องตัดสัญญาณความถี่สูง" รัญยาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "เราติดอยู่ข้างในนี้จริงๆ แล้ว" ลุงพงษ์หัวเราะแหบแห้งในลำคอ ไอโขลกออกมาจนมีลิ่มเลือดปนเปื้อนมุมปาก ชายชราเอื้อมมืออันสั่นเทามาคว้าข้อมือของกรณ์ไว้แน่น แรงบีบนั้นแม้จะโรยราแต่ก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่งสมมาตลอดอาชีพตำรวจเก่า "ฟังฉัน... ให้ดี... คุณกรณ์..." เสียงของลุงพงษ์ขาดเป็นห้วงๆ "ไอ้คนที่อยู่เบื้องหลัง... เอกสารชุดนั้น... มันไม่ใช่แค่เรื่องสมบัติโบราณ... แต่มันโยกยโยงไปถึงบัญชีลับขององค์กรนอกกฎหมาย... ที่คอยฟอกเงินให้พวกนักการเมืองระดับประเทศ... พ่อแม่ของคุณ... ไม่ได้อุบัติเหตุ... พวกเขากำลังจะเปิดโปงเรื่องนี้... เลยโดนเก็บ..." กรณ์นิ่งงิ่งดั่งถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ปมในอดีตที่ค้างคามาหลายปี ราวกับถูกกระชากหน้ากากออกในวินาทีที่เฉียดตายที่สุด ข้อมูลที่เขาตามหามาตลอดชีวิตถูกเปิดเผยออกมาจากปากของคนที่กำลังจะหมดลมหายใจ ลมหายใจของกรณ์ติดขัด ดวงตารื้นไปด้วยหยดน้ำใส แต่วินาทีนี้เขากลับร้องไหไม่ออก ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดหลอมรวมเป็นก้อนแข็งในอก "ทำไมลุงถึงเพิ่งมาบอกผมตอนนี้..." กรณ์เค้นเสียงถาม นัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองชายชราผู้ปกป้องเขาด้วยชีวิต "เพราะ... แกยังไม่พร้อม..." ลุงพงษ์ยิ้มเศร้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความอาทร "แต่ตอนนี้... แกต้องรอด... หยิบแฟ้มข้อมูลในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของฉัน... วิ่งออกไปทางท่อระบายน้ำทิ้งด้านหลัง... ฉันจะถ่วงเวลาให้อีกแรง" "ไม่! ผมไม่ทิ้งลุงไว้ที่นี่แน่ เราต้องออกไปด้วยกัน!" กรณ์ปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำตาดูลูกผู้ชายรินไหลอาบแก้มอย่างไม่อาย "อย่าโง่น่าคุณกรณ์!" รัญยาตวาดเสียงกร้าว แต่ดวงตากลับแดงก่ำ เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันมามองหน้ากรณ์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ถ้าเราดึงดันอยู่กันหมดนี่... จะตายกันหมด ลุงพงษ์พูดถูก เราไม่มีเวลาแล้ว!" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าวเริ่มดังใกล้เข้ามาจากทางบันไดเหล็กด้านบน เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะคุกคาม บ่งบอกถึงการมาถึงของมัจจุราชในร่างมนุษย์ พวกมันตามกลิ่นเลือดและร่องการต่อสู้มาจนพบที่ซ่อน ลุงพงษ์รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ผลักร่างของกรณ์และรัญยาให้ถอยไปทางช่องระบายน้ำมืดทึบด้านหลัง มือเหี่ยวย่นคว้าปืนพกคู่กายขึ้นมาปลดเซฟ เสียงเหล็กกระทบกันดังชัดเจนท่ามกลางความตึงเครียด "ไป... ซะ..." ลุงพงษ์คำราม ลมหายใจรวยรินแต่แววตาดุดันดั่งเสือเฒ่าหวงถิ่น "อย่าให้การเสียสละของฉัน... สูญเปล่า..." กรณ์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองศึก ความรู้สึกผิดและความเคียดแค้นตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขากำแฟ้มข้อมูลในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ก่อนจะตัดสินใจดึงแขนรัญยาให้พุ่งตัวเข้าไปในความมืดของท่อระบายน้ำ ทิ้งให้อดีตสายสืบผู้กล้าหาญเผชิญหน้ากับความตายลำพังเบื้องหลังแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาใกล้ทุกที ปัง! เสียงปืนนัดแรกคำรามก้องฉีกกระชากความเงียบ ตามด้วยเสียงตะโกนโกลาหลและเสียงฝีเท้าที่วิ่งกรูเข้ามา ในวินาทีที่ทั้งสองคลานพ้นปากท่อระบายน้ำออกมาสู่อากาศภายนอกอันเย็นยะเยือก แสงไฟสปอร์ตไลท์สว่างจ้าก็สาดส่องลงมาตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งที่ยืนดักรออยู่ก่อนแล้ว ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทกันฝนสีดำสนิท มือถือร่มคันใหญ่บังหยดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างช้าๆ กรณ์ชะงักกึก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเงาร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏขึ้นภายใต้ปีกหมวก "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงครับ... คุณกรณ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่ยกเล็งตรงมาที่หน้าผากของเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เงาแห่งกาลเวลา" ครับ