การเตรียมตัวครั้งใหญ่

หน้าจอแสดงผลโฮโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนแววตาคู่คมของกรณ์ที่กำลังหรี่ลงอย่างใช้ความคิด บนโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อแน่น แผนผังโครงสร้างสามมิติของอาคารสถาปัตยกรรมโบราณใจกลางเมืองหลวงกำลังหมุนวนช้าๆ เผยให้เห็นชั้นใต้ดินระดับลึกที่ถูกปกปิดไว้จากสายตาของสาธารณชน นี่คือห้องนิรภัยที่ขึ้นชื่อว่าไร้ช่องโหว่ที่สุดในภูมิภาค "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าระบบจดจำม่านตาของตระกูลวรارพงศ์จะยังใช้งานได้" เสียงหวานปนเรียบของรัญยาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น เธอไม่ได้มองหน้าเขา สายตาของเธอกำลังจดจ่ออยู่กับการเลื่อนดูแฟ้มข้อมูลลับบนแท็บเล็ตในมือ เรียวนิ้วที่สวมแหวนเงินเกลี้ยงเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะเป็นจังหวะกระชั้น—สัญญาณบ่งบอกถึงความกระวนกระชายที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น กรณ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่หนักแน่น "ระบบไม่ได้ถูกออกแบบมาให้อภัยความผิดพลาด รัญยา และตัวผมเองก็เช่นกัน" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับปกเสื้อสูทให้เข้ารูปเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องโลหะสีดำสนิทขนาดเท่าฝ่ามือมาวางลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังทึบสะท้อนความตึงเครียดในห้องที่แคบลงถนัดตา รัญยาชำเลืองมองกล่องใบลานั้น แววตาไหววูบด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง "นั่นคือ..." "สิ่งที่จะทำให้เราผ่านประตูเหล็กหนาแปดนิ้วเข้าไปได้โดยไม่ต้องใช้รหัสผ่าน" กรณ์เปิดฝากล่องเผยให้เห็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หน้าตาประหลาดที่มีสายไฟโยงระยางและชิปเซ็ตประมวลผลความเร็วสูง "เครื่องมือนี้จะทำการจำลองคลื่นสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าชั่วขณะเพื่อหลอกเซนเซอร์ชีวมิติ แต่เรามีเวลาจำกัดแค่สี่นาทีสิบสองวินาทีก่อนที่สัญญาณเตือนภัยสำรองจะเริ่มทำงาน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของพัดลมระบายความร้อนจากคอมพิวเตอร์และเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง กรณ์รู้ดีว่าการเดิมพันครั้งนี้มีความหมายต่อเขามากแค่ไหน มันไม่ใช่แค่การเข้าไปเอาสมบัติหรือเอกสารโบราณ แต่มันคือการไขปริศนาการตายปริศนาของพ่อแม่ที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเพลิงและเอกสารราชการที่ถูกปกปิดมานานนับทศวรรษ ทุกย่างก้าวในคืนพรุ่งนี้จึงต้องคำนวณมาอย่างดีราวกับเดินอยู่บนเส้นลวดกลางเหวลึก รัญยาวางแท็บเล็ตในมือลง เธอถอนหายใจยาว แววตาที่เคยฉายแววทะเยอทะยานอย่างปิดไม่มิดเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลลึกซึ้งที่หาได้ยากยิ่งจากนักข่าวสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร "คุณกำลังเอาชีวิตไปทิ้ง กรณ์" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงเจือความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองอาจไม่ตั้งใจจะให้มันหลุดออกมา "ถ้าพลาดนิดเดียว... พวกเขาไม่ปล่อยคุณไว้แน่" "ผมรู้ครับ" กรณ์ตอบสั้นๆ แต่แววตากลับคมกริบไร้ความลังเล "แต่ถ้าผมไม่ทำความจริงก็จะตายไปพร้อมกับซากปรักหักพังพวกนั้น" เขายื่นมือไปปิดฝากล่องโลหะเสียงดังคลิก เป็นอันยุติการถกเถียงทั้งหมด ก่อนจะหันไปหยิบแผนที่พิมพ์เขียวแผ่นสุดท้ายขึ้นมากลางโต๊ะเพื่อทบทวนจุดอับสายตาของกล้องวงจรปิดรอบที่สามสิบ ทว่า ในขณะที่สมาธิทั้งหมดกำลังจดจ่ออยู่กับเส้นทางหลบหนี เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรัญยาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รัญยาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแววตาเดียว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นซีดเผือดอย่างไร้สาเหตุ เธอมือสั่นเทาเล็กน้อยขณะเงยหน้าขึ้นสบตากับกรณ์ "มีปัญหาอะไรหรือครับ" กรณ์ถาม น้ำเสียงเริ่มตึงเครียดตามสถานการณ์ "ไม่ใช่ปัญหาของเรา..." รัญยากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดด้วยเสียงกระซิบที่สั่นระริก "แต่... มีคนอื่นรู้แผนของเราแล้ว และตอนนี้... เขากำลังยืนรอเราอยู่ที่ล็อบบี้ด้านล่าง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เงาแห่งกาลเวลา" ด้วยกันเสมอนะครับ